Ενας  αγιος του 17ου αιωνα με το ονομα Αχμετ

Την Τρίτη, παραμονή των Χριστουγέννων, όσοι αναζήτησαν  το εορτολόγιο της ημέρας και το διάβασαν, με έκπληξη μάλλον πληροφορήθηκαν ότι στο ορθόδοξο εορτολόγιο υπάρχει ο μάλλον άγνωστος στους περισσότερους  Άγιος Αχμέτ ο Κάλφας ο Νεομάρτυρας.

Ποιος ήταν όμως ο Άγιος Αχμέτ(ή Αχμέδ),  που καταγόταν  από την Κωνσταντινούπολη, ασκούσε το επάγγελμα του γραφέα του αρχιλογιστού «δευτεράρη» ήταν Τούρκος στην καταγωγή και Μουσουλμάνος αρχικά στο Θρήσκευμα;

Κατά τον Μέγα Συναξαριστή της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ο Αχμέτ είχε  στο σπίτι του δύο Ορθόδοξες Χριστιανές σκλάβες, Ρωσίδες στην καταγωγή. Τη νέα, την είχε ως «σύζυγο», μία και ήταν άγαμος και την ηλικιωμένη ως υπηρέτρια. Στην τελευταία επέτρεπε να πηγαίνει τις γιορτές στην εκκλησία των Ορθοδόξων. Αυτή, όταν επέστρεφε στο σπίτι έφερνε και στη νέα αντίδωρο και πολλές φορές αγιασμό. Η νέα, χωρίς καμία προφύλαξη από τον Αχμέτ, έτρωγε το αντίδωρο και έπινε τον αγιασμό. Όταν ο Αχμέτ συζητούσε με την «σύζυγό» του, αισθανόταν να βγαίνει από το στόμα της άρρητη ευωδία. Η ευωδία αυτή τον είχε προβληματίσει και ζητούσε επιμόνως να μάθει από πού προερχόταν. Αυτή του απαντούσε ότι δεν έτρωγε κάτι που να είχε κάποια ιδιαίτερη ευωδία. Ο Αχμέτ όμως επέμενε να μάθει. Όταν  η σύζυγός του κατανόησε  ότι η ευωδία προερχόταν από το αντίδωρο, του εξήγησε, λέγοντας: «Αυτό που τρώγω και αισθάνεσαι εσύ ευωδία όταν συζητάμε, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το αντίδωρο που παίρνω στην Εκκλησία, όταν τελειώνει η θεία λειτουργία. Το αντίδωρο είναι αγιασμένος άρτος από τον Χριστό. Πρέπει ακόμη να σου διευκρινίσω, ότι μετά το αντίδωρο  ─πολλές φορές─  πίνω και αγιασμό». Ο Αχμέτ δεν πίστεψε στα λεγόμενά της και τη ρώτησε πώς μπορεί να συμβαίνει ένα τέτοιο θαύμα και εκείνη του απάντησε: «Η θρησκεία μας είναι ζωντανή. Για μας τους Χριστιανούς, Θεός μας, είναι ο Χριστός. Είναι ο γιος του Θεού, που κατέβηκε απ’ τον ουρανό και έγινε άνθρωπος για να μας σώσει από την αμαρτία. Όταν ζούσε στη γη έκανε αμέτρητα θαύματα. Το σπουδαιότερο, το οποίο και πρέπει, αν θέλεις να κρατήσεις στο μυαλό σου, είναι ότι, από αγάπη για μας, σταυρώθηκε άδικα και την τρίτη ημέρα αναστήθηκε. Η Ανάστασή Του είναι το μεγαλύτερο γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας. Σ’ εμάς τους Ορθοδόξους Χριστιανούς, με τη δύναμη του Χριστού τα θαύματα συνεχίζονται και σήμερα. Στο Χριστό μας όλα είναι δυνατά. Στο θαύμα, που διαπίστωσες τόσες φορές με το αντίδωρο, έχω να προσθέσω και ένα άλλο πιο απλό και ξεκάθαρο. Το νερό που πίνουμε πολλές φορές στην εκκλησία  ─θα σου φανεί παράδοξο─  είναι αγιασμένο. Δηλαδή δεν αλλοιώνεται, δε βρωμίζει, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Το νερό αυτό, που εμείς το λέμε αγιασμό[…] είναι ένα ακόμα ζωντανό θαύμα της πίστεώς μας, κυρίως, για μας τους απλοϊκούς». Ο Αχμέτ, μόλις άκουσε όλα αυτά, έμεινε κατάπληκτος. «Συμβαίνουν τέτοια πράγματα στη θρησκεία σας; Ειλικρινά, εγώ δεν μπορώ να τα καταλάβω», είπε και απομακρύνθηκε.

