Δημοσια εργα εκατομμυριων, ελεγχοι αγνοουνται…

Έξι χρόνια αναμονής για την αντικατάσταση του ταρτάν στο Πανθρακικό Στάδιο Κομοτηνής. Αλλεπάλληλες καθυστερήσεις, παρατάσεις, κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις και δημόσιες αντιπαραθέσεις, μέχρι να ολοκληρωθεί επιτέλους ένα έργο που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο. Και πριν καλά καλά περάσουν πέντε μήνες, ο νέος τάπητας εμφανίζει ήδη φθορές.

Λίγα χιλιόμετρα ανατολικότερα, στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Αλεξανδρούπολης, η πρόσφατη κακοκαιρία είχε ως αποτέλεσμα νερά να στάζουν από την οροφή του ανακαινισμένου Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών, για το οποίο διατέθηκαν περίπου 2,7 εκατομμύρια ευρώ. Ένας χώρος όπου η ασφάλεια των ασθενών και του προσωπικού θα έπρεπε να είναι αδιαπραγμάτευτη.

Δύο διαφορετικά έργα, δύο διαφορετικοί τομείς, αλλά ένα κοινό και απολύτως εύλογο ερώτημα: Ποιος ελέγχει τελικά πού πηγαίνουν τα χρήματα των φορολογουμένων και τι παραδίδεται ως ολοκληρωμένο δημόσιο έργο;

Γιατί το πρόβλημα δεν περιορίζεται στις ενδεχόμενες κακοτεχνίες ή σε ο,τιδήποτε μπορεί να μεσολάβησε και να οδήγησε σε αυτήν την εικόνα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Αφορά ολόκληρη την αλυσίδα ευθύνης: από τις αρχικές μελέτες και την επίβλεψη των εργασιών μέχρι τις τεχνικές πιστοποιήσεις, τις πληρωμές, την παραλαβή και την υποχρέωση αποκατάστασης των αστοχιών.

Και ενώ στην περίπτωση του Πανθρακικού Σταδίου αναμένεται ακόμη η αξιολόγηση της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού, δεδομένου ότι το έργο επισήμως δεν έχει «παραληφθεί», στην περίπτωση του νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης ενώ για τη διαρροή στο νοσοκομείο απαιτούνται σαφείς τεχνικές απαντήσεις.

Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν πρόκειται για κατασκευαστικές αστοχίες, ελλείψεις συντήρησης ή άλλες αιτίες. Γνωρίζουμε, όμως, ότι τέτοιες εικόνες δεν μπορούν να περνούν χωρίς διερεύνηση.

Και όταν ένα έργο παρουσιάζει προβλήματα τόσο σύντομα μετά την ολοκλήρωσή του, δεν αρκεί μια γενικόλογη επίκληση των τεχνικών δυσκολιών. Χρειάζεται να γνωρίζουμε ποιος το επέβλεψε, ποιοι έλεγχοι πραγματοποιήθηκαν, εάν τηρήθηκαν οι τεχνικές προδιαγραφές και ποιος θα αναλάβει το κόστος των διορθωτικών παρεμβάσεων, αν τελικά δεχτούμε (για ακόμα μια φορά) ότι αυτές είναι αναγκαίες σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Τα παραπάνω δύο παραδείγματα όπως και δεκάδες άλλα τόσο στην περιοχή μας – αρκεί μια ματιά και στα εν εξελίξει έργα εντός Κομοτηνής –  έρχονται για ακόμα μια φορά να καταδείξουν το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα της ελληνικής διοίκησης που «αγγίζει» το σύνολο των τομέων λειτουργίας ενός κράτους, την έλλειψη ελέγχου. Είτε αυτό συνεπάγεται στο τυπικό πλην όμως ουσιαστικό έλεγχο κατά την παραλαβή ενός έργου, είτε στην λειτουργία ενός ή και περισσότερων φορέων – βλέπετε πρόσφατα σκάνδαλα που ανέδειξαν εκ νέου τις παθογένειες των συστημάτων ελέγχου της ΑΑΔΕ ή τα «κενά» που επιτρέπουν την «σύσταση» ομάδων όπως αυτή που λειτουργούσε στην Πολεοδομία της Κατερίνης και φέρεται να πλούτιζε εις βάρος των πολιτών κ.α. – είτε σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση που άπτεται της καθημερινότητας των πολιτών.

Και όλο αυτό με την δημόσια λογοδοσία να εξαντλείται – όπου τελικά εξαναγκάζονται οι αρμόδιοι να υπάρξει – στην ανακοίνωση και στην παράδοση, άιντε αν είμαστε τυχεροί, και σπασμωδικά, κατά τύχη ένεκα κάποιας επίσκεψης, και κατά την διάρκεια εκτέλεσης ενός έργου.

Με το δημόσιο δε χρήμα – το δικό μας χρήμα – να ρέει, ως άλλο ανεξάντλητο.

Και αν χρειάστηκαν έξι χρόνια για να αποκτήσει η Κομοτηνή νέο ταρτάν και μερικοί μήνες για να εμφανιστούν οι πρώτες φθορές, το λιγότερο που οφείλει η Πολιτεία είναι να εξηγήσει τι πήγε στραβά.

Το ίδιο ισχύει και για ένα ανακαινισμένο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών που παρουσιάζει διαρροές με την πρώτη σοβαρή βροχόπτωση.

Έχοντας φτάσει ωστόσο ως εδώ – στο ήδη χαλασμένο ταρτάν και την οροφή που στάζει – έχει ιδιαίτερη σημασία και το πόσο γρήγορα αυτά θα διορθωθούν, και αν η ΓΓΑ, που είναι υπεύθυνη για την παραλαβή του ταρτάν, θα κινηθεί γρήγορα για να μπορέσει αυτός να επισκευαστεί. Και φυσικά μέχρι τότε τι; Θα επανέλθουν οι αθλούμενοι και οι λοιποί χρήστες του Σταδίου στην αναζήτηση «εναλλακτικών»;

Αν πάντως έχουμε ένα άθλημα πιο διαδεδομένο από τις καθυστερήσεις των έργων, είναι να κλείνουμε τα μάτια στα προβληματικά τους σημεία, ακόμα και όταν έχουνε τελειώσει, να σηκώνουμε τους ώμους και να λέμε ότι πάλι καλά που δεν είναι χειρότερα.

Τώρα που όμως η φθορά είναι σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί να περάσει «απαρατήρητη», όλο και κάποιος θα πρέπει να αναλάβει να προχωρήσει στη διόρθωση.

Πόσο διάστημα θα πάρει αυτή και πόσοι πόροι θα απαιτηθούν εκ νέου είναι κάτι που ελπίζουμε πως δεν θα αργήσουμε να μάθουμε.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.