Η πολυσχιδης παρακαταθηκη της Μορφωτικης Ενωσης Λεχαινων «Ο Ανδρεας Καρκαβιτσας» παρουσιαστηκε στην πατριδα του συγγραφεα

―Με αφορμή την έκδοση ντοκουμέντο «Ένας σύλλογος, μια εποχή», από τους κ. Διονύση Κράγκαρη, Χρήστο Ντάντο, Άγγελο Ευθ. Αγγελόπουλο, Τάκη Λαϊνά, Χρήστο Κωνσταντόπουλο

Όταν η πολιτική γίνεται δημιουργία… η συλλογικότητα νικά την πολιτιστική ξηρασία

Συλλογή κειμένων – Φωτογραφίες: Άγγελος Ευθ. Αγγελόπουλος

[Η Κομοτηνή έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τον Λεχαινιώτη συγγραφέα Ανδρέα Καρκαβίτσα, εγκιβωτισμένη στην ψυχή και την καρδιά των φιλολόγων που ανατράφηκαν με τους «κλασικούς» της νεοελληνικής πεζογραφίας, όπως π.χ. ο  Γεώργιος Βιζυηνός, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης,  ο Κωνσταντίνος Θεοτόκης, και αρκετοί άλλοι, μεταξύ των οποίων πρωτεύουσα είναι η θέση του Λεχαινιώτη συγγραφέα. Εξάλλου ως «Παρατηρητής της  Θράκης», λόγω της Ηλείας σήμερα, Αλεξανδρουπολίτισσας χθες Ελένης Σκάβδη, είχαμε τη σπουδαία τύχη να συνδεθούμε στενά με ορισμένους εκ της ομάδας των «Καρκαβιτσιωτών»-Λεχαινιωτών δημιουργών, με τους οποίους και συνεργαστήκαμε όπως ο Τάκης Λαϊνάς, ο Άγγελος Αγγελόπουλος, η Νατάσα Χριστοπούλου, αλλά και ο Διονύσης Κράγκαρης, ο Γιώργος Γώτης, ο Χρήστος Ντάντος και η Ελένη Ψυχογιού που γίναν, εν ευρεία εννοία, συνομιλητές μας, συμψηφιζόμενοι με τις δράσεις της Πολιτιστικής Ομάδας «Φράγμα», με τον τρόπο με τον οποίο συμβαίνουν οι από μακράν πολιτισμικές επισυνδέσεις: δια της γραφής, νοητικά.

Στην αρχή εξάλλου του καλοκαιριού συμμετείχαμε στην εκδήλωση παρουσίασης των εννέα επανεκδοθέντων «Πεζών» του Ανδρέα Καρκαβίτσα από τον Σύλλογο προς Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων, που διοργανώθηκε από το Τμήμα Ανθρωπιστικών Σπουδών του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, η οποία και μας πρόσφερε γενναιόδωρα,  με τη νέα επιμέλεια και τον εκτενή σχολιασμό, «μεταξωτό νήμα» επανασύνδεσης με το έργο του.

Εξ ου και όταν ο συνεργάτης μας συγγραφέας Άγγελος Αγγελόπουλος μας μίλησε για την έκδοση του τόμου «Ένας Σύλλογος, μια εποχή: Μορφωτική Ένωση Λεχαινών “Ο Ανδρέας Καρκαβίτσας”» από την Πολιτιστική Ομάδα «Φράγμα» Λεχαινών,  ήταν αυτονόητο, και για μας και για εκείνον, ότι ο τόμος αυτός υποδειγματικός όντως  στο επίπεδο της πολιτισμικής ιστορίας, κατευθυντήριος για το σύνολο των γραμμάτων της  επαρχιακής Ελλάδας, ήταν σπουδαία υπόθεση. Ο Άγγελος, ζυμωμένος μαζί μας, χρόνια τώρα,  έπραξε το βέλτιστο: κατέγραψε, σύλλεξε, φωτογράφησε και μας έστειλε το πρωτογενές υλικό, και ο Νεκτάριος μετά, τη βοηθεία, δημιούργησε…

Ερρωσθε φίλοι Λεχαινιώτες, με όλα τα καλά, ανθηρά… (Τ.Κ.-Β.)]

