Ακριβη μου δημοκρατια

Κάθε χρόνο, όταν εμφανίζονται στην δημοσιότητα τα πόθεν έσχες των πολιτικών καταλήγουμε σε δύο κοινότυπες διαπιστώσεις: Η πρώτη ότι αυτά που μας παρουσιάζουν οι βουλευτές και οι πολιτικοί αρχηγοί δεν είναι το «πόθεν» των περιουσιακών τους στοιχείων αλλά το «έσχες» και η δεύτερη ότι παραμένουν οι περισσότεροι από αυτούς πολύ πλουσιότεροι του μέσου όρου του ελληνικού λαού.

Είναι πράγματι, εντυπωσιακό το γεγονός πως μια φτωχή χώρα με ένα λαό που χάνει σταδιακά ό,τι του είχε απομείνει από τα κεκτημένα αλλοτινών εποχών μπορεί να συντηρεί ένα τόσο ακριβό και πολυτελές πολιτικό σύστημα. Ποιος «κοινός θνητός» στη σημερινή Ελλάδα μπορεί να παρουσιάζει εισοδήματα της τάξεως των 500.000 ευρώ και καταθέσεις εκατομμυρίων; Πώς είναι δυνατόν εκείνοι που διαθέτουν αυτά τα ποσά και την τεράστια ακίνητη περιουσία να έχουν επαφή με την πραγματικότητα του καθημερινού πολίτη που στήνεται στις ουρές των τραπεζών, της ΔΕΗ και των εφοριών για να πληρώσει από το υστέρημά του λογαριασμούς που επιβάλλονται για να σωθεί η πατρίδα; Και ποιος να πιστέψει σε αυτή την πατρίδα που δεν τιμωρεί, δεν δικάζει και δεν καταδικάζει τις αξιόποινες πράξεις των κατά τεκμήριο πλουσιοπάροχα διαβιούντων αντιπροσώπων της;

Είναι αντιφατική πράξη να αποφασίζει κάποιος να υπηρετήσει τους πολίτες και τους κοινοβουλευτικούς θεσμούς και παράλληλα να έχει στο μυαλό του το πώς θα επαυξήσει την προσωπική του περιουσία. Η ενασχόληση με την πολιτική δεν μπορεί παρά να είναι πράξη αφιέρωσης στα κοινά πράματα του τόπου. Δεν μπορεί στην πολιτική να μπαίνει κανείς φτωχός και να βγαίνει πλούσιος.

Κάποτε κυριαρχούσε το επιχείρημα ότι οι βουλευτές θα πρέπει να είναι καλά αμειβόμενοι ώστε να μην χρηματίζονται και να εξυπηρετούν συμφέροντα. Εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι μέχρι σήμερα και καλό αμειβόταν και συμφέροντα εξυπηρετούσαν και την προσωπική τους περιουσία μεγάλωναν. Άρα, λοιπόν το επιχείρημα αυτό δεν μπορεί παρά να παρέλκει τη συζήτηση σε λάθος συμπεράσματα.

Όπως έχει φτωχύνει σήμερα αναγκαστικά ο ελληνικός λαός, έτσι αναγκαστικά πρέπει να φτωχύνουν και οι εκπρόσωποί του. Κανένας μισθός βουλευτή ή αποζημίωση, όπως λέγεται, δεν θα πρέπει να υπερβαίνει υπό τις παρούσες συνθήκες τις 3000 ευρώ μηνιαίως. Αν με αυτά τα χρήματα μπορούν να ασκήσουν ή όχι τα καθήκοντά τους είναι ένα ζήτημα που θα το προσαρμόσουν στις ανάγκες τους.

Η δημοκρατία στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια μας κόστισε εξαιρετικά ακριβά σε χρήμα, σε μίζες, σε μαύρα ταμεία, σε διαφθορά, σε εξαγορά συνειδήσεων, σε κάθε τι που συνιστά εκτροπή από την ηθική και τη νομιμότητα. Είναι καιρός πια να γίνει φθηνότερη σε ό,τι αφορά το κόστος της για την οικονομία και γνησιότερη σε ό,τι έχει να κάνει με τα παραγόμενα αποτελέσματά της για το λαό και το έθνος.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.