Μια παυση καλοσυνης

Έχω εδώ και κάποιες ημέρες στο μυαλό κάτι που μου συνέβη – όχι πως δεν συμβαίνει γενικά, αλλά, όπως πάνε τα πράγματα, τείνει μάλλον να εκλείψει. Κι απ’ την άλλη, δεν ήταν κάτι τόσο σημαντικό, ώστε να στριφογυρίζει στο μυαλό μου. Κι όμως, μένει εκεί.

Έκανα κάτι που πέντε-έξι οδηγοί πριν από μένα δεν έπραξαν: διασχίζοντας έναν κεντρικό δρόμο, απλώς σταμάτησα για να περάσει μια ηλικιωμένη κυρία που την είδα να περιμένει στην άκρη του πεζοδρομίου. Δεν υπήρχε διαγραμμένη διάβαση πεζών, ούτε είχα κάποιον πίσω μου να με πιέζει. Σταμάτησα και της έκανα νεύμα να περάσει. Εκείνη, καθώς περνούσε σιγά σιγά τον δρόμο, με κοίταξε – μάλλον αδιάφορα. Για μια στιγμή, ίσως επηρεασμένος από το ύφος της, ένιωσα σαν να μετάνιωσα που σταμάτησα.

Αλλά γιατί να μετανιώσω; Η πράξη μου ήταν αυθόρμητη, ανιδιοτελής. Θα ήταν άδικο να την αμφισβητήσω. Σκέφτηκα στιγμιαία το γνωστό «κάνε το καλό και ρίξ’ το στον γιαλό». Και ενώ έκανα αυτήν τη σκέψη και ετοιμαζόμουν ξεκινήσω, η ηλικιωμένη κυρία, μόλις πάτησε στο απέναντι πεζοδρόμιο, γύρισε προς το μέρος μου. Μου χάρισε ένα τεράστιο χαμόγελο και, βάζοντας το δεξί της χέρι στο μέρος της καρδιάς και γέρνοντας λίγο προς τα εμπρός, ψέλλισε ξεκάθαρα το πιο γλυκό «ευχαριστώ» που έχω δεχτεί εδώ και καιρό. Όχι ένα τυπικό, της στιγμής, αλλά εκείνο το βαθιά ανθρώπινο, το γενναιόδωρο, που γεννιέται από αληθινή συγκίνηση και ευγνωμοσύνη. Από καλοσύνη. Από μια καλοσύνη μεταδοτική, που φώτισε το ρυτιδωμένο πρόσωπό της.

Ευτυχώς, πρόλαβα και το είδα. Και το χάρηκα πολύ. Και μου έφτιαξε τη διάθεση.

Κάποιες φορές μια στιγμιαία απόφαση μάς φέρνει σε απόσταση αναπνοής από το ερώτημα «να το κάνω;» ή «να μην το κάνω;». Επιλέγεις στο δευτερόλεπτο – και ό,τι προκύψει.

Και είναι άπειρες αυτές οι φαινομενικά ασήμαντες στιγμές που μας προσφέρουν αφορμές, με απλά υλικά αγάπης, να εκδηλώσουμε αυθόρμητα δείγματα ευγένειας και πράξεις καλοσύνης.

Κοίτα να δεις πόσο μπορεί ν’ αλλάξει η διάθεση από μια πράξη τόσο μικρή, που παραλίγο να μην είχε συμβεί. Όπως θα μπορούσε να μου ξεφύγει κι εκείνο το τραγούδι που έπαιζε την ίδια στιγμή στο ραδιόφωνο – κι όμως, τυχαία, ήρθε κι έδεσε: «Είναι ν’ απορείς, που βρέθηκε τόση αγάπη όλη σ’ έναν στενό σάκο στην καρδιά σου».

Όπου στη λέξη «αγάπη», αν θέλετε, βάλτε «καλοσύνη».

Αλλά κι έτσι να τ’ αφήσετε… καλοσύνη θα είναι!

*Ο Θεόδωρος Κ. Ορδουμποζάνης είναι νομικός και συγγραφέας, με πιο πρόσφατο βιβλίο του το ιστορικό μυθιστόρημα «Οίκαδε…» (εκδ. Βιβλιοπωλεία Δημητριάδη, Αλεξανδρούπολη 2022).

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.