Μαθητικα χρονογραφηματα απο τη δραση «Φιλαναγνωσια» του 5ου Πειραματικου Γυμνασιου Κομοτηνης
Η νέα γενιά της Κομοτηνής γράφει
Δημοσιεύουμε σήμερα το δεύτερο και τελευταίο μέρος των χρονογραφημάτων που δημιούργησαν οι μαθητές της Γ’ τάξης του 5ου Πειραματικού Γυμνασίου Κομοτηνής για τη σχολική χρονιά 2025-2026.
Υπενθυμίζουμε πως τα κείμενα αυτά αποτελούν τον καρπό της Καινοτόμου Εκπαιδευτικής Δράσης «Φιλαναγνωσία». Μέσα από αυτά, οι έφηβοι της πόλης μας σχολιάζουν την επικαιρότητα και την καθημερινότητα, αναπτύσσοντας την κριτική τους σκέψη και τη δημιουργική τους γραφή.
Ο «ΠτΘ» δίνει το βήμα στους νεαρούς και τις νεαρές σχολιαστές, αναδημοσιεύοντας τα κείμενα που δημιούργησαν και αναδεικνύουν τις ανησυχίες αλλά και το ταλέντο τους στη γραφή.
Η συνέχεια δίνεται σήμερα με τα κείμενα του Αναστάση Ευτυχιάκου για το σιωπητήριο του πύργου ελέγχου στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, του Θανάση Καραγιάννη για μια διαφορετική έξοδο διασκέδασης, του Νικόλα Πιπερίδη για τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης και του Πάνου Στρουμπή που με μοναδικό χιούμορ σχολιάζει τη μόδα του 6-7.
Ας απολαύσουμε τα κείμενα τους…
Όταν ο ουρανός… σίγησε
Του Αναστάση Ευτυχιάκου
Κυριακή 4 Ιανουαρίου. Μια μέρα που ξεκίνησε όπως όλες οι άλλες στα αεροδρόμια της χώρας — με βαλίτσες να σέρνονται, παιδιά να τρέχουν και εκφωνητές να ανακοινώνουν πτήσεις με εκείνη τη γνώριμη, σχεδόν καθησυχαστική φωνή. Στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» όλα έμοιαζαν να λειτουργούν «ρολόι». Μέχρι που… σταμάτησαν.
Η ώρα ήταν 8:58 όταν η κανονικότητα διακόπηκε από έναν παράξενο, επίμονο ήχο. Ένα συνεχές «σσσσσσς», σαν ραδιόφωνο που ψάχνει μάταια σταθμό. Οι φωνές χάθηκαν, οι οδηγίες σίγησαν, και για λίγα δευτερόλεπτα κανείς δεν ανησύχησε. «Συμβαίνουν αυτά», σκέφτηκαν οι περισσότεροι. Μόνο που αυτό το «αυτά» δεν έλεγε να περάσει.
Σιγά σιγά, οι πίνακες αναχωρήσεων άρχισαν να κοκκινίζουν. Ακυρώσεις, καθυστερήσεις, αναμονή. Τόσο κόκκινο που έμοιαζε περισσότερο με διαφήμιση παντζαριών παρά με πίνακα πτήσεων. Και το πρόβλημα δεν έμεινε εκεί· απλώθηκε σε όλη τη χώρα, μέχρι που ο εναέριος χώρος «έκλεισε» προσωρινά, σαν να κατέβασε ρολά.
Κι ύστερα ήρθε το γνώριμο σκηνικό: διαμαρτυρίες, ανησυχία, φωνές. Επιβάτες ξαπλωμένοι σε καρέκλες, οικογένειες να περιμένουν με βαλίτσες για μαξιλάρια, και μια γενική αίσθηση αναστάτωσης. Η εικόνα θύμιζε κάτι ανάμεσα σε σταθμό αναμονής και… κοτέτσι σε πανικό, όπου ο καθένας είχε τον δικό του λόγο να γκρινιάζει. Και, για να είμαστε δίκαιοι, όχι άδικα· σχέδια ακυρώθηκαν, διακοπές χάθηκαν πριν καν ξεκινήσουν.