Τυχεροί ήταν όσοι και όσες βρέθηκαν την Κυριακή 16 Αυγούστου στο Καφέ-ΟΣΕ στα Λεχαινά ν. Ηλείας, την πατρίδα του Ανδρέα Καρκαβίτσα, γιατί σε μια ξεχωριστή και ιδιαίτερα συγκινητική εκδήλωση που διοργάνωσε η Πολιτιστική Ομάδα «Φράγμα», ξετυλίχθηκε εμπρός τους η πενηντάχρονη διαδρομή μιας ιστορικής προσπάθειας, που συσπείρωσε εντός της ανθρώπους παθιασμένους για τα γράμματα, τον πολιτισμό και την προσφορά, αποδεικνύοντας πως η επαρχία μπορεί να γεννήσει τελικά σπουδαίο πολιτιστικό αντίδοτο ακόμη και στους πιο τρικυμιώδεις καιρούς.

Το ημερολόγιο έγραφε Σάββατο 2 Ιανουαρίου 1971, εν μέσω Δικτατορίας, όταν τριάντα νέοι και νέες υπέγραψαν την ιδρυτική πράξη της Μορφωτικής και Ψυχαγωγικής Ένωσης Λεχαινών «Ο Ανδρέας Καρκαβίτσας». Ενώνοντας τη φλόγα τους, άνοιξαν έναν φωτεινό δρόμο πολιτιστικής προσφοράς, με ομιλίες, παραστάσεις, εκδόσεις και περιοδικά, όπως ο «Ανδρέας Καρκαβίτσας» (1971-1972) και ο «Διάλογος» (1978-1983), αφήνοντας πίσω τους ανεξίτηλο αποτύπωμα στον τόπο. Σήμερα, επίγονος αυτής της κληρονομιάς είναι η Πολιτιστική Ομάδα «Φράγμα», που συνεχίζει αδιάκοπα την πολιτιστική ενδυνάμωση της περιοχής.

Αφορμή για τη συνάντηση αυτή της Κυριακής που μας πέρασε στάθηκε η παρουσίαση του συλλογικού τόμου – ντοκουμέντου με τίτλο «Ένας σύλλογος, μια εποχή: Μορφωτική Ένωση Λεχαινών “Ο Ανδρέας Καρκαβίτσας”» που κυκλοφόρησε η Πολιτιστική Ομάδα «Φράγμα». Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, την απουσία συστηματικής αρχειοθέτησης και τις απώλειες υλικού από τις δημοτικές αρχές ανά τα χρόνια, η έκδοση έγινε πράξη και αφιερώνεται στα εκλιπόντα μέλη του Συλλόγου, συμπυκνώνει δε τη δημοκρατικότητα, τη συνεργασία και την ανιδιοτελή αγάπη των ανθρώπων για τον τόπο τους. Τον σχεδιασμό και την επιμέλεια της έκδοσης υπογράφει ο κ. Χρήστος Ντάντος, την έρευνα, το χρονολόγιο, τα σχόλια ο κ. Διονύσης Κράγκαρης και ο κ. Γιώργος Γώτης είναι Σύμβουλος της έκδοσης, ενώ σε αυτήν γράφουν οι κ.: Άγγελος Ευθ. Αγγελόπουλος, Διονύσης Αλικανιώτης, Γιώργος Γώτης, Αναστασία Καπινιάρη, Θανάσης Κεφάλας, Θόδωρος Κόλλιας, Διονύσης Κράγκαρης, Χρήστος Κωνσταντόπουλος, Τάκης Λαϊνάς, Μάκης Μπαλαούρας, Μάκης Νοδάρος, Χρήστος Ντάντος, Νεόφυτος Παπαδόπουλος, Δημήτρης Σπίνος, Ντίνος Συνίτος, Ανδρέας Φουσκαρίνης και Ελένη Ψυχογιού.

Για την έκδοση, λοιπόν, και την πορεία του Συλλόγου στο διάβα του χρόνου μίλησαν ο συνταξιούχος νομικός και συγγραφέας κ. Διονύσης Κράγκαρης, ο ποιητής κ. Χρήστος Ντάντος, ο συγγραφέας κ. Άγγελος Ευθ. Αγγελόπουλος, ο γεωπόνος και συγγραφέας κ. Τάκης Λαϊνάς, καθώς και ο δημοσιογράφος και εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού «Αλφειός» κ. Χρήστος Κωνσταντόπουλος.

