Ιστορια μυστηριου του Αυγουστου Κορτω

Μέσα στο 2025 δημοσίευσα κείμενα που σχετίζονται με τους εφήβους. Παραθέτω κάποια σημεία από σχετικά κείμενά μου:

Το πρόβλημα όχι μόνο του σχολικού εκφοβισμού, αλλά και της βίας των νέων γενικότερα, πανευρωπαϊκά είναι ένα καφτό ζήτημα. Η προβολή της σειράς «Adolescence», που καταγράφει μία εξαιρετική πορεία, φωτίζει πολλές πλευρές.

Αυτό που υποστηρίζουν οι μελετητές είναι ότι εν πολλοίς τη νεανική παραβατικότητα τη γεννά η κοινωνία των ενηλίκων.

Το Διαδίκτυο, τα κοινωνικά δίκτυα, η τεχνητή νοημοσύνη σε σχέση με τα παιδιά και τους εφήβους είναι ένα μεγάλο «αίνιγμα». Πολλές φορές δεν ξέρεις ποιος είναι ο θύτης και ποιο είναι το θύμα, ένας φαύλος κύκλος βίας και εκφοβισμού

Και τέλος,

Έχω «σοκαριστεί» από την άποψη του Άλφρεντ Άντλερ: «Τα πρώτα 4 ή 5 χρόνια της ζωής του παιδιού αρκούν για να ολοκληρώσουν την ουσιαστικά αυθαίρετη εκπαίδευσή του σε σχέση με τις εντυπώσεις του» (Τα προβληματικά παιδιά, εκδ. Μπουκουμάνη, 1974, σελ. 11).

*

Πρόσφατα διάβασα το βιβλίο του Αύγουστου Κορτώ «Μισό παιδί» με υπότιτλο «Ιστορία Μυστηρίου», που εκδόθηκε το 2021. Είναι ένα άκρως ενδιαφέρον – και όσον αφορά τη γραφή και όσον αφορά το περιεχόμενο – αφήγημα. Το βιβλίο έχει σχέση με την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, αφού διαδραματίζεται στον Έβρο – όπου το Χρυσοδέντρι.

Θα παραθέσουμε το κείμενο που βρίσκεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Ο Αντώνης Ράπτης, δεκαεφτά χρονώ αγόρι, αιματοκύλισε το Χρυσοδέντρι: μπήκε στην τάξη του μονοθέσιου σχολείου μ’ ένα κλεμμένο πολυβόλο, σκότωσε τον δάσκαλο κι όλους σχεδόν τους φίλους του, κι έπειτα αυτοπυρπολήθηκε. Το μακελειό συντάραξε το ακριτικό χωριουδάκι, αλλά η αστυνομία έκλεισε τον φάκελο εν τάχει – το τι συνέβη ήταν φως φανάρι: άλλο ένα πειραγμένο σκατόπαιδο που, με αφορμή μια ερωτική απογοήτευση, έκανε τη ζήλια του φονικό όπλο. Όμως ο άνεμος της ενοχής τραντάζει ακόμη τα δέντρα του χωριού. Η μάνα του δράστη ξέρει ότι ο δολοφόνος κι ο γιος της δεν ήταν το ίδιο πρόσωπο. Το μόνο θύμα της επίθεσης που έχει ακόμη τις αισθήσεις του πασχίζει να αρθρώσει την αλήθεια. Κι οι ψυχές των νεκρών μαθητών φωνάζουν, σκυλοτρώγονται, κρατούν καλά το μυστικό τους. Ο Φίλιππος Σέξτος, συλλέκτης μαρτυριών κι ερασιτέχνης γραφιάς, ταξιδεύει στο χαροκαμένο Χρυσοδέντρι. Κάτι στην όλη υπόθεση δεν τον αφήνει σε ησυχία: πρέπει να μιλήσει με τους γονείς, με τα αδέρφια, με τη Μάρω, την πλέον τραγική απ’ τις μητέρες. Όταν ένα παιδί σκοτώνει άλλα παιδιά, εξακολουθεί να ‘ναι παιδί; Κι όταν το αίμα χύνεται άδικα, ποια είναι η πρώτη αδικία, η ρίζα του κακού; Μια ιστορία μυστηρίου, ένα κυνηγητό για την αλήθεια. Ποιος σκότωσε πρώτος και ποιο θύμα ξεχάστηκε; Ένα σκοτεινό παραμύθι που σου κλέβει την ανάσα.