Κι όμως, την ίδια ώρα, κάπου ψηλά, οι πιλότοι έδιναν τη δική τους μάχη. Με ψυχραιμία και προσοχή κατάφεραν να προσγειώσουν τα αεροσκάφη με ασφάλεια, αποδεικνύοντας πως, όταν η τεχνολογία σιωπά, ο άνθρωπος καλείται να μιλήσει.
Όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν έλειψαν και τα σενάρια: τρομοκρατία, δολιοφθορά, ακόμα και… εξωγήινοι. Η πραγματικότητα, βέβαια, αποδείχθηκε πολύ πιο γήινη και ίσως πιο ανησυχητική. Σύμφωνα με την Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας, το μπλακ άουτ οφειλόταν σε παλαιά μηχανήματα.
Με λίγα λόγια, το πρόβλημα δεν ήρθε από τον ουρανό, αλλά από το παρελθόν. Και κάπως έτσι, μέσα σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, ένα ξεχασμένο κομμάτι τεχνολογίας μάς θύμισε ότι, καμιά φορά, το πιο απρόσμενο «κρασάρισμα» δεν έρχεται από το μέλλον, αλλά από αυτά που αφήσαμε πίσω.
Μπεκρούλες και νταούλια
Του Θανάση Καραγιάννη
Λένε πως δεν είναι μόνο οι «ανόητοι» το πρόβλημα, αλλά κι εκείνοι που τους ακολουθούν. Δεν ξέρω αν ισχύει πάντα, αλλά κάτι τέτοιο μου ήρθε στο μυαλό ένα βράδυ σαν όλα τα άλλα ή μάλλον, σαν κανένα.
Η μέρα είχε πάει στραβά. Όλα έμοιαζαν κάπως «χαλασμένα»: οι φίλοι, οι κουβέντες, τα σχέδια. Κι όμως, βγήκα. Πήρα το μηχανάκι και κατευθύνθηκα προς το γνωστό μαγαζί της γειτονιάς, εκεί όπου —όπως πάντα— κάποιος θα είχε κρατήσει θέση και για μένα.
Τα πρώτα ποτά ήρθαν γρήγορα, όπως και οι πρώτες κουβέντες. Άλλος μιλούσε για τη φιλία, άλλος για την επιτυχία —με μια σιγουριά που μόνο μετά το δεύτερο ποτό εμφανίζεται— κι άλλος για «καινούριες αρχές» που συνήθως ξεκινούν από Δευτέρα. Οι διαφωνίες δεν έλειψαν, αλλά κάπως, μέσα σε όλα αυτά, βρίσκαμε έναν κοινό ρυθμό. Ίσως τελικά να μη μας ένωναν οι ιδέες, αλλά οι ίδιες οι στιγμές.
Κάπου εκεί μπήκαν και τα νταούλια. Δυνατά. Επίμονα. Σαν να ήθελαν να καλύψουν όχι μόνο τη μουσική, αλλά και ό,τι δεν λέγαμε. Τα τραπέζια γέμισαν σουβλάκια, μπριζόλες, ποτήρια που δεν προλάβαιναν να αδειάσουν. Για μια στιγμή, είχες την εντύπωση πως η πόλη ολόκληρη είχε μαζευτεί εκεί.
Η ώρα πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε. Κάποιοι έφυγαν σιγά σιγά, όπως φεύγουν πάντα, χωρίς πολλές εξηγήσεις. Εγώ έμεινα λίγο ακόμα. Ο χορός είχε ξεκινήσει, τα κινητά κατέγραφαν τα πάντα ή ίσως απλώς προσπαθούσαν να αποδείξουν ότι ήμασταν όντως εκεί.
«Πάμε;» είπε κάποια στιγμή ο Κώστας. Και κάπως έτσι τελείωσε η βραδιά με γέλια, φωνές και εκείνη τη γνώριμη αίσθηση ότι κάτι σημαντικό συνέβη, χωρίς να μπορείς ακριβώς να πεις τι.