Αναλυτικότερα…

Διονύσης Κράγκαρης: «Η μεγάλη προσφορά αυτού του Συλλόγου ήταν ότι στις έντονα φορτισμένες πολιτικά συνθήκες εκείνης της εποχής, έκανε την πολιτική πολιτισμό και τον πολιτισμό από κατανάλωση δημιουργία»

Σε κλίμα συγκίνησης, με την παρουσία χρόνιων συνοδοιπόρων, ο κινητήριος μοχλός της Πολιτιστικής Ομάδας «Φράγμα» κ. Διονύσης Κράγκαρης, αφού καλωσόρισε τους παρόντες, διευκρίνισε ευθύς εξαρχής τον σκοπό της συγκεκριμένης έκδοσης: «Για όσους ίσως αναρωτιούνται τι σκοπό έχει αυτό το βιβλίο, θα απαντήσω το προφανές, ότι πρωτευόντως αποτελεί ένα ντοκουμέντο, μια αναλυτική καταγραφή όλων των δραστηριοτήτων ενός πολιτιστικού συλλόγου της επαρχίας, με παράλληλη κατάθεση εκ μέρους μελών και φίλων του ιστοριών, περιστατικών και απόψεων γύρω από τη δράση του και την προσφορά του.

Είναι πιστεύω αυτή η έκδοση μια συμβολή στην τοπική ιστοριογραφία, η οποία, ούτως ή άλλως, είναι λειψή και η οποία, δυστυχώς, οφείλεται στην έλλειψη οργανωμένων αρχείων. Εδώ πρέπει να επισημάνω ότι το υλικό που συγκεντρώθηκε για την έκδοση αυτού του βιβλίου οφείλεται στην προνοητικότητα να διασώσουν στοιχεία ορισμένα μέλη του, δεδομένου ότι το αρχείο του Συλλόγου, σε μια φάση αδρανοποίησής του, παραδόθηκε για φύλαξη σε μια μεταλλική ντουλάπα στον Δήμο Λεχαινών και έκτοτε αγνοείται. Ευτυχώς, τα βιβλία της πλούσιας βιβλιοθήκης του ενσωματώθηκαν στη Δημοτική Βιβλιοθήκη και έτσι διασώθηκαν. […]

Πενήντα πέντε ολόκληρα χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που τριάντα νέοι και νέες των Λεχαινών συγκεντρωθήκαμε στην αίθουσα της Δημοτικής Βιβλιοθήκης, που τότε στεγαζόταν στο ισόγειο της οικίας Μπρέζα, στην πλατεία Τάσου Χατζηγιάννη, και υπογράψαμε την ιδρυτική πράξη και το καταστατικό της Μορφωτικής και Ψυχαγωγικής Ένωσης Λεχαινών, στην οποία δώσαμε το όνομα του επιφανέστερου τέκνου αυτού του τόπου, του Ανδρέα Καρκαβίτσα. Με την πράξη αυτή, η Ένωσή μας έφερε ξανά στο προσκήνιο, και τώρα σε μόνιμη βάση, ως φάρο και παράδειγμα και πηγή έμπνευσης έναν μεγάλο δημιουργό που θα τιμά αιώνια τα Λεχαινά. Και από τις πρώτες μας ενέργειες ήταν να καθιερώσουμε προς τιμήν του “Τα Καρκαβίτσεια”, την ετήσια Εβδομάδα Λόγου και Τέχνης. Δώσαμε, μάλιστα, στον Σύλλογο και το όνομα Ένωση για να συμβολίζει την ανάγκη ενότητας όλων των δυνάμεων του τόπου και να βάλουμε τέλος στους διαχωρισμούς, τους διχασμούς και τις διακρίσεις του παρελθόντος. Το ημερολόγιο έγραφε Σάββατο 2 Ιανουαρίου 1971. […]

Κλείνοντας, θέλω επιγραμματικά να τονίσω τα εξής: Η μεγάλη προσφορά αυτού του Συλλόγου ήταν ότι στις έντονα φορτισμένες πολιτικά συνθήκες εκείνης της εποχής, έκανε την πολιτική πολιτισμό και τον πολιτισμό από κατανάλωση δημιουργία. Κι όλα αυτά με απόλυτη ανεξαρτησία, διαφάνεια και ανιδιοτέλεια. Και μόνο για αυτά, θα αποτελεί πάντα πηγή μελέτης για τους ιστορικούς του πολιτισμού μας και έμπνευσης για τις επόμενες γενιές».

(Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την εισήγηση του κ. Κράγκαρη ΕΔΩ)

Χρήστος Ντάντος: «Το βιβλίο αυτό είναι μια έμμεση ενθάρρυνση προς τους επερχόμενους να δουν τη ζωή τους μέσα στην ομαδικότητα και το αλληλομοίρασμα»

Στη συνέχεια, τον λόγο έλαβε ο κ. Χρήστος Ντάντος, ο οποίος, εκτός των άλλων, με τα μάτια στο μέλλον, απέστειλε ένα μήνυμα στις νέες γενιές και προς αυτούς που «…δεν κάθονται καλά και πέλαγος γυρεύουν…»: «Το συγκεκριμένο βιβλίο, εκτός από μια καταγραφή, είναι ένα κωδικοποιημένο μήνυμα προς το μέλλον. Μια εξιστόρηση και μια ομολογία προς τους επερχόμενους, για το πώς την κρατήσαμε εμείς τη ζωή μας, αλλά και μια έμμεση ενθάρρυνσή τους (αν μας πέφτει λόγος ‒ που δεν μας πέφτει!) να δουν τη ζωή τους μέσα στην ομαδικότητα και το αλληλομοίρασμα, σαν συλλογική δημιουργία, να μην κωλώσουν και να μη φοβηθούν ότι δήθεν δεν κάνουνε γι’ αυτά, δεν έχουνε ταλέντο κ.λπ.

Όλοι γεννιούνται με το μέγα ταλέντο να είναι σε θέση να σχεδιάσουν ευρηματικά και να απαιτήσουν μια ζωή πλούσια σε αισθήματα, σε ιδέες, σε αγωνιστικότητα, σε φαντασία, σε δημιουργικότητα, σε περιπέτειες. Τον τρόπο όμως να πραγματωθούν όλα αυτά υποχρεούνται να τον βρίσκουν στον καιρό τους οι ίδιοι οι ενδιαφερόμενοι πάντα, συντασσόμενοι συν τοις άλλοις μ’ εκείνους τους ελάχιστους “μυστήριους” που πρωτοστατούν και που κατά κανόνα είναι όσοι “…δεν κάθονται καλά και πέλαγος γυρεύουν…”

Οι καιροί ποτέ δεν είναι ίδιοι, αλλά μια μεταξωτή κλωστή ενώνει τις εξαιρετικές τους πράξεις… Η χάρις βέβαια δεν χαρίζεται, ούτε μεταδίδεται ούτε κληρονομείται. Υπάρχει σε κάποιους ως κινητήρια ώθηση της δικής τους ζωής, αλλά η μυρμηγκοδουλειά είναι που φέρνει τα καλά αποτελέσματα. Το δε μοίρασμα του βιώματος μετά, να μην ανησυχούν, γίνεται πάντοτε δημοκρατικά. 

Το βιβλίο τούτο δω είναι μια αναφορά σε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό που συνέβη, πολύ μεγαλύτερο από όσο μπορούν να δείξουν τα χρονολόγια και των συγγραφέων του τα κείμενα. Είναι σαν εκείνη την απέλπιδα φράση “…πού να σας τα λέω!”, κάποιου που καλείται να περιγράψει κάτι αναπάντεχα συγκλονιστικό, που κατά πολύ τον ξεπερνά, κάτι του οποίου υπήρξε αυτόπτης μάρτυς ή, ακόμη περισσότερο, συμμέτοχος και συμπρωταγωνιστής…

Κλείνοντας, θέλω να υπογραμμίσω, ότι δεν υπήρξαμε επαγγελματίες του πολιτισμού, ερασιτέχνες υπήρξαμε ‒ ερασιτέχνες (το πρώτο και ανώτερο ποιοτικά στάδιο κάθε φιλότεχνου, κάθε δημιουργού, κάθε ανήσυχου ανθρώπου). Τον εαυτό μας σιγά σιγά ανακαλύψαμε, μαθαίνοντας συγχρόνως από δω κι από κει, ρωτώντας και ψάχνοντας, το “τι” και το “πώς” της οργάνωσης των δράσεων και των εκδόσεων, που μέσω αυτών πλουτίσαμε σε εμπειρίες. Έτσι προέκυψε και τούτο το βιβλίο…»

(Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την εισήγηση του κ. Ντάντου ΕΔΩ)