Στο διάστημα που ακολούθησε την έκδοση του βιβλίου γράφτηκαν πολλά. Ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης γράφει για τον συγγραφέα και το βιβλίο:

«Τα θέματά του απλώνονται από το αστυνομικό μυστήριο ως τις ανθρώπινες σχέσεις κι από τις προσωπικές (αυτοβιογραφικές) του περιπέτειες μέχρι τη φθορά της ανθρώπινης ζωής. Αυτά τα θέματα τα αναπτύσσει με πηγαίο ταλέντο, αφηγηματική δεινότητα, χειμαρρώδη λόγο, στιλπνή γραφή, κινηματογραφικές-θεατρικές σκηνές και μια ρητή συχνά διακειμενικότητα […] Κυρίαρχο θέμα στα έργα του είναι οι ποικίλες όψεις της σεξουαλικότητας, συχνά στις πιο ακραίες της μορφές –ο Κορτώ δεν είναι άνθρωπος του μέτρου, όπως δηλώνει ο ίδιος-, καθώς καταγίνεται με σεξουαλικές εμμονές, ευφάνταστα βίτσια και τραγικά αδιέξοδα».

Σχετικά με το βιβλίο γράφει: «Η πορεία προς τη διαλεύκανση του πρωτόγνωρου εγκλήματος δεν μένει μόνο στο παρόν και στο άμεσο παρελθόν, αλλά εκτείνεται με αναδρομές ειδικά στη ζωή της Μάρως και στη γέννηση του μικρού της μωρού, όταν αυτή ήταν δεκατριών χρονών, από έναν πατέρα που την περιμάζεψε από τον δρόμο αλλά την έκλεισε στο σπίτι και τη χρησιμοποιούσε σαν σκλάβα. Η αποκάλυψη για την ταυτότητα του Αντώνη […] είναι και το κλειδί για τη λύση του μυστηρίου».

Και καταλήγει ο Γιώργος Ν. Περαντωνάκης (διδάκτορας Νεοελληνικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ και κριτικός βιβλίου) «Ο Αύγουστος Κορτώ όταν καταφέρνει –όπως εδώ– να συζεύξει τα προσωπικά τραύματα, την κοινωνική παθογένεια και τη δεινή αφηγηματική του δύναμη σε μια άρτια μυθοπλαστική σύνθεση, δίνει στον αναγνώστη έργα με λογοτεχνικότητα, αιχμηρότητα και διαχρονικότητα. Σίγουρα το «Μισό παιδί» είναι ένα από τα πολύ καλά του μυθιστορήματα».

Ένα απόσπασμα από το βιβλίο:

«Η Μάγδα, όταν τα βάλαν κάτω, ήταν της άποψης ότι οι μπάτσοι μπορεί και να τα κουκούλωναν, για να μην ξεσηκωθεί το Χρυσοδένδρι –και όχι μόνο: μια τέτοια αποκάλυψη θα απέβαινε τρομερά διχαστική: απ’ τη μια εκείνοι που θα υποστήριζαν ότι η δολοφονία ήταν συνέπεια της βίας που είχε ασκηθεί στον Ράπτη –μια εύλογη πράξη αυτοδικίας του θύματος σε βάρος των θυτών- κι απ’ την άλλη οι γνωστοί μισάνθρωποι κρετίνοι, που θα έσκουζαν για τις βλαβερές συνέπειες της ανωμαλίας. Ακόμα και με το ενδεχόμενο ψυχωσικής συνδρομής απ’ την ενέσιμη τεστοστερόνη, υπάρχει η πιθανότητα η κοινότητα […] να δεχθεί σοβαρό πλήγμα.»

Αναμφίβολα πρόκειται για ένα  βιβλίο που μας κρατά καθηλωμένους με την πλοκή, τη γραφή και την ατμόσφαιρά του. «Ένα ταξίδι στο σκοτάδι της ανθρώπινης ψυχής, που εξερευνά την αλήθεια πίσω από μια τραγωδία και αναδεικνύει τη δύναμη της δικαιοσύνης και της συγχώρεσης».

*

Κλείνοντας, σημειώνω κάτι που μου έκανε εντύπωση: οι πολύ σημαντικές ιατρικές και οδοντιατρικές πληροφορίες του Αύγουστου Κορτώ και οι ανάλογοι επιστημονικοί όροι – Είναι γνωστό ότι ο Πέτρος Χατζόπουλος (Θεσσαλονίκη, 1979) σπούδασε στην Ιατρική σχολή του ΑΠΘ, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του.

Ξάνθη, Αύγουστος 2025

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.