Ραφαηλια Γενηουστα,*: «Οι δυο εφηβοι ειναι χαρακτηρες της διπλανης πορτας, που θα μπορουσαν να αντιπροσωπευσουν ολους οσους εχουν ζησει συναισθηματα οπως φοβο, ντροπη, οδυνη και απογοητευση»

Ιωακείμ Ιωακειμίδης, «Μία Ζωή – Το ημερολόγιο δύο παιδιών», εκδ. Παρατηρητής της Θράκης, Κομοτηνή 2023

Ξεκινώντας από την σκηνογραφία θα προσπαθήσω να ορίσω έναν πιο ομαλό τρόπο ώστε να δημιουργηθεί η δραματουργία του θεατρικού έργου η οποία έχει ως κεντρικό άξονα την σκιαγράφηση των δύο και μοναδικών χαρακτήρων. Με αφορμή τον θεατράνθρωπο Κονσταντίν Στανισλάφσκι θα δημιουργεί ένα πέρασμα πρωταρχικά στον χωροχρόνο του θεατρικού έργου. Εκεί που όλα ξεκινούν και όλα τελειώνουν. Ένα μονόπρακτο έργο με 12 σκηνές. Τον χρόνο θα ορίσει ο θεατής, γιατί στην πραγματικότητα ο θεατής στο συγκεκριμένο κείμενο, έμμεσα έχει ενεργό ρόλο. Έχει την δυνατότητα να ορίσει μόνος τον χρόνο, τον χώρο, ακόμη και την ταυτότητα του ενός από τους δύο χαρακτήρες. Το αγόρι, ένας έφηβος χωρίς όνομα, ένας έφηβος που θα μπορούσε να αντιπροσωπεύει έναν ή πολλούς εφήβους με χαρακτηριστικά που η κοινωνία συχνά ντύνει με την ασχήμια της. Με χαρακτηριστικά που περιθωριοποιεί, αποκλείει ή σκοτώνει. Την σκηνή μέσα σε άλλα αντικείμενα κοσμεί ένα λευκό τριαντάφυλλο, ένα τρενάκι και μία φιγούρα playmobil. Μέσα σε ένα βρόμικο τοπίο τρία διαφορετικά ρινίσματα, σύμβολα αθωότητας. Σύμβολα παιδικότητας, που βίαια χρειάστηκε να αποστραγγιχτεί, όταν η βία του ανθρώπινου είδους της αποκαλύφθηκε.

Το κείμενο μας οδηγεί στην συλλογική εξέταση της σχέσης των δύο χαρακτήρων, εκμαιεύοντας έτσι την ατομική σκιαγράφησή τους. Κάποτε φοιτούσαν στο ίδιο σχολείο, η τύχη όμως δεν όρισε για αυτούς μία γνωριμία, ίσως γιατί φαινομενικά αυτά που τους ένωναν ήταν λιγότερα από αυτά που τους χώριζαν, τουλάχιστον επιφανειακά. Κατά την διάρκεια τής κατά τύχης εκ νέου γνωριμίας τους ανακάλυψαν όμως πως αυτά που τους ένωναν ήταν περισσότερα. Η Αφροδίτη έζησε ένα κωμικοτραγικό παιχνίδι της μοίρας, όταν ο σύντροφός της, ο άνθρωπος που την βίασε και την βιντεοσκόπησε ώστε να έχει την δυνατότητα να την εκβιάζει ήταν το σπλάχνο της καθηγήτριάς της. Το αγόρι, το αγόρι που έζησε και αυτό ένα κωμικοτραγικό γεγονός, γιατί είχε την ψυχή να εξομολογηθεί τον ερωτά του σε ένα άλλο αγόρι. Και όταν ο δέκτης αφουγκράστηκε τα συναίσθημα του αγοριού, μην τυχόν και μολυνθεί, μαζί με άλλους δημιούργησε για τον ήρωα μία επίγεια κόλαση. Οι δύο έφηβοι είναι χαρακτήρες της διπλανής πόρτας, είναι χαρακτήρες που θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύσουν εμένα, εσένα ή όλους όσους έχουν ζήσει συναισθήματα όπως φόβο, ντροπή, οδύνη και απογοήτευση γιατί τόλμησαν να εξομολογηθούν ή να κάνουν έρωτα με τον λάθος άνθρωπο.

