28η Οκτωβριου… αναζητωντας συμβολα

Κάνοντας αναδρομή σε ιστορικά γεγονότα, πρέπει κανείς να αναγνωρίζει, αφενός λανθασμένους χειρισμούς και αφετέρου υπερβατικές και πέραν κοινής λογικής ενέργειες, που απεδείχθησαν και αποδεικνύονται εκ των υστέρων, «ενδεδειγμένες», σε πλαίσιο μιας αντίδρασης «τι έχω να χάσω, αν πρόκειται να χαθώ, όπως έχουν τα πράγματα»…Ταύτα εν Ελλάδι τα γεγονότα…

Πλησιάζει η 28η Οκτωβρίου, επέτειος του «Όχι» της Ελλάδας απέναντι στην Ιταλική φασιστική απειλή. Ένα «Όχι» που για κάποιους το είπε και το εξέφρασε ο δικτάτορας Ιωάννης Μεταξάς… Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά ετοιμαζόμαστε να εορτάσουμε με μαθητικές και στρατιωτικές παρελάσεις στους δρόμους, με πανηγυρικούς λόγους, με καταθέσεις στεφάνων και με μηνύματα ενότητας από συνήθεις εκφραστές που διαιωνίζουν απόψεις διχασμού και θεωρίας « δύο άκρων».

Είναι γεγονός πως σε όλη αυτή τη πολυτάραχη πορεία από την απελευθέρωση μέχρι σήμερα η κοινωνία μας έζησε έναν αδελφοκτόνο πόλεμο, μακρές περιόδους πολιτικής αστάθειας, διώξεις – εξορίες, υπογραφές πιστοποιητικών φρονημάτων, ένα στρατιωτικό πραξικόπημα, εθνικούς «ακρωτηριασμούς» κ.α. Ο ερευνητής του παρόντος ή ο ιστορικός του μέλλοντος, θα μπορούσε να συνδέσει την παρούσα κατάσταση με το παρελθόν, προβάλλοντας το εξής ερώτημα: Ποιο είναι το επικαιροποιημένο μήνυμα της 28ης Οκτωβρίου;

Εκάστοτε συγκυρίες, καθορίζουν το «κάδρο» εντός του οποίου γίνονται οι κινήσεις ενός παιχνιδιού σε μια γεωπολιτική σκακιέρα, η οποία πάντως μας αρέσει – δεν μα αρέσει, ελέγχεται από κάποιους οι οποίοι έχουν τους δικούς τους λόγους και ειδικά συμφέροντά τους, που τους κάνουν να επιδιώκουν μια παρουσία τους εμφανή ή αφανή, στρατιωτική ή μη, φιλική ή φοβική για ντόπιους, και συχνά οικονομική, σε τρόπο ώστε να κινούν στην πράξη ως εντολείς, τα νήματα.

Όταν στις 28/10/1940, ο ιταλός πρεσβευτής Γκράτσι ζήτησε από τον Μεταξά να του «δοθούν» περιοχές της Ελλάδος, αλλιώς η Ιταλία θα κήρυττε τον πόλεμο κατά της Ελλάδος, ο Μεταξάς αρνήθηκε. Ο ίδιος ως καθεστώς «4ης Αυγούστου», δεν είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί πρότυπο δημοκρατίας. Με τα γνωστά δεδομένα της εποχής ( βλέπουμε σε ντοκιμαντέρ τις παρελάσεις της ΕΟΝ κ.λπ.), προσομοίαζε σε μοντέλα Μουσολίνι – Χίτλερ, άρα, θα ανέμενε κανείς, ότι δεν θα προέβαλε άρνηση, αλλά κάποια : ναι μεν αλλά, θα δούμε, θα κάνουμε προσωρινή σας διευκόλυνση, κ.λπ..