Πέρασαν ημέρες και νύχτες αρκετές, χωρίς να παύσει να σκέφτεται, όσα άκουσε από τη Χριστιανή «σύζυγό» του και τελικά αποφάσισε να ερευνήσει το παράδοξο γι’ αυτόν γεγονός. Έτσι ντύθηκε με ρούχα χριστιανικά και πήγε στην Εκκλησία του Πατριαρχείου για να παρακολουθήσει πως γίνονταν η Θεία Λειτουργία των Χριστιανών. Καθώς, λοιπόν, βρισκόταν στο Ναό και παρακολουθούσε τη θεία λειτουργία, με ξεχωριστό θαυμασμό και αναρίθμητες απορίες, είδε, σε μια στιγμή, τον ιερέα, καθώς πήγαινε προς την Ωραία Πύλη, «υπερυψωμένον υπεράνω του δαπέδου της Εκκλησίας και ολόφωτον», τον δε Πατριάρχη να «εκπέμπει» από τα δάκτυλά του, οσάκις ευλογούσε τούς Χριστιανούς, φωτεινές ακτίνες, που έπεφταν επάνω στα κεφάλια τους. Εκείνο όμως, που πραγματικά τον συγκλόνισε, ήταν το ότι οι ακτίνες φώτιζαν μόνο τα κεφάλια των Χριστιανών και δε φώτιζαν το δικό του κεφάλι. Παρ’ ότι αυτό συνέβη δύο-τρεις φορές, το αποτέλεσμα, που με αγωνία και δέος διαπίστωνε, ήταν το ίδιο. Αμέσως, ήλθαν στο μυαλό του, όλα όσα είχε ακούσει από τη «σύζυγό» του περί της πίστεώς της. «Αλήθεια, σκεπτόταν, είχε δίκαιο. Είναι ζωντανή η θρησκεία των Χριστιανών. Τι χαρά είναι αυτή που αισθάνομαι τώρα!». Βγαίνοντας από την εκκλησία, τόσο είχε συγκλονισθεί με όλα τα θαυμαστά που είχε δει, ώστε νόμιζε ότι δεν ήταν ο παλαιός Αχμέτ.

Μετά τα θαύματα αυτά, ο Αχμέτ, συνεπαρμένος  ─όπως ήταν─  δεν ήθελε άλλες αποδείξεις για να πιστέψει στον Χριστό. Έτσι, χωρίς κανένα δισταγμό, γεμάτος χαρά, πήγε κρυφά στον ιερέα της περιοχής του και ζήτησε να βαπτισθεί. Ο Ιερέας, αφού είδε την μετάνοιά του, την ακλόνητη πίστη του και την απόφασή του να γίνει Χριστιανός, τον κατήχησε και μετά τον βάπτισε εις το όνομα της Αγίας Τριάδος. Μετά τη βάπτισή του έζησε βίο ενάρετο και με ιδιαίτερα χαρά και συγκίνηση κοινωνούσε τα Άχραντα Μυστήρια και δοξολογούσε τον Κύριο, διότι τον είλκυσε με τη χάρη του και τον οδήγησε στην ορθή πίστη.

Καίτοι έζησε ως πιστός Χριστιανός διαβιούσε  ως κρυπτοχριστιανός, εξ ου και δεν διασώθηκε μέχρι σήμερα το χριστιανικό του όνομα. Μια μέρα όμως,  που οι μεγιστάνες μωαμεθανοί της Κωνσταντινούπολης είχαν συγκέντρωση και βρισκόταν σ’ αυτή και ο Αχμέτ,  καθότι δεν ήταν ένας τυχαίος,  αλλά μεγιστάνας, πλούσιος και εκλεκτό μέλος της κοινωνίας της Κωνσταντινουπόλεως, οι  παρευρισκόμενοι  τον ρώτησαν «τι είναι το μεγαλύτερο πράγμα εις τον κόσμον; » και  ο Αχμέτ, με δυνατή φωνή απάντησε: «Μεγίστη και πάνω από όλα είναι η πίστη των Χριστιανών». Η ομολογία του κεραυνοβόλησε τους πρώην ομοθρήσκους του, οι οποίοι κατόπιν διαταγής του τοπικού άρχοντα, αφού τον συνέλαβαν και τον βασάνισαν, τον αποκεφάλισαν στις 3 Μαῒου 1682. Από τον βίο του αναφέρεται ότι τα λείψανά του καταυγαζόταν επί πολλές ημέρες από υπερκόσμιο φως.

Ιδού, μια ακόμη όμορφη ιστορία πίστης!!! Χρόνια μας Πολλά!!! Ν.Τ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.