Περι θεατρολογιας στην Εκπαιδευση

Το Πανεπιστήμιο -όπως και το κάθε τι, εδώ που τα λέμε- έχει δύο πλευρές, και την σκιά και το φως.

Οι αναλογίες ανάμεσα σε αυτά τα δύο ποικίλουν,  και αν η σκιά έχει το πάνω χέρι, επικρατεί καμαρίλα, αναξιοκρατία  φιλοτομαρία  κλπ.

Αν το φως, εκεί η ετυμολογία του “Πανεπιστημίου” αντιστοιχεί με την ουσία, όντως επιστατεί η επιστήμη, η έρευνα, η αμφιβολία.

Στην δεύτερη περίπτωση, εντάσσεται η σωστή κίνηση του θεατρολόγου καθηγητή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης κ.  Σίμου Παπαδόπουλου, που εδώ και χρόνια δεν διδάσκει μόνο στους φοιτητές την τέχνη και παιδαγωγική του θεάτρου, αλλά πρωτοστατεί ώστε το Δημοκρίτειο, να κάνει μεταπτυχιακά  και πάνω στο θέμα, που οργανώνεται  εδώ και χρόνια από τον ίδιο και τους συνεργάτες του.

Το καλό σ’ αυτή την υπόθεση είναι ότι στα σεμινάρια αυτά μεταπτυχιακού  χαρακτήρα καλούνται να διδάξουν και επαγγελματίες του θεάτρου.  Εδώ και χρόνια, ανάμεσα σε αυτούς βρίσκομαι κι εγώ, με την ιδιότητα του επαγγελματία σκηνοθέτη και δρώντα  Καραγκιοζοπαίχτη όπως και μουσικού.

Νομίζω ότι τόσο στους φοιτητές, όσο και σε αυτούς που κάνουν μεταπτυχιακό, προσφέρουμε τον αγέρα του δρόμου, της ζώσας τέχνης που είναι το ζωτικό συμπλήρωμα μιας έμπειρης θεατρολογίας.

Στην πιο πρόσφατη παρουσία μου  που έδωσα και  θα συνεχίσω να δίνω σε  αυτό το πλαίσιο, ανέπτυξα το θέμα της δραματοποίησης ενός δημοτικού τραγουδιού, με πυρήνα αντίστοιχα δραματικό-της μάχης του τερατώδους με το ανθρώπινο, τόσο μέσα μας όσο και έξω μας.

Η απήχηση ήταν και εδώ θετικότατη από καθηγητές και τους φοιτητές που το παρακολούθησαν και θα πρότεινα στην Πρωτοβάθμια και  Δευτεροβάθμια εκπαίδευση της Ανατολικής Μακεδονίας Θράκης να οργανώσει ένα σεμινάριο για  το θέμα της καλλιτεχνικής παιδείας στο σχολείο σήμερα και ειδικότερα το άνοιγμα του σχολείου στην έξω επιρροή από δρώντες καλλιτέχνες αναγνωρισμένης ποιότητας.

Και δη εντοπιότητας.  Διότι ο καλλιτέχνης για να παραμείνει στον τόπο του πρέπει να ‘χει παραγγελίες.

Δυστυχώς, η τέχνη στο Ελληνικό σχολείο σε μια χώρα που γέννησε το θέατρο, θα είχε να προσφέρει πολλά, αλλά τα πράγματα για πολλούς λόγους είναι πολύ πίσω.

Προσφέρομαι  λοιπόν αυτά που διδάσκω εδώ και χρόνια πλέον καλεσμένος από το Δημοκρίτειο να τα διδάξω και στους κατά τόπους εκπαιδευτικούς, γιατί, αυτοί που θα κερδίσουν περισσότερο από την ενημέρωση, θα είναι τα ίδια τα παιδιά.

Η τέχνη η ποιοτική μόνο -αναζωογονεί το πνεύμα και το θεραπεύει ταυτόχρονα, τα αρχαία θέατρα όπως της Επιδαύρου ενέτασσαν την θεατρική πράξη στην θεραπευτική λειτουργία, ήταν μέρος τους.

Όπως έλεγε κι ο Αριστοτέλης μέσω της μίμησης συντελούνται μυστήριες διεργασίες στο εσωτερικό του θεατή.

Σημείωση: Επειδή πρόσφατα από κάποιο Υπουργείο, δέχτηκα μια επιπόλαιη αξιολόγηση σε μια πρόταση που τους έκανα, -του τύπου δεν στέκει εκπαιδευτικά- επειδή λοιπόν όλα έγιναν υπό το φως του ήλιου ή αργά ή γρήγορα έρχονται σε αυτό, να μην επαναληφθεί, η επιπολαιότητα της κρίσης με πανεπιζήμια  σφραγόλιθος μάλιστα από πάνω, γιατί η δράση  μας και κυρίως η ποιότητα της είναι παντελώς γνωστά.

 Κι αν θέλουν να αποκλείσουν κάποιους ας διαλέξουν μιαν άλλη «ουρά», άλλο τρόπο. Το καλύτερο και το πιο κυριολεκτικό θα ‘ταν, να μου λέγανε κατάμουτρα απορρίπτεται λόγω χαρακτήρος (που σημαίνει:  γιατί επιμένεις να σκέφτεσαι φωναχτά -άρα με ειλικρίνεια, σε ένα κόσμο που οι περισσότεροι σέρνονται στην γλίτσα του σαλιγκαριού για να ανέλθουν;).

*Ο Γιάννης Βουλτσίδης είναι σκηνοθέτης, μουσικός, Καραγκιοζοπαίχτης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.