Άγγελος Ευθ. Αγγελόπουλος: «Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί και θεωρώ ότι θα αποτελέσει κατευθυντήριο αξιακό οδηγό για τις επόμενες γενεές του τόπου μας»

Ο Άγγελος Ευθ. Αγγελόπουλος, κείμενο του οποίου φιλοξενείται στην έκδοση, επέλεξε με την ομιλία του να περιγράψει το κλίμα της Μεταπολίτευσης όπως το βίωσε ο ίδιος, τόσο ως μέλος της Μορφωτικής Ένωσης Λεχαινών, αλλά και ως δημοτικός υπάλληλος του τέως Δήμου Λεχαινών, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στη διάρκεια και την ιστορική συνέχεια των συνεργασιών και της συμπόρευσης, σε μια «κατάξερη» πολιτιστικά επαρχία. Συγκεκριμένα, μεταξύ άλλων, επισήμανε: «Τα χρόνια αυτά, ό,τι κατακτήθηκε, από άποψη συνείδησης, είναι σίγουρο ότι δεν προέκυψε από κάποια παρθενογένεση. Είναι η αέναη πορεία μιας κοινωνικής λειτουργίας για την κάλυψη των βαθύτερων ανθρώπινων αναγκών, που ενώ φαίνεται ότι ανακόπτεται, αυτό συμβαίνει προσωρινά και πρόκειται σε μια άλλη εποχή να επανεμφανισθεί πιο δυναμικά, για να γράψει στο μέλλον νέα ιστορία.

Η Μορφωτική Ένωση Λεχαινών “Ο Ανδρέας Καρκαβίτσας” δεν γεννήθηκε χωρίς να έχει κάτι προηγηθεί. Την περίοδο της Κατοχής, ο Ζώης Σουρανής, που ήταν και ζωγράφος, με άλλους νέους ανέβαζαν θέατρο στην κωμόπολη και γι’ αυτό στη συνέχεια έγιναν στόχος των Γερμανών κατακτητών.

Πρέπει να ήταν το έτος 1969, που σε μια παράγκα της παραλίας του Αϊ-Θανάση κάποιοι νέοι, οι: Διονύσης Κράγκαρης, Κώστας Μαζώτης, Διονύσης Νικολάου και Θόδωρος Κόκκαλης, έκαναν πρόβες στο θεατρικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ “Περιμένοντας τον Γκοντό”. Αυτά είναι, κατά τη γνώμη μου, τα πρώτα σημεία με τα οποία προοιωνίζεται η ίδρυση της Μορφωτικής Ένωσης, λίγο αργότερα, το έτος 1971. Σαν όνειρο μου φαίνεται εκείνη η εποχή. […]

Μετά ήρθε η δική μας σειρά. Θυμάμαι τον Θανάση Κεφάλα και τις συζητήσεις που κάναμε πριν το 1974, τον Δημήτρη Σπίνο, τον Τάκη Λαϊνά, καθώς και τους φίλους: Κούλη Αργυριάδη, Κώστα Σεφερλή, Βασίλη Σερέτη, Ντίνο Βέτσο, Κώστα Σπανό, Γιάννη Οικονομόπουλο, Μάκη Νοδάρο, Γιώργο Παπαγεωργίου, Στάθη Παπαδάτο, Ευανθία Αργυριάδη, Μήτσο Μηχανό, Τασία Καπινιάρη, που μαζί θελήσαμε να συνεχίσουμε δυναμικά την πορεία του Συλλόγου τα επόμενα χρόνια, με συνδετικό κρίκο και δάσκαλο τον Διονύση Κράγκαρη.

Θυμάμαι τον Χρήστο Ντάντο να μας παίζει μπαλάντες στην κιθάρα, στο οίκημα Ζουρδούμη. Ποιος άλλος είχε τέτοιο προνόμιο, και μάλιστα στην “κατάξερη” τότε ελληνική επαρχία, να ζήσει τόσα γεγονότα πνευματικών εκδηλώσεων; Ομιλίες με θέματα λογοτεχνίας, με ποιητές και πεζογράφους, με διαπρεπείς ομιλητές για θέματα αυτοδιοίκησης και οικολογίας. Εκδόσεις βιβλίων και περιοδικών, που διακρίνονταν για την ποιότητα και την απήχησή τους. Μουσικές συναυλίες, θεατρικές και κινηματογραφικές παραστάσεις, με μεγάλη συμμετοχή κοινού, που θα τις ζήλευαν ακόμη και στην πρωτεύουσα.

