«Πιστευω στη δυναμη του ανθρωπου»

Η Νατάσα Μποφίλιου είναι πάνω από όλα ένα κορίτσι… Όμορφο κορίτσι… Με μαγική φωνή και ιδέες που την έκαναν να επιβιώσει σε έναν χώρο ακραία ανταγωνιστικό… χωρίς εκπτώσεις από πλευράς της και με απολαβές την αποδοχή του κόσμου και το χειροκρότημα. Πολλοί δε την αποκαλούν «φωνή της δεκαετίας». Έχει σπουδάσει μουσική αλλά δεν έχει εγκαταλείψει και τις σπουδές της στο τμήμα Πολιτικής Ανάλυσης της Νομικής Αθηνών.

Το καλοκαίρι του 2008 ο Θάνος Βαφειάδης συνάντησε τη Νατάσα μαζί με τους φίλους και μόνιμους συνοδοιπόρους της, τον συνθέτη Θέμη Καραμουρατίδη και τον στιχουργό Γεράσιμο Ευαγγελάτο με αφορμή το «Εν Λευκώ» και αναμένοντας το «Μέχρι το Τέλος». Το καινούργιο CD single «Τρία μυστικά» κυκλοφορεί εδώ και μερικές εβδομάδες.

Με αφορμή την παρουσία της Νατάσας Μποφίλιου στην Κομοτηνή την προσεχή Τετάρτη στο Στέκι της Πολιτιστικής Κίνησης ξανασυστηνόμαστε σήμερα με τη νεαρή ερμηνεύτρια, μέσα από όσα είχε πει τότε στο «Ζω τη Μουσική» αλλά και μέσα από συνεντεύξεις της σε άλλα έντυπα.

•Οι άνθρωποι και η δύναμή τους

• Δεν είμαι αισιόδοξη είμαι απαισιόδοξη απλά πιστεύω σε εκείνη τη μικρή στιγμή που μπορεί να ανατρέψει τα πάντα. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα υπάρξουν άνθρωποι οι οποίοι θα διεκδικήσουν ένα αύριο για αυτούς και τους άλλους ανθρώπους, απλά αυτά θέλει επαναστατικότητα και τόλμη.

• Πρέπει να στηρίζονται οι νέοι άνθρωποι. Πρέπει οι νέοι να διεκδικήσουν αυτό που κάνουν με ειλικρίνεια. Είναι καιρός να γίνουν πράγματα από νέους ανθρώπους για νέους ανθρώπους.

• Γίνομαι έξαλλη, αν συναντήσω ανέντιμους ανθρώπους Είμαι πολύ σκληρή, δεν ανέχομαι ούτε να συνδιαλέγομαι μαζί τους Με βοηθά σε αυτό και το ότι έχω πολύ καλό ένστικτο. Για αυτό και στη δουλειά μας δεν έχω ιδιαίτερες φιλίες. είναι λίγοι εκείνοι που συνεργάζομαι.

• Είναι τόσα πολλά αυτά που με ενοχλούν, έχω σοβαρές διαφωνίες με όλα αυτά που συμβαίνουν και στην Πολιτική και σε καθετί που μας αφορά. Αυτό που με ενοχλεί περισσότερο απ’ όλα είναι η στάση που έχουμε εμείς απέναντι στα πράγματα. Με ενοχλεί ότι ανεχόμαστε αυτά που δε μας αρέσουν. Πιστεύω ότι όταν παλεύεις να αλλάξεις κάποια πράγματα, τελικά θα τα καταφέρνεις. Πιστεύω πάρα πολύ στη δύναμη του ανθρώπου.

• Το χειρότερο που κάνουν τα μέσα είναι ότι σαμποτάρουν τα πάντα. Βγαίνεις έξω και νομίζεις ότι έχει έρθει η συντέλεια του κόσμου και αυτό σε κάνει να κλείνεσαι περισσότερο στον εαυτό σου και σου στερεί το δικαίωμα να βγεις στο δρόμο και να το συζητήσεις με άλλους ανθρώπους.

