Ο δρομος για το κεντρο περνα απο την Εκκλησια

Η συνεχής και επίπονη προσπάθεια του Πρωθυπουργού όσον αφορά στη μετατόπιση της Ν.Δ προς το «κοινωνικό κέντρο» μπορεί να φαντάζει ειλικρινής. Πλην όμως σκοντάφτει σε δύο αντιτιθέμενους πόλους εξαιρετικά σοβαρούς. Ο πρώτος είναι ο Αρχιεπίσκοπος. Ο κύριος Καραμανλής θα πρέπει να αισθάνθηκε αμήχανα όταν άκουσε τις απόψεις του κυρίου Χριστόδουλου τόσο για το ισλαμικό κέντρο όσο και για την παράσταση του κυρίου Λαζόπολου Με τις δηλώσεις αυτές ο κύριος Χριστόδουλος έδειξε και τα όρια του Πρωθυπουργού στο επίπεδο της ιδεολογίας. Ο κύριος Καραμανλής θα αισθάνθηκε ακόμη μεγαλύτερη αμηχανία όταν θα διαπίστωσε ότι οι ψηφοφόροι της παράταξης θεωρούν ότι το κόμμα τους είναι δεξιό, διαπίστωση που την συμμερίζεται άλλωστε και το πλήθος των Ελλήνων πολιτών. Η αμηχανία ασφαλώς θα εντάθηκε όταν ο κύριος Πρωθυπουργός κατάλαβε ότι τα όσα λέει ο κύριος Χριστόδουλος βρίσκουν πλήρη ανταπόκριση με το κομματικό ή το παραταξιακό ακροατήριο. Ίσως για αυτό, παρότι είναι και Υπουργός Πολιτισμού, άφησε τον κύριο Τατούλη να «εκτεθεί», με τη σωστή όντως δήλωση που έκανε σχετικά με τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη. Είναι μάλλον σαφές πως όταν περάσουν οι καιροί της ευφορίας από τις εκλογικές νίκες, τότε αυτό που ιστορικά ονομάστηκε Δεξιά να αναζητήσει τη «χαμένη τιμή του» μέσα στους καιρούς της «θολούρας». Και τότε θα αρχίσουν τα πραγματικά προβλήματα για τον κύριο Καραμανλή. Γιατί θα κληθεί να καλύψει το κενό που ο ίδιος αφήνει. Το κενό της πραγματικής Δεξιάς. Και επειδή μάλλον ο ίδιος δεν θα μπορεί, τότε κάποιος άλλος θα καλύψει το κενό. Γιατί στη πολιτική δεν μένουν κενά. Αν για τον κύριο Πρωθυπουργό δεν υπάρχει Δεξιά για κάποιους άλλους, πολλούς μάλιστα υπάρχει. Επί του παρόντος ο κύριος Καραμανλής πατά σε δύο βάρκες. Και υπογράφει στο «δημοψήφισμα» του Αρχιεπισκόπου και κάνει ανοίγματα στο Κέντρο και την Αριστερά. Αλλά αυτό δεν θα μπορεί να το κάνει για πολύ. Όταν θα οξυνθούν τα κοινωνικά προβλήματα τότε η βάση του θα διεκδικήσει αυτό που νομίζει ότι της ανήκει. Το ίδιο βεβαίως θα κάνει και ο Αθηνών, ο οποίος θα ακούσει με συμπόνια τα προβλήματα της Νεοδημοκρατικής βάσης, ή αλλιώς τα προβλήματα της Δεξιάς. Και ο Κώστας Καραμανλής δεν είναι Κωνσταντίνος Καραμανλής όπως και ο Χριστόδουλος δεν είναι Σεραφείμ. Και σε κάθε περίπτωση είναι καιρός, κυρίως το ΠΑΣΟΚ, να σταματήσει τις πολιτικές των δημοσίων σχέσεων και να καταλάβει ότι το παιχνίδι επικεντρώνεται στη μάχη της ιδεολογικής επικυριαρχίας. Το ίδιο βεβαίως πρέπει να πράξει και η Αριστερά.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.