Οι κρικοι της μυτης

Κάποτε, στο δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα,
για τη ζήση τους κάποιοι έκαναν, πολύ σκληρό αγώνα.

Γύριζαν πόλεις και χωριά και παρουσίαζαν ένα θέαμα,
που ήταν σκανδαλιστικό, και ασύνηθες ακρόαμα.

Υπήρχανε πλανόδιοι, που έσερναν κάποιο ζώο,
και παρουσίαζαν ένα θέαμα, που δεν το λες κι αθώο.

Πολλές φορές ήταν μαϊμού, άλλοτε μια αρκούδα,
δεμένη με χοντρό σκοινί, και κρίκο στη μουσούδα.

Τα άμοιρα ζώα έκαναν, κινήσεις και χορούς,
κι ό,τι πρόσταζε ο δαμαστής, κινήσεις και μορφασμούς.

Το θέαμα ήταν περίεργο και μάζευε κοσμάκη,
κυρίως σχολιαρόπαιδα, που έτρεχαν στο σοκάκι.

Ο δαμαστής ήταν πάντοτε, ένας αθίγγανος νέος.
που έσερνε τα ζωντανά, και το ‘παιζε γενναίος!

Σαν τέλειωνε η «παράσταση», γινότανε ταμείο,
και συλλέγονταν οι προσφορές, απ’ όλο το «θεωρείο».

Πέρασαν χρόνια κι όλα αυτά, γίνανε παρελθόν.
Όμως, οι κρίκοι εμφανίστηκαν, και πάλι, στο παρόν.

Σήμερα οι κρίκοι στα ζωντανά, είναι κατακριτέοι,
κι όποιοι το τολμήσουν σίγουρα, είναι τιμωρητέοι.

Όμως οι κρίκοι πρόσφατα, βρίσκονται σε μύτες νέων,
όπου μπαίνουν ατιμωρητί εκεί, ως σύμβολο ωραίων!

Γιατί συμβαίνει άραγε, και οι κρίκοι για τα ζώα,
έγιναν επιθυμητοί στον άνθρωπο; Αλλάξαμε μητρώα;

Αλλά και μια άλλη αλλαγή, επιθύμησαν πολλοί,
τον «κότσο», που έκανε κάθε όμορφη, πάντα στην κεφαλή.

Και βλέπεις τώρα κότσους πολλούς, περήφανους κι ωραίους,
να στολίζουν τις κεφαλές, σε παλαιούς και νέους!

Είναι η μόδα; Είναι «συρμός»; Και πεθυμιά μεγάλη;
Δικαίωμα του καθενός, κι είναι περιττή, ίσως μια γνώμη άλλη!

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.