Αμφι-βαλλω

Στα πάθη ο αέρας και η σιωπή

σαν τα κεριά των φιλόπτωχων ταμείων

διασταυρώνονται

το ένα με την ανάμνηση και το άλλο με την προδοσία

Παναγιώτης Καραβασίλης, Οι πεταλούδες

Αμφιβάλλω αν πράγματι υπάρχει ηθική διάσταση τόσο στη νομοθεσία (και στον κάθε νόμο), όσο και στην κοινωνική αποδοχή κι εφαρμογή (ακόμα κι ενός «καλού νόμου»).

Το αξιακό μας πλαίσιο έχει διαρραγεί (οριστικά;) κι έχει αντικατασταθεί από φανατισμούς και ιδεοληψίες.

Ο καθείς κινείται κατά το δοκούν και όλοι μαζί συγκροτούμε το πεδίο της γενικευμένης ΑΝΟΜΙΑΣ

«Έτσι είναι αν έτσι εγώ νομίζω»: αυτό είναι το προσωπικό αφήγημα του νεο- έλληνα, ο οποίος άλλοτε εμφανίζεται ως ειρηνοποιός (όταν η υπόθεση αφορά φιλικό πολιτικό περιβάλλον) κι άλλοτε ως πολεμοχαρής (όταν η διένεξη σχετίζεται με αντίπαλο στρατόπεδο), άλλοτε ως «αντάρτης» (στις  αντι-στάσεις στο Κράτος) κι άλλοτε ως πειθήνιο όργανο (στην τυφλή υπακοή του στις κομματικές εντολές), άλλοτε ως νεωτεριστής (στις απόψεις του για τα δικαιώματα κλπ) κι άλλοτε ως σατράπης (στις σχέσεις του με το άλλο φύλο).

Υιοθετώντας τη στρατηγική της (αιδήμονος;) σιωπής για τα ανομήματα «των δικών μας» και τη στρατηγική της καταγγελίας για τα ανομήματα «των άλλων».

Θεοποιώντας, αγιοποιώντας και αιφνιδίως δαιμονοποιώντας εαυτούς και αλλήλους, σύμφωνα με τις συγκυρίες και τις σκοπιμότητες.

Υμνώντας την πολιτική υπέρβαση (προφανώς εννοώντας μέσω της κομματικής τους άποψης και μόνον) κι επαναδιχάζοντας το υποτιθέμενο κοινό ακροατήριο, που πιστεύει στη μεγάλη συμμαχία για την εκ βάθρων αλλαγή.

Ανατρέχοντας στο ηρωικό παρελθόν για να αντλήσουμε δυνάμεις ανά-στασης, καθώς οι σημερινοί ηγέτες μοιάζει να μην εμπνέουν.

Κρύβοντας τη σκοτεινή πλευρά της εσωτερικής λειτουργίας των θεσμών και των θεματοφυλάκων, όπου η «δημοκρατική συνενοχή» (sic) είναι δεδομένη.

Περιμένοντας κάποιο ιστορικό θαύμα για να μας δικαιώσει (sic), αφού είμαστε πάντοτε με τη σωστή πλευρά της Ιστορίας.

Εμείς μεν συνεχίζουμε να πελαγοδρομούμε χωρίς σταθερή πυξίδα και τα κόμματα, που συνεχίζουν να κυνηγάνε το μεσαίο χώρο και τον κεντρώο κυρ-Παντελή για να κυβερνήσουν τους άλλους, αρνούνται να παρα-δεχτούν ότι τόσα χρόνια έσφαλλαν στην ανάλυσή τους για την ελληνική κοινωνία και την ψυχοσύνθεση του πολίτη.

Οι «γενικοί εισαγγελείς» των καθημερινών δια-βολών κατά του Συστήματος(;) και οι ειδικοί διανοούμενοι των αλληλοαναιρούμενων θεωρητικών ερμηνειών δεν έχουν καταλάβει ποια είναι ακριβώς η ηθικοκοινωνική διάσταση της ψήφου και γι’ αυτό καθοδηγούν λάθος τους αρχηγούς των κομμάτων.

Σ’ αυτή την Πατρίδα το πρόβλημα δεν είναι οι βάρβαροι που θα μας δώσουν μιά κάποια λύση, αλλά οι σοφοί που θα μας οδηγήσουν στα μεγάλα ολισθήματα, λόγω αυξημένου ναρκισσισμού και μεγάλης δόσης πολιτικού ορθολογισμού.

Μακρυά λοιπόν από «εικονοκλαστικούς εικονολάτρες» (Νίκος Παναγιωτόπουλος), από στοχαστές της «άλλης σκέψης» (;) και από διανοητικά ανώτερους (sic) συμβούλους, που λατρεύουν τα παίγνια της εξουσία.

Την προοπτική της χώρας θα τη σχεδιάσουν οι ενεργοί πολίτες της ανιδιοτελούς προσφοράς κι όχι οι εκπρόσωποι της διαφθοράς και οι κήρυκες της παραφοράς.

Και ο νοών, νοείτω…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.