Οι δύο έφηβοι ψάχνουν την φωνή τους, προσπαθώντας να ακουστούν μέσα από τα ημερολόγιά τους, έχουν την ανάγκη η φωνή τους, να γίνει αποδεκτή ώστε να καταφέρουν αφενός να ξεπλύνουν από πάνω τους τα «βρομόνερα», που κάποτε κάποιοι πρόθυμοι τους πότισαν και αφετέρου να ζητήσουν συγνώμη στα θύματα.  Τα παραπάνω αποτελούν τον υπερστόχο τους, το κάτω κείμενο που βρίσκεται μέσα στις σελίδες του βιβλίου «Μία Ζωή». 

Οι δύο έφηβοι ψάχνουν την φωνή τους, προσπαθώντας να ακουστούν μέσα από τα ημερολόγιά τους, έχουν την ανάγκη η φωνή τους, να γίνει αποδεκτή ώστε να καταφέρουν αφενός να ξεπλύνουν από πάνω τους τα «βρομόνερα», που κάποτε κάποιοι πρόθυμοι τους πότισαν και αφετέρου να ζητήσουν συγνώμη στα θύματα.  Τα παραπάνω αποτελούν τον υπερστόχο τους, το κάτω κείμενο που βρίσκεται μέσα στις σελίδες του βιβλίου «Μία Ζωή» 

«Πήρα τον πόνο και τον έκανα τέχνη, κάποιοι με λένε καλλιτέχνη». Την φράση αυτή είχε ένας δικός μου αγαπημένος καλλιτέχνης, η οποία αγκαλιάζει άριστα τους δύο χαρακτήρες. Η Αφροδίτη δημιουργεί σκίτσα όσο μαθαίνει μουσική, το Αγόρι γράφει ποίηση, όσο προσπαθούν να εκφράσουν την ψυχή τους μέσα στον σκληρό χώρο του σχολείου. Και οι δύο ευαίσθητοι, και οι δύο σε μία διαρκή αντίσταση ως προς τον  ίδιο τους τον εαυτό.

Σε ένα από τα πιο σημαντικά στάδια της ανθρώπινης ανάπτυξης κατά τον ψυχολόγο Έρικ Έρικσον, το 5ο στάδιο: Ταυτότητα εναντίον Σύγχυσης, οι δύο χαρακτήρες αν και τραυματισμένοι βρίσκουν τον τρόπο μαζί να ελιχθούν, σε μία προσπάθεια σφυρηλάτησης του χαρακτήρα τους στην μετέπειτα ζωής τους. Το αγόρι ήταν εκεί στον χώρο του, ανέμενε να ακουστεί, ανέμενε το ημερολόγιό του να διαβαστεί, τότε εισέβαλε η Αφροδίτη που με δυσκολία αφέθηκε πάνω του ώστε να εξιλεωθεί, εμπιστευόμενη την πληγωμένη της ψυχή σε κάποιον άλλον. Το σπίτι τους πια δεν είναι οι τοίχοι των σπιτιών όπου μεγαλώνουν και ζουν αλλά οι ψυχές που το περιβάλλουν.

Επιθυμώ να ολοκληρώσω με μία ευχή. Μακάρι για κάθε αγόρι εκεί έξω να βρεθεί μία Αφροδίτη και για κάθε Αφροδίτη ένα αγόρι, με την ελπίδα πως όλοι οι δέκτες κακοποίησης καταφέρουν να ανθίσουν ξανά στο φως, ελεύθεροι αποδεχόμενοι το σκοτάδι που άλλοι διάλεξαν για αυτούς.

*Η Ραφαηλία Γενήουστα είναι θεατρολόγος. Το κείμενο είναι η εισήγησή της  στην εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου «Μία Ζωή – Το ημερολόγιο δύο παιδιών» στο βιβλιοπωλείο Μεσιέ Σαρλό στη Θεσσαλονίκη(15/4/2024).

[Δείτε το ρεπορτάζ της βιβλιοπαρουσίασης εδώ.]

google-news Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.