Διαστασεις,4347
1ον Πάτερ μου, λέτε να μην υπάρχουμε τελικά;
…Ξέρετε γιατί το ρωτώ; Γιατί έχω την εντύπωση ότι αν μας έπαιρναν στα σοβαρά οι υποψήφιοι δεν θα μας έταζαν λαγούς με πετραχήλια (καλά τα πετραχήλια σου είναι χρήσιμα το παίρνω πίσω). Σαράντα μέρες πριν τις εκλογές πάτερ μου θέλουν να πιστέψουμε ότι θα κάνουν όσα δεν έκαναν στα σαράντα προηγούμενα χρόνια. Δεν υπάρχουμε τελικά πάτερ μου, πολύ φοβάμαι ότι όταν πεθάνουμε (καλά κτυπώ ξύλο, σε διακόσια χρόνια από τώρα εννοούσα) θα πάθουμε ότι και ο Rene Descartes (Ντεκάρ/Καρτέσιος)…Πεθαίνει και πηγαίνει στον παράδεισο. Τον παίρνει ο Άγιος Πέτρος από τις πύλες για να τον οδηγήσει μέσα. Καθώς προχωρούσαν, του λέει ο Ντεκάρ:
– «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ; Είμαι ο ιδρυτής ενός ολόκληρου φιλοσοφικού κινήματος και αυτός που είπε την ιστορική φράση “Σκέφτομαι, άρα υπάρχω”».
Οπότε ο Άγιος Πέτρος τον χτυπάει φιλικά στην πλάτη και του λέει:
– «Δεν υπάρχεις, αλλά μην το σκέφτεσαι…».
2ον Μην το σκέφτεσαι πάτερ μου…
…ου γαρ γήρας έρχεται μόνο. Να κι εγώ αρχίζω σιγά- σιγά να ξεχνάω. Εσύ τι έπαθες; ΨΙΛΟΠΡΑΓΜΑΤΑ, αντί για το «Πιστεύω» είπες το «Πάτερ ημών»…λίγοι το κατάλαβαν πάτερ μου. Μην ανησυχείς. Τι να πουν και οι γείτονές μου…διάβασε τι «έπιασε» το αυτί μου πάλι: Είναι, όπως σου έχω πει, ένα ζευγάρι ηλικιωμένων στο διπλανό διαμέρισμα. Συνήθως βλέπουν τηλεόραση στο σπίτι. Σηκώνεται ο παππούς να πάει στην κουζίνα και του λέει η γιαγιά:
– Όπως θα έρχεσαι φέρε μου ένα γιαούρτι.
Επιστρέφει αυτός μετά από λίγο μ’ ένα τοστ.
Γυρνάει λοιπόν η γιαγιά και του λέει:
– Α, ρε Μήτσο, ξεκούτιανες… Πού είναι τα αυγά που σου είπα;
Κατάλαβες πάτερ μου; Το ίδιο περίπου παθαίνει και η Διευθύντριά μου…Πηγαίνει στο ταμείο και γυρίζει. «Πού είναι η αύξηση που σου ζήτησα;» τη ρωτώ καθώς εκείνη κρατά στα χέρια ΤΗΣ την απόλυσή μου… Alzheimer; ΟΧΙ ΠΑΤΕΡ ΜΟΥ, ΑΝΑΛΓΗΤΗ ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ.
3ον Alzheimer είναι άλλο πράγμα…
Να, χθες μου τηλεφώνησε Αστυνομικός από την Νάξο (εκεί περνά ολιγοήμερες διακοπές η θεία μου η Ροδούλα (φωτογραφίες από το νησί δημοσιεύει η στήλη)) περπατούσε, όπως μου είπε στο δρόμο και βλέπει μια γιαγιά πανικόβλητη, να κλαίει μέσα στο δρόμο. Την πλησιάζει:
– Γιαγιά, τι έχεις και κλαις; Τη ρωτά.
– Άσε, έχω έναν άντρα 22 ετών. Μου φτιάχνει πρωινό και μετά μου κάνει έρωτα ως τις 1 το μεσημέρι.
– Α, μπράβο!
– Αυτός μου φτιάχνει μεσημεριανό και μετά μου κάνει έρωτα ως τις 7 το απόγευμα.
– Α, τόσο καλά… Για λέγε…
– Αφού μου φτιάξει το βραδινό, μου κάνει έρωτα ως τις 3 τα χαράματα.
– Ε, και δεν χαίρεσαι;
– Όχι!
– Γιατί;
– Γιατί έχω Alzheimer και δεν μπορώ να βρω το δρόμο για το σπίτι!
Νομίζω τώρα κατάλαβες τι ακριβώς είναι Alzheimer;
Μήπως θα πρέπει να ακολουθήσω άλλη πολιτική με την Διευθύντριά μου; Ας πούμε κάτι σαν τον πιτσιρικά που ήρθε προχθές…
Πιάνει που λέτε δουλειά σαν μαθητευόμενος.
Την πρώτη μέρα στην δουλειά σηκώνει το τηλέφωνο, παίρνει στο εσωτερικό την κουζίνα και φωνάζει:
– Φέρτε μου έναν καφέ γρήγορα!
Απαντά η φωνή της Διευθύντριάς μου από την άλλη άκρη της γραμμής.
– Ηλίθιε, πήρες λάθος νούμερο. Ξέρεις σε ποια μιλάς;
– Όχι, λέει ο πιτσιρικάς.
– Είμαι η διευθύντριά της εταιρίας!
Φωνάζει και ο μαθητευόμενος:
– Και ξέρεις εσύ ποιος είμαι εγώ, ηλίθια;
– Όχι, απαντά θυμωμένα η διευθύντριά μου.
– Ευτυχώς! απαντά ο πιτσιρικάς και κλείνει το τηλέφωνο!
ΜΟΝΟ ΕΤΣΙ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ Η ΕΡΓΟΔΟΣΙΑ ΠΑΤΕΡ ΜΟΥ, (ΑΝΑΛΓΗΤΗ ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΝΑΜΕ)
4ον Χάθηκε ο σεβασμός σ΄ αυτήν την προεκλογική περίοδο πάτερ μου…
…μας έμεινε το: «βγάλτε σκασμό» να ησυχάσουμε ή να πάμε για κατούρημα όλοι μαζί.
ΕΔΩ ΓΕΛΑΤΕ…
Ήταν μια φορά ο Σκάσε και ο Σεβασμός και πήγαν μια εκδρομή. Κάποια στιγμή σταμάτησαν για να κατουρήσουν. Πηγαίνει ο ένας σε ένα δέντρο και ο άλλος σε ένα άλλο. Βλέπει ένας αστυνομικός τον Σκάσε και του λέει
– Πώς σε λένε;
– Σκάσε.
– Πού είναι ο σεβασμός σου παιδί μου;
– Στο απέναντι δέντρο κατουράει.
Υ.Γ.: Πώς λένε το μικρό όρχη οι Kρητικοί;
– Παπαράτσι!
Υ.Γ.1.: Μάιν Καμπφ…Ο αγών, δικός τους πάτερ μου…και οι βόμβες τους για τους αμάχους.
Μαρία Νικολάου
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
