Η Θρακη ως πατριδα στην ποιηση

Στην έκτη του ποιητική συλλογή, ο Γεώργιος Τσαρακτσίδης ενσωματώνει την ιδέα της θρακικής γης, της πατρίδας, σε ένα σώμα είκοσι δύο ποιημάτων. Τα ποιήματα αυτά δημοσιεύτηκαν το 2025 στις εφημερίδες «Ελεύθερη Θράκη» (Αλεξανδρούπολη) και «Παρατηρητής της Θράκης» (Κομοτηνή).

Γη και θάλασσα των προγόνων μας,

Γη και θάλασσα των ηρώων μας,

Γη και θάλασσα των ξεριζωμένων […]

σημειώνει στο ομώνυμό του ποίημα, «Γη και θάλασσα», ο ποιητής, συμπυκνώνοντας τη φροντίδα του να μνημονευθεί η πατρώα γη μέσα από την ιστορία της, προτού καταδείξει τη σύγχρονη πορεία του ίδιου τόπου με ποιήματα όπως τα «Χωριά νεκρά», «Διχόνοια: το εθνικό μας ελάττωμα» και «Σχολεία σαν πίνακες ζωγραφικής». Ο σεβασμός στην ιστορική μνήμη διαδέχεται την καταγγελία των κακώς κειμένων, που φαίνεται να διαιωνίζονται σταθερά και αμετακίνητα. Η ευγνωμοσύνη και ο θαυμασμός για την πρόοδο και την κοινωνική προσφορά συνυπάρχουν με την αγωνία της εγκατάλειψης της θρακικής γης.

Στην ποίηση του Γεωργίου Χ. Τσαρακτσίδη, διατυπώνονται σκέψεις, προβληματισμοί και ζητούμενα, που δεν είναι ξένα σε όσους ασχολούνται με τις κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις, τόσο της Ελλάδας γενικά όσο και ειδικότερα των ακριτικών περιοχών της, όπως η Θράκη. Οι οικονομικές εξελίξεις των τελευταίων ετών, η ανάπτυξη που ποτέ δεν έρχεται, η έλλειψη συντονισμένων και θεσμικών κινήσεων που θα μπορούσαν να αναζωογονήσουν τις άλλοτε δραστήριες περιοχές της Θράκης αποτυπώνονται ξεκάθαρα και σθεναρά στους στίχους του ποιητή:

Αυτός ο λαός ο ασυνήθιστα έξυπνος, […]

μεγαλούργησε, δημιούργησε,

ένα χρυσό αιώνα, […]

έγινε ολοκαύτωμα για την ελευθερία. […]

***

Χωριά νεκρά

Χωριά ξεχασμένα, […]

κλειδωμένα ερμητικά […]

Στους έρημους δρόμους […].

Την αγωνία για την πορεία του τόπου συμπληρώνει η υπαρξιακή αγωνία. «Νωπές πληγές», «Άνοιξε τα φτερά σου», «Στις ατραπούς της ζωής», «Σκέψεις που βασανίζουν», «Αγάπη», «Γίνε η ελπίδα μου». Ήδη οι τίτλοι των ποιημάτων προετοιμάζουν τους αναγνώστες για τη μετάβαση από την εξωτερική παρατήρηση (η γη ως πατρίδα) στην εσωτερική (ο εαυτός ως πατρίδα). Η εγκατάλειψη του τόπου μετουσιώνεται σε εγκατάλειψη εαυτού, σε απελπισία, σε αναζήτηση ελπίδας:

Αποπνικτικές οσμές στον αέρα,

Υπομένω τα κτυπήματα […].

***

Το χάος μόνο μένει. […]

Ασήκωτο το βάρος […].

***

[…] ο ιστός της προσμονής

έγινε δρόμος της ελπίδας. […]

Η ανθρώπινη ύπαρξη με την πολυπλοκότητα που τη διακρίνει βαραίνει τον ποιητή και –μέσω της φωνής του– τους αναγνώστες. Προβληματισμοί και επώδυνες εμπειρίες διαμορφώνουν έναν ψυχισμό που αγωνιά και συντρίβεται, που χάνει την ελπίδα του, που φοβάται, που αναζητά στηρίγματα, για να κρατηθεί. Στο τέλος, επικρατεί η κάθαρση, υπενθυμίζεται ότι η αγάπη είναι ο μόνος μηχανισμός αλληλοϋποστήριξης και απαντοχής. Η ελπίδα, καταλήγει ο ποιητής, είναι ένα βλέμμα, είναι δρόμος, είναι η συντροφιά.

Διαρθρωμένη ημερολογιακά, με βάση την ημερομηνία δημοσίευσης κάθε ποιήματος, η συλλογή δημιουργεί όντως την ψευδαίσθηση της ημερολογιακής αφήγησης. Οι συναισθηματικές και νοηματικές εναλλαγές από ποίημα σε ποίημα δεν χαλαρώνουν τη δομή της συλλογής αλλά μάλλον ενισχύουν το επιμύθιο. Η ζωή –προσωπική και κοινωνική– δεν είναι παρά μία διαδοχή εμπειριών και συναισθημάτων· κάποτε οδυνηρών, κάποτε ελπιδοφόρων.

Στη συλλογή «Θράκη Πατρίδα μου» περιλαμβάνονται τα ποιήματα:

• Ανεξίτηλο μελάνι
• Δεν είμαι Θεός
• Γίνε η ελπίδα μου
• Φως να είναι η αγάπη
• Διχόνοια: Το εθνικό μας ελάττωμα
• Χάδι αλήθειας
• Γη και θάλασσα
• Βαριά ατσάλινη αλυσίδα
• Χωριά νεκρά
• Σχολεία σαν πίνακες ζωγραφικής
• Ήρθε το φως
• Νωπές πληγές
• Άνοιξε τα φτερά σου
• Απατηλά όνειρα
• Στις ατραπούς της ζωής
• Σκέψεις που βασανίζουν
• Αγάπη
• Δεν είμαι Θεός
• Γίνε η ελπίδα μου
• Δρόμος της ελπίδας
• Βυθισμένες σκέψεις
• Ατέλειωτη σιγή

Καλοτάξιδη και καλοδιάβαστη να είναι!!!

Ε.Πρ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.