Θερμη η υποδοχη του φωτογραφικου λευκωματος «Ακατοικητα» του Κυριακου Συφιλτζογλου στην Κομοτηνη

Θερμή ήταν η συμμετοχή του κοινού στην παρουσίαση το βράδυ της Δευτέρας 10 Νοεμβρίου στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κομοτηνής του λευκώματος «Ακατοίκητα» του ποιητή και φωτογράφου Κυριάκου Συφιλτζόγλου, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Ποταμός.

Η εκδήλωση είχε έντονο συναισθηματικό φορτίο, καθώς ο δημιουργός μοιράστηκε με το κοινό ένα έργο που ισορροπεί ανάμεσα στην ποίηση και τη φωτογραφία, την απουσία και την ανάμνηση, τη σιωπή και τη φωνή των τόπων που εγκαταλείφθηκαν.

Δώδεκα χρόνια στα “ακατοίκητα” χωριά της Δράμας

«Με πολύ χαρά παρουσιάζω στην Κομοτηνή τα Ακατοίκητα», είπε ο δημιουργός. «Είναι ένα λεύκωμα φωτογραφικό που συνοδεύεται από κάποια ποιήματα. Πρόκειται για ένα υλικό δώδεκα ετών. Πάνω από δέκα χρόνια γύριζα τα ακατοίκητα χωριά, κυρίως της Δράμας. Έμπαινα στα παλιά οθωμανικά σπίτια, αυτά που μετά την ανταλλαγή κατοίκησαν πρόσφυγες και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκαν ξανά».

Όπως εξήγησε, η επιλογή του υλικού έγινε με καλλιτεχνικά και όχι εθνολογικά κριτήρια, καθώς στόχος του ήταν να αναδείξει την ποίηση που κρύβεται μέσα στη φθορά: «Ήθελα να δείξω την απουσία των ανθρώπων, που όμως είναι παντού παρόντες στα ρούχα που κρέμονται, στα πιάτα, στα γράμματα, στα εικονοστάσια».

Η ποίηση της απουσίας και η σιωπή που μιλά

Για τον Κυριάκο Συφιλτζόγλου, κάθε φωτογραφία είναι μια σκηνή θεάτρου όπου πρωταγωνιστεί ο χρόνος.

«Όλα αυτά συνθέτουν ένα σκηνικό θεάτρου, ποιητικό και βαθιά ανθρώπινο», ανέφερε. «Μπορεί να μοιάζει θλιβερό, αλλά για μένα είναι ένας ύμνος στην ανθρώπινη παρουσία, ακόμη κι όταν οι άνθρωποι λείπουν».

Το έργο του δεν επιχειρεί να καταγράψει απλώς την εγκατάλειψη, αλλά να φωτίσει τη μνήμη και την τρυφερότητα που κουβαλούν οι χώροι. Μέσα από το φακό του, τα “ακατοίκητα” μεταμορφώνονται σε κατοικημένα από ψυχές, αναμνήσεις και ιστορίες.

Από τα παιδικά παιχνίδια στις καλλιτεχνικές αναζητήσεις

Η ιδέα, όπως αποκάλυψε ο δημιουργός, δεν ήρθε ξαφνικά. Ρίζωσε στα παιδικά του χρόνια:

«Μεγάλωσα στην Πλατανιά Δράμας, όπου υπήρχαν πολλά οθωμανικά σπίτια. Εκεί δούλευε η μητέρα μου και σαν παιδί έμπαινα συχνά σε τέτοια ακατοίκητα. Αυτό που τότε ήταν παιχνίδι, αργότερα το έκανα συνειδητά με τη φωτογραφική μηχανή στο χέρι». Έτσι, το έργο του είναι μια γέφυρα ανάμεσα στην παιδική μνήμη και την ώριμη καλλιτεχνική ματιά, ένα προσωπικό ταξίδι επιστροφής στις ρίζες.

Γράμματα, φωνές και ιστορίες από το παρελθόν

«Κάθε σπίτι που έμπαινα ήταν μια έκπληξη», είπε ο κ. Συφιλτζόγλου. «Έβρισκα γράμματα πολλά γράμματα από συγγενείς που ζούσαν στη Γερμανία. Η κόρη έγραφε στη μητέρα της για τη ζωή της εκεί. Άλλα αναφέρονταν στον Εμφύλιο ή στην παραμεθόριο, που ήταν τότε στρατιωτικοποιημένη ζώνη».

Οι επιστολές, γραμμένες άλλοτε σε καθαρεύουσα και άλλοτε με παιδικά λάθη, αποτυπώνουν τη φωνή μιας εποχής που έφυγε αλλά δεν χάθηκε. «Ήταν κάτι βαθιά συγκινητικό, γιατί μέσα τους κρύβονται ιστορίες ανθρώπινες, μικρές και μεγάλες», πρόσθεσε.

Ένα νέο έργο στον ορίζοντα

Πριν ολοκληρώσει την ομιλία του, ο δημιουργός αποκάλυψε ότι ήδη ετοιμάζει το επόμενο εγχείρημά του. «Θα είναι ποιητικό αυτή τη φορά και διαφορετικό. Ίσως και πιο πολιτικό», ανέφερε, αφήνοντας υποσχέσεις για μια νέα δημιουργική περίοδο.

Μια εκδήλωση γεμάτη ευαισθησία και συμμετοχή

Η παρουσίαση του «Ακατοίκητα» πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κομοτηνής, του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης και της Κοινωφελούς Επιχείρησης του Δήμου Κομοτηνής (ΚΕΔΚ).

Με τον δημιουργό συνομίλησαν οι Κατερίνα Σχοινά και Σοφία Μενεσελίδου, προσφέροντας στο κοινό μια βραδιά γεμάτη ποίηση, μνήμη και συγκίνηση.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.