Το μεροκαματο

Αρχές Μαΐου βρέθηκα για λόγους υγείας σε μεγάλο νοσηλευτικό ίδρυμα της συμπρωτεύουσας. Ένα βράδυ λίγο μετά τα μεσάνυχτα έφεραν στο διπλανό κρεβάτι, με αφόρητους κοιλιακούς πόνους, έναν πενηνταπεντάρη, τον Κώστα.

Ήταν μόνος και οι εντολές των γιατρών κοφτές και σαφείς.

-Δεν τρως, δεν πίνεις τίποτε, άμεσα θα μπεις στο χειρουργείο.

Ήλθε η αναισθησιολόγος για το απαραίτητο ιστορικό. Καπνίζεις; Ναι, Πίνεις; Ε, όχι και πολύ, μετά την οικοδομή δυο τρία τσίπουρα και μια δυο μπύρες για δροσιά, πώς αλλιώς να ξεκουραστώ για την άλλη μέρα.

 Όταν ολοκληρώθηκε το ιστορικό, ρώτησε με  αγωνία…

-Γιατρέ, μετά πόσες ημέρες θα πάω για δουλειά;

-Ηρέμησε, τον καθησύχασε η γιατρός. Να τελειώσει το χειρουργείο και θα τα πούμε όλα μετά.

Άμεσα έγινε η επέμβαση, επέστρεψε σε δυο ώρες στο κρεβάτι, ηρέμησε από τους αφόρητους πολυήμερους πόνους, αλλά ο σιγανός μονόλογος, η αναπάντητη ερώτηση, δεν σταμάτησε, όλη νύχτα, όλη μέρα.

-Καλά είμαι τώρα, αλλά πότε θα πάω στη δουλειά.

Μάταια τον  συμβουλεύαμε και τον παρηγορούσαμε και εμείς.

-Βρε Κώστα, δες και μόνος σου, είσαι καλά, σύντομα θα βγεις, θα αναρρώσεις μερικές ημέρες, όπως σου λένε και οι γιατροί και θα πας στη δουλειά.

-Και πώς θα ζήσει η οικογένεια τόσες μέρες χωρίς μεροκάματο. Μεροδούλι μεροφάι και δεν φθάνει, έλεγε και ο αναπάντητος μονόλογος-ερώτηση δεν σταματούσε

-Καλά είμαι τώρα, αλλά πότε θα πάω για το μεροκάματο:

Ιούνιος 2025

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.