Ανθ’ ημων Γουλιμης…
Καθώς περίμενα να με εξυπηρετήσουν στο Κέντρο Εξυπηρέτησης Πολιτών της πόλης μου, της Αλεξανδρούπολης, ήρθαν στο μυαλό μου κάποιοι πολιτικοί που με το έργο τους άφησαν εποχή.
Θυμήθηκα τον Υφυπουργό Εσωτερικών Σταύρο Μπένο, που με τον Ν. 3013/2002 ίδρυσε και καθιέρωσε τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών (τα γνωστά σε όλους μας ΚΕΠ), έναν θεσμό που εξυπηρέτησε και εξακολουθεί να υπηρετεί καθημερινά με συνέπεια χιλιάδες πολίτες στη διεκπεραίωση διαφόρων υποθέσεών τους, άμεσα, χωρίς ταλαιπωρία και γραφειοκρατία.
Θυμήθηκα τον Ανδρέα Παπανδρέου, που με τον Ν. 1351/1983 ενέταξε στις πανελλαδικές εξετάσεις και τις στρατιωτικές σχολές και έτσι «διεύρυνε σημαντικά την πρόσβαση των μαθητών από όλη τη χώρα στις στρατιωτικές σχολές».
Θυμήθηκα τον Αναστάσιο Πεπονή, που με την καθιέρωση του Ν. 2190/1994 (γνωστού ως Νόμου Πεπονή ή Νόμος του ΑΣΕΠ), έβαλε τον θεμέλιο λίθο της αξιοκρατίας στις προσλήψεις του ελληνικού δημοσίου, καθιερώνοντας το ΑΣΕΠ τον έλεγχο και τη διεξαγωγή των διαδικασιών για την επιλογή του προσωπικού του δημοσίου.
Και τέλος, θυμήθηκα την αναθεώρηση του Συντάγματος του 2001, που για πρώτη φορά θεσμοθέτησε την καθιέρωση ανεξάρτητων αρχών ελέγχου της κρατικής διοίκησης.
Σκεπτόμενος τι συμβαίνει σήμερα στην πράξη με αυτές τις αρχές και τους θεσμούς, σκέφτηκα ότι ο φίλος μου Μπένος πρέπει να αισθάνεται περήφανος για τον θεσμό των ΚΕΠ, ο οποίος όχι μόνο διατηρείται αλλά και εξελίσσεται ως ένα εργαλείο καθημερινής εξυπηρέτησης των πολιτών.
Ο αείμνηστος Αναστάσιος Πεπονής πρέπει και αυτός να αισθάνεται ευτυχής που βλέπει από ψηλά να λειτουργεί ο θεσμός της εισαγωγής προσωπικού στο δημόσιο, παρά τις όποιες τρικλοποδιές, παρεμβάσεις και τροποποιήσεις που επιχειρεί το σύγχρονο πολιτικό κατεστημένο. Το ίδιο και ο τότε Υπουργός Εθνικής Άμυνας που βλέπει δεκάδες παιδιά από τη Βόρεια Ελλάδα να διαπρέπουν σε ανώτερες θέσεις των Ενόπλων Δυνάμεων.
Εκείνο όμως για το οποίο οι σύγχρονοι πολιτικοί μας, όταν είναι κυβερνώντες, πρέπει να αισθάνονται ντροπή είναι η ερμηνεία που δίνουν –και πάντα σύμφωνα με το πολιτικό ή κομματικό συμφέρον τους– στις αρμοδιότητες των ανεξάρτητων αρχών και στην ερμηνεία των αποφάσεών τους. Γιατί τα γράφω αυτά; Γιατί είδα τον διορισμό σε υψηλόβαθμη θέση στελέχους με τίτλο σπουδών μια απλή βεβαίωση ανύπαρκτης σχολής, γιατί απλά και μόνο ήταν κομματικό στέλεχος και δεν ενδιέφερε αν έχει τα προσόντα που ορίζει ο νόμος. Γιατί είδα την Επιτροπή της Βουλής, με την κυβερνώσα πλειοψηφία της, να γνωματεύει ότι δεν μπορούν να κληθούν για εξέταση ενώπιόν της κάποιοι από τους βασικούς πρωταγωνιστές ενός μεγάλου σκανδάλου (των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων) για τη διαλεύκανση της υποθέσεως, με την αιτιολογία ότι είναι ιδιώτες, ενώ για την ίδια υπόθεση, σε άλλη επιτροπή (σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ), είχε εξετάσει μεταξύ των άλλων και πολλούς ιδιώτες. Δεν αναφέρομαι στις άλλες επιτροπές, στις οποίες γίναμε θεατές πολλών παραδοξοτήτων.
Καθώς σκεφτόμουνα τη διαφορά των τότε οραματιστών (π.χ. Γεννηματάς, Πεπονής κ.λπ.) και τους σημερινούς μας πολιτικούς, θυμήθηκα το «Ανθ’ ημών Γουλιμής…» που έγραψε και ιστορία.
*Ο Θεόδωρος Κ. Ορδουμποζάνης είναι νομικός και συγγραφέας, με πιο πρόσφατο βιβλίο του το μυθιστόρημα «Οι καστανιές της μνήμης» (εκδ. Επικοινωνία ΑΕ, Κομοτηνή 2026).
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
