Eφυγε απο τη ζωη ο Γιαννης Κοντακιδης, ο αλεξανδρουπολιτης συνομιλητης και πολλων Κομοτηναιων
Στην web εφημερίδα reportal.gr, σήμερα το πρωί διαβάσαμε, μένοντας άφωνοι, το ακόλουθο:
«Φτωχότερη είναι πλέον η κοινωνία της Αλεξανδρούπολης, μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Γιάννη Κοντακίδη την Μεγάλη Πέμπτη, από σοβαρό καρδιακό επεισόδιο.
Ο Γιάννης Κοντακίδης ήταν συνταξιούχος εκπαιδευτικός, όμως πολύ δραστήριος και στον πολιτιστικό τομέα, αφού ασχολούνταν εντατικά με τη σκηνοθεσία. Από τα τελευταία έργα του, η «Σολομώντεια Λύση» με την ομάδα «Θεατρική Απόπειρα», που τον αποχαιρέτισε με το ηλεκτρονικό μήνυμα:
“Μας ένωσες και μας ανέβασες στη σκηνή. Έτσι, γιατί αγαπούσες τόσο πολύ το θέατρο μας είπες ‘τώρα είμαστε ομάδα, θα παίξουμε’ και έτσι απλά γίναμε ομάδα και παίξαμε.. και ξανά και ξανά και ξανά.. και αγαπηθήκαμε και μαλώσαμε και κλάψαμε και γελάσαμε και διαφωνήσαμε και συμφωνήσαμε και Ζ Η Σ Α Μ Ε …
H εφημερίδα γνωστοποιούσε δηλαδή ότι ο Γιάννης έφυγε από τη ζωή, κι εμείς μείναμε «στήλη άλατος». Γιατί με τον Γιάννη Κοντακίδη συνοδοιπορήσαμε εμείς και αρκετοί άλλοι ακόμη κομοτηναίοι ως σύμβουλοι λαϊκής επιμόρφωσης τη δεκαετία του 1980 και για αρκετά χρόνια, και από τότε ο Γιάννης Κοντακίδης δεν έφυγε ποτέ από τη ζωή μας.
Δραστήριος, λαμπρός θιασώτης της ομαδικής εργασίας, πιστεύοντας πάντοτε στην προοπτική ενός καλύτερου κόσμου, ο μαθηματικός Γιάννης Κοντακίδης δεν σταμάτησε ποτέ να δρα. Προσφέροντας στη διάδοση της ιδέας της εθελοντικής αιμοδοσίας, συμμετέχοντας στο οικολογικό κίνημα Έβρου, γράφοντας, εκδίδοντας έντυπα, σκηνοθετώντας για το θέατρο, προσφέροντας στη ρωμιοσύνη της Πόλης.
Ζεστός και με έντονη προσωπικότητα, ζούσε με πάθος κάθε στιγμή φωτός… Εξ ου και ο δικός μας αποχαιρετισμός συνδέεται με το ποίημα αποχαιρετισμού με το οποίο τον συνόδευσε στο μακρύ ταξίδι του στον κόσμο της μνήμης ο φιλόλογος Κωνσταντίνος Παπαγιάννης.
Του Τόμας Ντύλαν Σε μετάφραση Διονύση Καψάλη
Μη στέργεις ήσυχα να πας σε νύχτα ευλογημένη
ας καίνε, ας παραληρούν όταν τελειώνει η μέρα
τα γηρατειά κι ας μαίνονται όταν το φως πεθαίνει.
Σοφοί, που 'δαν το δίκαιο σκοτάδι να προσμένει,
γιατί δεν χρησμοδότησαν με φλόγες στον αέρα
δε στέργουν ήσυχα να παν, σε νύχτα ευλογημένη.
Όσοι αγαθοί φωνάζοντας στο κύμα που βαθαίνει
πως σ' ακρογιάλι πράσινο θα χόρευε μια μέρα
κάθε τους πράξη, μαίνονται όταν το φως πεθαίνει.
Όσοι τρελοί τραγούδησαν τον ήλιο που πεθαίνει
κι αργά πολύ κατάλαβαν πως τον θρηνούσαν, πέρα
δε στέργουν ήσυχα να παν, σε νύχτα ευλογημένη.
Όσοι αυστηροί που στα στερνά τους βλέπουν τυφλωμένοι
ότι μπορούν μάτια τυφλά ν’ αστράφτουν στον αιθέρα
και να γιορτάζουν, μαίνονται όταν το φως πεθαίνει.
Κι όσοι πηγαίνουνε ψηλά στη θλίψη που σε υφαίνει,
κατάρα δώσε μου κι ευχή το δάκρυ σου, πατέρα.
Μη στέργεις ήσυχα να πας σε νύχτα ευλογημένη.
Να μαίνεσαι, να μαίνεσαι όταν το φως πεθαίνει.»
Καλές νέες ομάδες και θεατρικές παραστάσεις στον νέο σου κόσμο Γιάννη!!!
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