•Οι αναφορές της

• Έχω περάσει υπέροχα παιδικά χρόνια. Έπαιξα πολύ…Είχα γεμάτη παιδική ζωή. Κάποιοι δάσκαλοι ελάχιστοι ήταν σημαντικοί. Περισσότερο ξεχωρίζω το δάσκαλο του πιάνου μου, έναν νέο άνθρωπό στα 42 χρόνια σήμερα. Πάντα ακούω τις συμβουλές του, είναι σοφός και ιδιαίτερος, ονομάζεται Κώστας Δουσουλάκης, είναι δάσκαλός μου από 5 χρόνων και μεγαλώσαμε παρέα. Πάντα λοιπόν θυμάμαι ό,τι μου έλεγε. Μου ‘έλεγε, λοιπόν: «η επιτυχία στη δουλειά σου είναι ένας χάρακας 20 εκατοστών , τα δύο πρώτα εκατοστά είναι το ταλέντο που θα σε βοηθήσει να ξεχωρίσεις, από τα άλλα παιδάκια, όλο το υπόλοιπο είναι η δουλειά και τα τελευταία δύο εκατοστά είναι αυτό που θα σε κάνει να ξεχωρίσεις. Αν δε δουλέψεις πάντα οι άλλοι θα ναι πιο μπροστά. Αν εσύ δουλέψεις όπως πρέπει, και χρησιμοποιήσεις και τα δύο τελευταία εκατοστά, τότε θα ξεχωρίσεις. Πάντα αισθάνομαι ότι πρέπει να δουλεύω -όχι για να είμαι μην με προλάβουν οι άλλοι- αλλά γιατί, αν δε δουλέψω σωστά, δε θα δω ποτέ μου αυτό που έχω μέσα μου και δε θα μάθω πού μπορώ να φτάσω…».

• Για μένα όλη η παλιά γενιά είναι η αναφορά μου. Τους χρωστάω και εντός και εκτός εισαγωγικών την ύπαρξή μου στο χώρο, με την έννοια ότι αν δεν είχα αναφορά την Τσανακλίδου ή τη Γαλάνη ή τη Μοσχολιού δε θα είχα λόγο να κάνω τραγούδια. Απλά μέχρι εκεί. Τους θαυμάζω και συγκινούμαι και τώρα μάλιστα ακόμη περισσότερο που μπορώ να δω λίγο τι γίνεται πίσω από αυτό το πράγμα, μπορώ να καταλάβω την κούραση, την ανάγκη τους.

•Η ζωή στο πάλκο

• Επέλεξα να ξεκινήσω μόνη μου και να φτιάξω τη «μαγιά» του δικού μου κοινού. Αυτό σήμαινε πως έπρεπε να σηκώσω στους ώμους μου πολλές ευθύνες – σχεδόν τζάμπα δούλευα. Αλλά έτσι ωρίμασα ως τραγουδίστρια. Ξέρω πια τι σημαίνει ένα πρόγραμμα να «κάνει κοιλιά», ο κόσμος κάτω να βαριέται κι εσύ να πρέπει να βρεις τη λύση. Μπορεί δουλεύοντας δίπλα σε κάποιο μεγάλο όνομα να εξασφαλίζεις αρκετά χρήματα -γιατί εγώ ζορίζομαι πολύ, δεν το κρύβω-, αλλά δεν ξέρω κατά πόσον αυτοί οι νέοι τραγουδιστές κερδίζουν τελικά. Εχω δει πολλές σπουδαίες φωνές να «θάβονται» έτσι.

• Στην Ελλάδα κανείς δεν μπορεί να σου εγγυηθεί ότι θα είσαι καλλιτέχνης και του χρόνου. Σήμερα είμαι τραγουδίστρια, αύριο μπορεί να είμαι… μπαργούμαν. Γι’ αυτό, το μόνο που ονειρεύομαι είναι να μπορώ να ζω αξιοπρεπώς κάνοντας αυτό που αγαπώ. Και μη νομίσεις ότι μεμψιμοιρώ. Αν έρθει η επιτυχία, θα την καλοδεχτώ…

• Επειδή η καλλιτεχνικότητα που έχω σαν προσωπικότητα βγαίνει τελείως από μέσα μου δεν το έχω σκεφτεί ποτέ και θεωρώ ότι είναι και πολύ μεγάλη λέξη, η λέξη «καλλιτέχνης» και πιστεύω ότι περισσότερο κρύβεται πίσω από τη ζωή ενός ανθρώπου πόσο καλλιτέχνης είναι παρά το επάγγελμά του. Μου αρέσει πάρα πολύ να ασχολούμαι με την τέχνη και ειδικά με το τραγούδι, είναι ο τρόπος που εκφράζομαι και το μόνο μέσο που έχω να επικοινωνήσω 100% και αληθινά με τους άλλους. Είμαι τόσο πολύ ο εαυτός μου όταν τραγουδάω που όταν κατεβαίνω από τη σκηνή, σχεδόν αισθάνομαι ότι δεν έχω μιλιά και πρέπει να περάσει λίγη ώρα για να μπορέσω να προσαρμοστώ ξανά στο ότι είμαι ένας άνθρωπος που πρέπει να επικοινωνήσει και με άλλο τρόπο.

