Που πανε οι ψυχες;

Αναρωτιούνται οι άνθρωποι, ανέκαθεν, που πάει
η ψυχή, όταν τον εφήμερο, κόσμο μας χαιρετάει.

Φεύγει για πάντα, χάνεται, κι η ύπαρξή της παύει,
ή πάει αλλού και για καιρό, το «είναι» της αναπαύει;

Ή μήπως ετοιμάζεται για νέα αποστολή,
στον κόσμο αυτόν ή κάπου αλλού, όπου κι αν την καλεί;

Μάλλον, ίσως, και πιθανόν ν’ αλλάζει η ψυχή,
να πάει σε νέο άτομο και μ’ άλλη πια … υφή!

Και όλοι μας γνωρίζουμε, κι είναι γνωστό «τοις πάσι»,
«τα πάντα ρει»* πως αλλάζουνε στη γη, σ’ όλη την πλάση!

Αλλάζει η ύλη γίνεται, ενέργεια πολλή,
κι αυτή καταναλώνεται, και γίνεται… θολή.

Όλα, τα πάντα, λειτουργούν με «θεία» οικονομία,
και τίποτα δεν χάνεται κι ούτε ψυχή… καμία.

Αυτή, πάει αλλού, και την ζωή αρχίζει αλλουνού,
ανθρώπου, ζώου ή φυτού, νέου, μα… ζωντανού.

Αλλά, με μία διαφορά. Αφού ξεχνάει τα πάντα,
παλιά ζωή, φίλους κι εχθρούς, γιατί άλλα έχει… κβάντα!

Σε νέους τόπους, άγνωστους, σε νέο περιβάλλον,
πάει για μια νέα ζωή, σε κόσμο, μάλλον… άλλον.

Σε άλλον πλανήτη; Πιθανόν, για εμπειρίες νέες,
αυτές, που η μοίρα της έταξε, άσχημες ή ωραίες.

Κι αν αναρωτηθήκατε, γιατί πάει αλλού,
σ’ άλλους πλανήτες; Σύμπαντα; προς δόξαν του καλού;

Είναι γνωστόν, ότι «άγνωσται του Υπερτάτου Όντος,
είναι αι βουλαί» κι η γνώση τους, δεν είναι του παρόντος.

Επίσης, εάν θέλετε, να μάθετε γιατί,
λησμόνησε το παρελθόν, τα πάντα, κάθε τι…

Σκεφθείτε, τι «κομφούζιο» θα αντιμετώπιζε όντως,
αν, εκτός από ζόρια τωρινά, είχε του… παρελθόντος.

Και ξέρουμε όλοι. Το μυαλό είναι «πεπερασμένο»,
και δεν αντέχει φόρτωμα πολλών ζωών, το… καημένο!

Κι όμως, ψήγματα ανεπαίσθητα, γνώσεων απ’ τα παλιά
υπάρχουν αναμφισβήτητα, σε κάποιων τα μυαλά.

Κι απόδειξη; Ενώ πολλών, η «φύση» είναι άλλη,
λοξοδρομούν και στρέφονται, προς αλλονών τα… κάλλη!

Επίσης, συμβαίνει σε πολλούς, να φαίνονται γνωστά μέρη,
όπου ποτέ δεν πήγανε, και ίσως κανείς δεν ξέρει.

Κι άλλοι βλέπουν στον ύπνο τους, μέρη και ξένους τόπους,
άγνωστους και πρωτόγνωρους, τρόπους μα και ανθρώπους!

Μήπως αυτά είναι ψήγματα, από γνώσεις παλιές,
που κατά λάθος έμειναν, σε κάποιες νέες ζωές;

Και τα τοπία να βρίσκονται, ίσως σ’ άλλους πλανήτες,
κάπου μακριά στο άπειρο, σε διαστάσεις… τρίτες!!

Αλλά, οι ψυχές πώς γίνεται, να βρίσκονται παντού;
Χωρίς να έχουν όρια. Μήπως είναι… «Βουντού»;

Αυτό είναι το μυστήριο, κι η ομορφιά του κόσμου,
που δεν γνωρίζεις την αρχή, ούτε το τέλος του, φως μου!

*Κατά τον Ηράκλειτο.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.