Έχει περισσότερο όμως για μένα σημασία να σημειώσω αυτά που βιώσαμε και δεν είναι εύκολο να μεταδοθούν με κάποιες εικόνες. Είναι εκείνες οι έννοιες που κατακτήσαμε σε μια πορεία, οι οποίες δεν χάνονται, αλλά εμφανίζονται και ξαναεμφανίζονται σε μια συνεχή διαπάλη με τις δυνάμεις της οπισθοδρόμησης και που είμαι σίγουρος ότι στο μέλλον θα κατορθώσουν να υπερισχύσουν και να ανυψώσουν την ανθρώπινη ύπαρξη σε ένα ανώτερο επίπεδο ελευθερίας και γνώσης.

Αναφέρομαι στις ιδέες της αυτονομίας των κοινωνικών φαινομένων και των πολιτιστικών αξιών, οι οποίες άμεσα σχετίζονται με τις διαδικασίες διαλόγου και διαλεκτικής σύνθεσης των διαφορετικών πλευρών και απόψεων στην ανθρώπινη συνείδηση και στη ζωή. Είναι αρχές και βιώματα που κατακτήθηκαν από τη συμμετοχή μας στην Μορφωτική Ένωση Λεχαινών. […]

Ολοκληρώνοντας, το βιβλίο διαβάζεται απνευστί και θεωρώ ότι θα αποτελέσει κατευθυντήριο αξιακό οδηγό για τις επόμενες γενεές του τόπου μας».

(Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την εισήγηση του κ. Αγγελόπουλου ΕΔΩ)

Ακολούθως, για τη σημαντική και πολυσχιδή συμβολή της Μορφωτικής Ένωσης, όλα αυτά τα χρόνια, μίλησε ο κ. Τάκης Λαϊνάς, που συμμετείχε μάλιστα και στη συνέλευση του 1971 με σκοπό την ίδρυση της Ένωσης. Τόνισε ιδιαίτερα την τομή και τη ρήξη που επετεύχθη, χάρη στην πρωτοφανή μαζικοποίηση και τη μεγάλη ποικιλία και συχνότητα των δράσεων της Ένωσης, για τα δεδομένα της τοπικής κοινωνίας, καθώς και την πνευματική ένταση που δημιουργήθηκε και επηρέασε όχι μόνο τον ίδιο, αλλά και συμπολίτες τους να γίνουν σκηνοθέτες, ποιητές, μουσικοί, δημοσιογράφοι κ.λπ. Τον λόγο έλαβε στη συνέχεια και ο κ. Χρήστος Κωνσταντόπουλος, που μοιράστηκε κι από τη δική του πλευρά στιγμές από την πορεία της Ένωσης, ενώ ακολούθησε συζήτηση και με τους παρόντες, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, η πλειονότητα σχετιζόταν με τη Μορφωτική Ένωση.

Μπορεί μεν η Ένωση αυτή να μην υφίσταται, όμως η επίγονός της, η Πολιτιστική Ομάδα «Φράγμα», διατηρεί τη βαθιά δημοκρατικότητα της Ένωσης και τις αξίες που τη χαρακτήριζαν, συνεχίζει δε να δέχεται τη στήριξη και την αγάπη των συμπολιτών της, όπως το απέδειξε και η αθρόα παρουσία δεκάδων θεατών, ιδίως παλαιότερων μελών της Ένωσης, πρωτεργατών της, καθώς και σημαντικών αρωγών στο έργο της ή ακόμη και απογόνων τους. Μεταξύ άλλων, παρευρέθηκαν ο κ. Βασίλης Λαδάς, ο κ. Γιώργος Γώτης με τη σύζυγό του, ο κ. Ανδρέας Φουσκαρίνης, η κ. Ελένη Ψυχογιού, η κ. Μαρία Κεφάλα, σύζυγος του αείμνηστου Θανάση Κεφάλα που πλείστα όσα του οφείλει η τοπική κοινωνία για τη συνδρομή του στη Μορφωτική Ένωση, ο μουσικός κ. Ορέστης Ντάντος, γιος του κ. Χρήστου Ντάντου, ο μουσικός κ. Γιώργης Καρδιανός, ο φυσικός και μουσικός κ. Χρήστος Δεληβοριάς, η δημοσιογράφος κ. Πουλχερία Γεωργιοπούλου και άλλοι πολλοί…

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.