• Δεν είμαι διαθέσιμη να συμβιβαστώ με το τι αρέσει γενικώς. Θεωρώ ότι όταν κάνεις κάτι με την ψυχή σου και σ’ αρέσει εσένα πολύ τότε αρέσει και στους άλλους. Ό, τι πιστεύεις περνάει από κάτω. Ο τρόπος να προωθήσω τον εαυτό μου είναι αυτό που κάνω, μέσω του ρεπερτορίου, να το υποστηρίξω και να το προσπαθήσω μόνη μου. Έτσι φτιάχνεις και ένα κοινό που γνωρίζει πάνω κάτω τι θέλεις να κάνεις και ή θα επικοινωνήσει μαζί σου ή όχι. Είναι και πολύ ειλικρινές αυτό γιατί ξεκαθαρίζεις από την αρχή τι σκοπό έχεις. Για μένα το μέσο που με έχει βοηθήσει περισσότερο μέχρι τώρα είναι το ραδιόφωνο. Χρωστάω πολλά στους παραγωγούς του ραδιοφώνου γιατί στηρίξανε αυτή τη δουλειά και την αγαπήσανε.

• Η ζωή γενικά είναι σκληρή. Ό,τι θέλεις να κάνεις πρέπει, θα πρέπει και να προβλέπεις. Χρειάζεται να είσαι έτοιμος και να προβλέπεις. Αυτό το έμαθα αργά. Τώρα πια τα καταφέρνω καλύτερα στο να προβλέπω. Χαίρομαι που θυσιάζω πράγματα γιατί έτσι απολαμβάνω το αποτέλεσμα καλύτερα. Μ’ αρέσει που υπάρχει δυσκολία στη ζωή.

• Δεν νομίζω ότι θα ήθελα να τραγουδήσω για τη Eurovision. Ένας τραγουδιστής που πηγαίνει στα reality περιμένει διαφορετικά πράγματα από το τραγούδι. Επίσης είναι πολύ άσχημο να βάζεις την προσωπική σου ζωή υπό έκθεση για να μπορέσεις να πετύχεις κάποια πράγματα για τη δουλειά σου.

Το «Ράδιο Παρατηρητής», χορηγός επικοινωνίας στην εκδήλωση, δίνει την ευκαιρία στους ακροατές μια ευκαιρία να κερδίσουν τρεις διπλές προσκλήσεις για την συναυλία της Νατάσας Μποφίλιου στο Στέκι της Πολιτιστικής Κίνησης στην Κομοτηνή την Τετάρτη 10 Μαρτίου 2010.
Απλά στείλτε sms στο 19599 γράφοντας: ΠΑΡ, (κενό), Μποφίλιου, το ονοματεπώνυμό σας και ένα τηλέφωνο επικοινωνίας.

Η Νατάσα Μποφίλιου

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1983, όπου και μεγάλωσε, και έχει σπουδάσει πολιτική ανάλυση στη Νομική σχολή των Αθηνών, ενώ έχει πτυχίο πιάνου και θεωρητικών μαθημάτων από το Ελληνικό ωδείο. Ξεκίνησε την πορεία της στο τραγούδι συμμετέχοντας στις εμφανίσεις του Χρόνη Αηδονίδη. Το 2004 πήρε μέρος στη Δεύτερη Ακρόαση της δισκογραφικής εταιρίας “Μικρή Άρκτος”, διευθυντής της οποίας είναι ο στιχουργός Παρασκευάς Καρασούλος (“Μικρή πατρίδα”, “Δυο μέρες μόνο”, “Δεν είσαι εδώ” κ.ά.). Κατάφερε να κερδίσει τις εντυπώσεις με αποτέλεσμα να συμμετάσχει ερμηνεύοντας δύο τραγούδια στο album “Δεύτερη Ακρόαση της Μικρής Άρκτου”, το οποίο με τα 17 τραγούδια που περιείχε συνέστηνε στο κοινό νέους καλλιτέχνες. Ένα χρόνο μετά έκανε το πρώτο της προσωπικό album σε στίχους Γεράσιμου Ευαγγελάτου και μουσική Κώστα Τσίρκα με τίτλο “Εκατό μικρές ανάσες” από την εταιρία “Μικρή Άρκτος”. Οι κριτικές που απέσπασαν και οι τρεις δημιουργοί ήταν θετικότατες και το album κατάφερε να πωλήσει αρκετά αντίτυπα. Το 2006 συμμετείχε στο album του Σταμάτη Κραουνάκη “Πεθαίνοντας στην Αθήνα”, το οποίο περιείχε τη μουσική από την ομώνυμη ταινία του Νίκου Παναγιωτόπουλου. Το 2007 κυκλοφόρησε πάλι από τη Μικρή Άρκτο το CD-single “Εν λευκώ” σε στίχους Γεράσιμου Ευαγγελάτου και μουσική Θέμη Καραμουρατίδη, ως πρόλογος του album που έκαναν οι τρεις καλλιτέχνες τον Μαρτίου του 2008, “Μέχρι το τέλος”. Το “Μέχρι το τέλος” κατάφερε να εντυπωσιάσει κοινό και κριτικούς. Την άνοιξη του ίδιου έτους εμφανίστηκε στο βιβλιοπωλείο “Ιανός” αποδεικνύοντας πως έχει ακόμα πολλά να δείξει από το ταλέντο της.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.