Τελικά, ίσως να μην έχει τόση σημασία ποιος «ακολουθεί» ποιον. Σημασία έχει ότι, για λίγες ώρες, όλοι ακολουθούμε τον ίδιο ρυθμό. Έστω κι αν αυτός έρχεται από… νταούλια.
ΑΙ μ΄ ακούς;
Του Νικόλα Πιπερίδη
Ποιος μαθητής δεν έχει χρησιμοποιήσει τεχνητή νοημοσύνη; Μάλλον κανείς. Το AI έχει πλέον κυριαρχήσει στη ζωή όχι μόνο των μαθητών, αλλά και των ανθρώπων γενικότερα. Παρ’ όλα αυτά, αυτή η «ευκολία» —το να βρίσκουμε τα πάντα έτοιμα— συχνά οδηγεί και σε υπερβολές.
Αναμφίβολα, το AI είναι ιδιαίτερα χρήσιμο στην καθημερινότητα. Εξοικονομεί χρόνο και προσφέρει άμεση πρόσβαση σε έναν τεράστιο όγκο πληροφοριών. Μέσα σε λίγα λεπτά μπορεί κανείς να ενημερωθεί για ό,τι συμβαίνει γύρω του ή να αναζητήσει δεδομένα για οποιοδήποτε θέμα. Επιπλέον, συμβάλλει σημαντικά στην πρόοδο της επιστήμης, γεγονός που μας κάνει να πιστεύουμε ότι τα επόμενα χρόνια ο κόσμος θα εξελιχθεί ακόμη περισσότερο. Ταυτόχρονα, δίνει τη δυνατότητα δημιουργίας πρωτότυπων ιδεών — ακόμη και φανταστικών, όπως ένας ελέφαντας με καβούκι. Με άλλα λόγια, το AI ενισχύει τη δημιουργικότητα και διευκολύνει τη ζωή του ανθρώπου.
Ωστόσο, αυτή η άνεση που προσφέρει μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε εξάρτηση και πνευματική τεμπελιά. Όταν όλα δίνονται έτοιμα, μειώνεται η ανάγκη για σκέψη. Έτσι, δεν είναι λίγοι εκείνοι που προτιμούν να «συνομιλούν» με το AI αντί να βγουν με φίλους ή να πάρουν μόνοι τους αποφάσεις. Υπάρχουν ακόμη και περιπτώσεις όπου άνθρωποι βασίζουν προσωπικές επιλογές —ακόμη και σχέσεις— σε όσα τους «προτείνει» μια μηχανή. Άλλοι, πάλι, αντιμετωπίζουν το AI με καχυποψία, θέτοντας ερωτήματα όπως «Μας παρακολουθεί;» ή «Ποιος βρίσκεται πίσω από αυτό;».
Πέρα όμως από την υπερβολή ή το χιούμορ, υπάρχει ένα σοβαρό ζήτημα: το AI μπορεί να περιορίσει την κριτική μας σκέψη. Πολλοί τείνουν να αποδέχονται άκριτα ό,τι τους δίνεται, χωρίς να το επεξεργάζονται. Αυτό γίνεται ιδιαίτερα εμφανές στο σχολείο και στο πανεπιστήμιο, όπου εργασίες και δραστηριότητες βασίζονται ολοένα και περισσότερο στη χρήση του.
Συμπερασματικά, το AI έχει εισβάλει δυναμικά σε πολλούς τομείς της ζωής μας και φαίνεται πως οι επόμενες γενιές θα είναι ακόμη πιο εξοικειωμένες με αυτό. Το ερώτημα, όμως, παραμένει: τι θα γίνει με την κριτική μας σκέψη; Αν την παραμελήσουμε, ίσως κάποια στιγμή να είναι αργά για να την ανακτήσουμε.
Έξι στους εφτά είναι κρούσματα
Του Πάνου Στρουμπή
Όποιος δεν ζούσε σε σπηλιά τους τελευταίους μήνες σίγουρα θα έχει παρατηρήσει το φαινόμενο “Six Seven”. Αυτό το ανεξήγητο trend, που κατάφερε να ξεφύγει από τις οθόνες των κινητών και να κυριεύσει τις ψυχές των ανυποψίαστων χρηστών, πλέον ενώνει μικρούς και μεγάλους από κάθε γωνιά της γης. Για όσους, όμως, είναι ακόμα αμύητοι στην εφηβική διαδικτυακή κουλτούρα, θα εξηγήσω συνοπτικά τα συμπτώματα αυτού του φαινομένου που λειτουργεί σαν άνευ προηγουμένου μεταδοτικός ιός.