Ας υποθέσουμε ότι μια ρητή συγκατάβασή του θα σήμαινε γι αυτόν, «καρέκλα μου τέλος», «ανατροπή μου βέβαιη από τους Άγγλους που κάνουν κουμάντο στο ευρύτερο χώρο», μια άρνηση λοιπόν λόγω συμφέροντος και κοινής λογικής, μπορεί να διογκώνεται εύκολα και να μεταβάλλεται, σε πράξη γενναιότητας, αντίστοιχης ενός «μολών λαβέ». Μυθοποιείται ύστερα, ως πράξη ηρωισμού, άλλως «Όχι» και ενδέχεται να καταλήξει η λέξη αυτή, «σύμβολο».

Ένα «Όχι» ακόμη και δίκην συμβόλου στάσης έναντι παράλογων απαιτήσεων, φασιστικών παρορμήσεων φορέων και φερεφώνων τους, το είπε στην πράξη ο ελληνικός λαός, ο οποίος, όταν εισχώρησε από την Αλβανία διά μέσου της Πίνδου, στο Μέτσοβο, η Ιταλική μεραρχία «Τζούλια», επικρότησε με ενθουσιασμό το ότι τη συγκράτησε με τμήμα του ελληνικού στρατού ένας απλός συνταγματάρχης, ο Δαβάκης, μέχρις ότου έφθασαν οι ελληνικές επικουρίες.
Η Ελλάδα, διαθέτει πλούσια εμπειρία από ξεσηκωμούς και από αντιστάσεις. Αντιδρά, όταν τα πράγματα φθάνουν στο «Αμήν»; Ίσως … Αντιδρά αυτή άραγε, όταν ξεπετιούνται τρελοί μπροστάρηδες, όπως ένας Δαβάκης ή ένας Μακρυγιάννης; Ίσως…

Κάποτε πάντως αντιδρούσε. Παθητικοποιημένη, βυθισμένη σε χοάνη παγκοσμιοποίησης, απατηλών υποσχέσεων, αυτομαστιγούμενη εν μέσω βαρύγδουπων «Οργανισμών Ευρωπαϊκού Εξωραϊσμού» επιδιώξεων, απαράλλακτων από το 1914 ( 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος ως ανταγωνισμός οικονομικός μεταξύ Αγγλίας – Γερμανίας, 2ος Παγκόσμιος Πόλεμος ως νέος οικονομικός ανταγωνισμός των δύο προαναφερθέντων), και κυρίως λοιδορούμενη από δανειστές, οι οποίοι ανεβοκατέβαζαν «εκτιμήσεις φερεγγυότητας» ανάλογα με τους στόχους τους. Η Ελλάδα τώρα, κοιμάται «ύπνο βαθύ»…
Απαξιεί αυτή να υπογραμμίσει τη γεωπολιτική της θέση, να διεκδικήσει τα όσα δικαιούται, να αξιοποιήσει τον φυσικό πλούτο της, να προβάλει τέλος πάντων το ότι υπάρχει και θέλει να υπάρχει… Αν οι όποιοι κρατούντες δεν έχουν το ανάστημα, η την θέληση να τονίσουν ότι φορούν παντελόνια , μήπως θα έπρεπε να αναζητηθούν ελληνίδες όπως η Μπουμπουλίνα ή η Λέλα Καραγιάννη, οι οποίες θα έχουν τον ηρωισμό ενός Δαβάκη για να πουν «υπάρχει και το “Basta Cosi” ( Φθάνει πια έτσι) ;

Πρόσφατες εκθέσεις διεθνών οργανισμών, όπως του Ερυθρού Σταυρού, δείχνουν πως η κατάσταση πλέον γίνεται ιδιαίτερα επικίνδυνη και άκρως τρομακτική. Μπορούμε να αναρωτηθούμε αν εκάστοτε εκθέσεις οργανισμών, αξιοποιούνται από μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα, ως μέσα χειραγώγησης της κοινής γνώμης. Δημοσκοπήσεις, εκθέσεις και επιλεγμένα ρεπορτάζ, χρησιμοποιούνται ως όπλα στις φαρέτρες σύγχρονων εκτελεστών συνειδήσεων. Τέτοιοι, δεν διστάζουν να υφαρπάζουν και να αλλοιώνουν τα Όχι των λαών.

*Ο Μάριος Κοντογιάννης είναι δημοσιογράφος του ραδιοφωνικού σταθμού «Στο Κόκκινο»

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.