Μαρια Τζιατζη, «Ευχομαι και η νεα Σχολη Ανθρωπιστικων Επιστημων να θεσπισει βραβεια αριστειας και να τιμησει ολους τους συναδελφους»
Θα ήθελα σε αυτήν τη σύντομη αντιφώνηση να εκφράσω αρχικά τη συγκίνησή μου, τη χαρά μου, αλλά και την ευγνωμοσύνη μου στους ανθρώπους που συνετέλεσαν στην απονομή στο πρόσωπό μου του Βραβείου Διακεκριμένων Επιδόσεων και Έρευνας της Σχολής Κλασικών και Ανθρωπιστικών Σπουδών του ΔΠΘ, για το ακαδημαϊκό έτος 2024-2025.
Ευχαριστώ από καρδιάς τον Κοσμήτορα της Σχολής και αγαπητό συνάδελφο και συνοδοιπόρο στη Διοίκηση (κατά τις δύο θητείες μου ως Προέδρου του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας), Καθηγητή κ. Εμμανουήλ Βαρβούνη, ο οποίος είναι ένας από τους κύριους συντελεστές αυτής της Βράβευσης. Την αγαπητή μου, στενότερη συνάδελφο στο Τμήμα Ελληνικής Φιλολογίας, Επίκουρη Καθηγήτρια κ. Μαρία Κωνσταντινίδου, που πρότεινε τη βράβευσή μου, με μία άκρως τιμητική για εμένα και το επιστημονικό μου έργο εισήγηση, και μάλιστα ως ειδήμων, καθώς και εκείνη υπηρετεί (όπως και εγώ) τον επιστημονικό κλάδο της Βυζαντινής Φιλολογίας. Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά και την Επιτροπή των Βραβείων Αριστείας, που έκρινε την πρόταση της συναδέλφου και αποφάσισε θετικά για τη βράβευσή μου. Το μεγαλύτερο όμως «ευχαριστώ» ανήκει στην οικογένειά μου, στους μακαριστούς γονείς μου, που μου έδωσαν τη δυνατότητα να σπουδάσω και στην Ελλάδα (προπτυχιακές σπουδές) και στη Γερμανία (διδακτορικές σπουδές) και με στήριξαν και με ενθάρρυναν, με κάθε τρόπο, σε όλα τα στάδια της ακαδημαϊκής πορείας μου, αλλά και στον σύζυγό μου και συνοδοιπόρο στην πορεία αυτή, Γρηγόρη Παπαγιάννη, τις κόρες μου, Άννα και Ευαγγελία και τον εγγονό μου, Λεονάρντο-Ραφαήλ, που όχι μόνο μου επέτρεψαν να συνεχίσω την ακαδημαϊκή μου ανέλιξη, αλλά και συνέβαλαν ουσιαστικά με την αγάπη, την ανοχή και τη διαρκή στήριξή τους σε αυτήν. Βεβαίως, δεν ξεχνώ, αυτήν την τόσο σημαντική για εμένα στιγμή, και τους πανεπιστημιακούς δασκάλους μου, αείμνηστους και εν ζωή, και τους εκφράζω τις θερμές μου ευχαριστίες, όχι μόνο για τις επιστημονικές γνώσεις που μου μετέδωσαν, αλλά και για την αγάπη για την επιστήμη της Φιλολογίας που μου εμφύσησαν, και μάλιστα για τη Φιλολογία στην πιο καθαρή και αυστηρή μορφή της, αυτή της κριτικής και της εκδοτικής των κειμένων.
