ανεβαινοντας στη γλωσσα
Τα Σάββατα είναι περιηγητικά, από τη λαϊκή μέχρι το βιβλιοπωλείο. Τα Σάββατα είναι συνοδευτικά και κατάμεστα. Δοκιμασμένη τέχνη: μιλά ο/η συγγραφέας με περιηγητές του βιβλίου: κριτικούς, απόγονους, ψυχαναλυτές, ιστορικούς, δημοσιογράφους. Δύο πολυθρόνες σκηνογραφούν τα σώματα, ενώ μια μη ορατή οθόνη παρουσιάζει τα κεντρικά πρόσωπα: αόρατος κινηματογράφος μιας ορατής παραγωγής. Η γλώσσα βασιλεύει με πεφωτισμένη αντοχή. Κοινότητες σκαρφαλώνουν στο πατάρι: ζωντανές και νεκρές, χώρες κατοικούν στο πατάρι μαζί με τους χάρτες τους: την ώρα που δημιουργούνται έως τη στιγμή που αποκαθίσταται η ισχύς τους, μάχες πολέμων πέφτουν σαν βόμβες: την ώρα του θανάτου και τη στιγμή της ζωής, φιλοσοφία και εξορία ή αυτοεκτοπισμός: πώς η ζωή και η δράση συμβαδίζουν στο ακέραιο. Τέτοιο ήταν αυτό το Σάββατο, όπου το φύλο και ο χρόνος χόρευαν flamengo:αλλόκοτα, απροσδόκητα, με θόρυβο και ηχώ. Θέατρο αυτοσχέδιο στημένο στον αέρα που αναπνέαμε και ανταλλάσσαμε.
Υπάρχουν και άλλα Σάββατα και άλλα πατάρια: στο Amsterdam, η σοφίτα της Anna Frank δεν πλησιάζεται από κόσμο. Λες και η αγωνία και ο φόβος να μπορεί να γίνουν επισκέψιμα, λες και να μπορείς να δανειστείς την εξόντωση. Λες και το προσκύνημα ενός όρους ή κάποιου μαρτυρίου να μπορεί να συμβεί εντός αναπαράστασης. Όταν σε κυνηγούν, φεύγεις. Όταν δεν σε κυνηγούν, μένεις. Πού, πώς; Μπορείς να προσκυνάς βιβλία; Υπάρχει μια έκφραση: Attic faith= inviolable faith [απαράβατη πίστη], το απόλυτο αντίθετο της τιμωρητικής πίστης.
Όταν ανεβαίνω στη Θράκη, έρχομαι σε πατάρι ή σε προσκύνημα ή σε τίποτα από τα δύο; Όταν ανεβαίνω, ανεβαίνω καθώς τα Σάββατα αποκτούν πολλές ιδιότητες και τα βιβλιοπωλεία επίσης. Στην περίπτωση αυτή, ανεβαίνω στη Θεσσαλονίκη για μια συζήτηση κυρίως με γυναίκες συγγραφείς και έναν άνδρα συγγραφέα: εκδότης μας η Εύα Καραιτίδη (ΕΣΤΙΑ). Η συνθήκη διεθνής και ελληνική, ΔΕΒΘ. Η πρόσκληση των αρθρωμένων λέξεων «ταυτότητες συγγραφικές πολλαπλές: συμβατές/ασύμβατες/ ορατές/αόρατες». Η συγγραφή είναι διανόηση, βίωμα και φαντασία. Σπάει την απαγόρευση: ηχηρά ή άηχα – ακούγεται γυαλί που γίνεται κομμάτια ή τείχος που πέφτει. Η συνοδεία του ονείρου κλωτσάει μπροστά παιδικές ηλικίες, ενηλικιώσεις ευφάνταστες και απολύτως ψευδείς. Οι Ιφιγένειες που δημιουργούνται στο ενδιάμεσο φέρουν ό,τι επιβάλλεται να διεκδικηθεί.
Τα πατάρια ή οι αναβάσεις είναι σωματικές ασκήσεις και ψυχικές εναλλαγές. Δεν χρειάζεται απόσυρση, χρειάζεται ενσυνείδηση. Το «εγώ» εκδιώκεται στο έξω και ο εαυτός ανεβαίνει σε χαράδρες ή σε σπήλαια υποθαλάσσια καθώς το ολόκληρο κυριεύει πολιορκημένα «εγώ» που επιβιώνουν ή πεθαίνουν απρόσκλητα.
* Η Χριστιάνα Λαμπρινίδη είναι σκηνοθέτης, ακτιβίστρια και συγγραφέας. Πλέον πρόσφατο είναι το βιβλίο της «Σμύρνη των πολλών και των όλων», εκδ. Βιβλιοπωλείου της Εστίας, Αθήνα 2026.
Στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, για μια συζήτηση περί συγγραφικών ταυτοτήτων
Σήμερα, 7 Μαΐου 2026, στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, στην Αίθουσα Κόσμος, Περίπτερο 14 και ώρα 18:00-19:00, οι εκδόσεις της Εστίας μας προσκαλούν σεμια συζήτηση συγγραφέων για τις πολλαπλές συγγραφικές ταυτότητες στη σύγχρονη ελληνική πεζογραφία, στην οποία θα συμμετέχουν πέντε πρωτοεμφανιζόμενες/οι (και μη) πεζογράφοι, ήτοι οι:
- Αστέρης Κεχαγιάς, «Το σκοτάδι της ύπαρξης»,
- Μελίσσα Κωτσάκη, «Αντοχή υλικών. Προσεγγίζοντας το όριο θλίψη»,
- Χριστιάνα Λαμπρινίδη, «Σμύρνη των πολλών και των όλων»,
- Ουρανία Λαμψίδου, «Ο δικός του χρόνος»,
- Μαριάννα Τσίλη, «Η κουκουβάγια».
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