Όσοι έρχονται σε επαφή με κρούσματα του ιού “Six Seven” ή απλά εκτίθενται στο φαινόμενο αυτό από απόσταση, γίνονται αυτόματα φορείς. Το συνηθέστερο σύμπτωμα είναι η ακατανίκητη επιθυμία να φωνάξει κανείς “SIX SEVEN”, που συνοδεύεται από τις χαρακτηριστικές ανοδικές και καθοδικές κινήσεις των χεριών. Η επιθυμία αυτή φουντώνει κάθε φορά που ο αριθμός 67 αναφέρεται, γι’ αυτό και η εκδήλωση των συμπτωμάτων είναι αρκετά συχνή κατά τη διάρκεια του μαθήματος των μαθηματικών. Τα παιδιά από ηλικίες 6 με 7 έως 15 αποτελούν ευπαθή ομάδα, για αυτό και συνιστάται προσοχή κατά τη διάρκεια κίνησής τους σε δημόσιους χώρους. Τα συμπτώματα διαρκούν 6-7 εβδομάδες. Μετά από αυτές, ο ιός υποχωρεί σημαντικά, όμως ποτέ δεν εξαφανίζεται εντελώς. Εξακολουθεί να είναι χαραγμένος βαθιά μέσα στην ψυχή του ασθενούς. Αντίδοτο δεν έχει βρεθεί ακόμα και μερικοί επιστήμονες του κλάδου (γιουτιούμπερς, δηλαδή) υποστηρίζουν πως «ούτε πρόκειται».
Τα αίτια της απίστευτης μεταδοτικότητας του ιού μας είναι παντελώς άγνωστα, η προέλευση του, όμως, είναι γνωστή. Όλα ξεκίνησαν όταν ένα αγόρι στις ΗΠΑ ανέβασε ένα βίντεο στο οποίο με ενθουσιασμό ανακοινώνει ότι το σκορ του αγώνα που παρακολουθούσε ήταν 6-7, δηλαδή “Six Seven”. Για ανεξήγητους λόγους το βίντεο απέκτησε έναν αστρονομικά μεγάλο αριθμό προβολών και έγινε το φαινόμενο που συναντάμε παντού σήμερα.
Υπάρχει, όμως, ελπίδα αυτή η περίεργη μόδα να ξεχαστεί και να θαφτεί στον απύθμενο αλγόριθμο του TikTok από όπου προήλθε; Παρόλο που οι περισσότεροι αγανακτισμένοι ενήλικες προσεύχονται να συμβεί αυτό, η ιστορία λέει αλλιώς. Τα περισσότερα trends διαρκούν περίπου έναν μήνα το πολύ, το six – seven, όμως, είναι ξεχωριστό, αφού ήδη είναι ζωντανό για περίπου 6-7 μήνες! Αν και υπάρχουν σημάδια σταδιακής κατάρρευσης, κατά τη γνώμη μου, θα συμβεί αυτό που γίνεται με κάθε μεταδοτικό ιό. Μετάλλαξη και εξέλιξη. Μπορεί η φωτιά και ο ενθουσιασμός του πρώτου μήνα, μετά το προπατορικό αμάρτημα, την ανάρτηση του βίντεο, να έχουν μειωθεί, όμως το αστείο έχει εξελιχθεί σε κάτι πιο… ώριμο. Πλέον τα πρώην κρούσματα έχουν την τάση να κάνουν πλάκες με το six-seven ως υπονοούμενο. Ίσως να το έχω κάνει και εγώ 6-7 φορές μέσα στο κείμενο. Και, τέλος πάντων, ίσως κάτι που ενώνει παιδιά κάθε κουλτούρας να μην χρειάζεται να εξαφανιστεί.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