Επιτρέψτε μου να κλείσω με μια προσωπική εξομολόγηση:
Πριν από 30 χρόνια, στα πρώτα βήματα της ακαδημαϊκής μου σταδιοδρομίας, το Επιστημονικό Ίδρυμα του Αμβούργου (Hamburgische Wissenschaftliche Stiftung), αναγνωρίζοντας τη συμβολή της διδακτορικής διατριβής μου και του μέχρι τότε επιστημονικού μου έργου στην έρευνα, μου απένειμε το βραβείο “Kurt–Hartwig–Siemers–Preis” για το έτος 1995, το οποίο προορίζεται για νέους επιστήμονες από όλους τους επιστημονικούς κλάδους, με σημαντικές επιστημονικές επιδόσεις. Το βραβείο μάλιστα εκείνο προέβλεπε και χρηματική αμοιβή ύψους 7.500 γερμανικών μάρκων. Η βράβευση εκείνη πραγματοποιήθηκε στις 9 Δεκεμβρίου του 1996, αλλά δεν μπόρεσα να παραστώ αυτοπροσώπως σε αυτήν, λόγω επαπειλούμενης εγκυμοσύνης στο πρώτο μου παιδί, στο οποίο, όχι τυχαία, δώσαμε το όνομα Άννα. Το βραβείο παρέλαβε ο τότε Πρόεδρος του Ινστιτούτου Ελληνικής και Λατινικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Αμβούργου, στο οποίο κατείχα τότε θέση Λέκτορος Βυζαντινολογίας και Νεοελληνικής Φιλολογίας, Καθηγητής κ. Joachim Dingel, και μου το απέστειλε ταχυδρομικά.
Τώρα, σε ένα ώριμο στάδιο της ακαδημαϊκής μου καριέρας, με βραβεύει η Σχολή Κλασικών και Ανθρωπιστικών Σπουδών του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, στην τελευταία απονομή βραβείων αριστείας των μελών της, λίγο πριν τη μετατροπή της σε μονοτμηματική Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών, και παρίσταμαι έχοντας δίπλα μου τον σύζυγο και το νεότερο μέλος της οικογένειάς μου, τον γιο της κόρης μου Άννας, αλλά και αγαπημένους συναδέλφους και φίλους και φοιτητές, τους οποίους ευχαριστώ από καρδιάς που μας τιμούν απόψε με την παρουσία τους! Εύχομαι και η νέα Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών να θεσπίσει βραβεία αριστείας και να τιμήσει όλους τους συναδέλφους που είναι αφοσιωμένοι στην επιστήμη τους, και ασκούν με ζήλο το ερευνητικό και διδακτικό τους έργο και προσφέρουν τα μέγιστα στο κοινωνικό σύνολο.
Γιατί κάθε βραβείο αριστείας είναι, εκτός από ύψιστη τιμή και αναγνώριση των μόχθων και της προσφοράς, για αυτόν που το λαμβάνει, και ένα έναυσμα και μία δέσμευση, για τη συνέχιση με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο και αυτοθυσία αυτής της ανοδικής, επίμοχθης και ταυτόχρονα συναρπαστικής επιστημονικής πορείας.
Τα θερμά μου συγχαρητήρια στους δύο συναδέλφους, την υποψήφια διδάκτορα και τον φοιτητή που επίσης βραβεύονται σήμερα!
*Η Μαρία Τζιάτζη είναι Καθηγήτρια του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του ΔΠΘ και το παρόν κείμενό της είναι η Αντιφώνησή της για την απονομή του Βραβείου Διακεκριμένων Επιδόσεων και Έρευνας, από τη ΣΚΑΣ/ΔΠΘ, για το πολυετές και υψηλού επιπέδου επιστημονικό της έργο. Η απονομή πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Το έργο της Σχολής Κλασικών και Ανθρωπιστικών Σπουδών του ΔΠΘ κατά το ακαδημαϊκό έτος 2024-2025», που διοργάνωσε η ΣΚΑΣ/ΔΠΘ και ο «Παρατηρητής της Θράκης», την Τετάρτη 18 Ιουνίου, στη Λέσχη Κομοτηναίων.
Μπορείτε να βρείτε το αναλυτικό ρεπορτάζ της εκδήλωσης εδώ.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
