Η Λευκη Σαραντινου ολοκληρωνει την ιπποτικη τριλογια της με «Το Ξιφος της Μαλτας»
Στην περιοχή της κεντρικής μεσογείου και στο λυκόφως των ιπποτών ταξιδεύει τους αναγνώστες το τελευταίο βιβλίο της συμπολίτισσάς μας κ. Λεύκης Σαραντινού. Πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα που ολοκληρώνει την τριλογία για τις ύστερες σταυροφορίες που υπογράφει η συγγραφέας. Οι λάτρεις αυτού του λογοτεχνικού είδους θα έχουν την ευκαιρία να διαβάσουν ένα βιβλίο που πλέκει μια πτυχή της ευρωπαϊκής ιστορίας, άγνωστης εν πολλοίς στους Έλληνες με μια πολυπρόσωπη πλοκή.
Για τις «προκλήσεις» που συνάντησε κατά την έρευνα και τη συγγραφή του βιβλίου μίλησε στο Ράδιο Παρατηρητής η κ. Σαραντινού, αποκαλύπτοντας τις διαθέσεις της για το μέλλον
Ο λόγος στην ίδια λοιπόν…
ΠτΘ: κ. Σαραντινού το «Ξίφος της Μάλτας» κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό. Ποια ήταν η αφορμή για να γράψετε αυτό το βιβλίο;
Λ.Σ.: «Το Ξίφος της Μάλτας» κυκλοφόρησε τον Ιούλιου και αποτελεί το 14ο βιβλίο που φέρει την υπογραφή μου. Έχω γράψει βιβλία για ενήλικες, για παιδιά, λογοτεχνικά και σχολικά βοηθήματα, και παιδικά βιβλία.
Το βιβλίο αυτό ήθελα πάντα να το γράψω, με την έννοια ότι αποτελεί ολοκλήρωση της τριλογίας που έχω γράψει για τις ύστερες σταυροφορίες. Είναι μια χρονική συνέχεια του «Χαμσίν, Ο άνεμος της ανατολής», και του βιβλίου «Οι σταυροί της Ρόδου». Οπότε έπρεπε να το γράψω για να ολοκληρώσω την ενασχόλησή μου με τους ιππότες. Αφορά την πολιορκία της Μάλτας το 1565 από τους Οθωμανούς, αλλά παράπλευρα εκτός από αυτό, έχω βάλει μέσα πολλά στοιχεία από την ιταλική αναγέννηση. Μεγάλο μέρος του βιβλίου διαδραματίζεται στη Βενετία και στη Μάλτα.
«Δεν ξέρω κι εγώ πώς το έκανα!»
ΠτΘ: Πρόκειται κ.Σαραντινού για ένα ιστορικό μυθιστόρημα, στο οποίο αξιοποιήσατε και την ιδιότητα της ιστορικού που διαθέτετε. Ήταν δύσκολη η έρευνα για τα ιστορικά στοιχεία που έχετε στο βιβλίο;
Λ.Σ.: Σίγουρα όσο πιο παλιά πάει κανείς, πιο δύσκολο είναι να γράψει ένα ιστορικό μυθιστόρημα. Ο συνδυασμός με την ιστορία δυσκολεύει τα πράγματα. Εξάλλου είναι πιο απλό να γράψει κανείς κάτι που δεν έχει έρευνα, γιατί η έρευνα παίρνει πολύ χρόνο και ιδιαίτερα αν το βιβλίο διαδραματίζεται σε παλαιότερες εποχές, που οι πηγές είναι πιο λίγες. Ειδικά όσον αφορά σε εμάς εδώ στην Ελλάδα, καθώς η ιστορία του ιπποτικού τάγματος που πραγματεύεται το βιβλίο είναι περισσότερο ευρωπαϊκή, οπότε είναι πιο δύσκολο για μας να βρούμε πληροφορίες.
Σίγουρα αυτό το βιβλίο επειδή έχει και μεγάλο όγκο και πολλά πρόσωπα, ήταν αυτό που με δυσκόλεψε περισσότερο, αλλά και πολλά επιμέρους θέματα. Εκτός από τη στρατιωτική καθαρά και πολιτική ιστορία της εποχής, στο βιβλίο υπάρχουν στοιχεία και της ιταλικής αναγέννησης. Έχει μέσα επίσης και προσωπικότητες της εποχής όπως οι ζωγράφοι Καραβάτζο, και Τιτσιάνο, οπότε μελέτησα αρκετά πράγματα και για την ιστορία της τέχνης.
ΠτΘ: Αναφέρατε ότι το βιβλίο έχει μεγάλο όγκο και πολλά πρόσωπα. Ποιο ήταν ενδεχομένως το πιο δύσκολο κομμάτι της συγγραφής του βιβλίου;
Λ.Σ.: Η αλήθεια είναι ότι είχα δουλέψει το προσχέδιο αρκετά στο μυαλό μου και είχα γράψει τα βασικά. Οπότε βάδισα βάσει του προσχεδίου. Η μεγάλη χρονική περίοδος που καλύπτει το βιβλίο -η αφήγηση ξεκινά από το 1533 και τελειώνει το 1608- σίγουρα δυσκολεύει τα πράγματα και οπωσδήποτε όταν έχεις να κάνεις με μυθιστόρημα είναι δύσκολη η διαχείριση των προσώπων και της πλοκής, για να μην γίνει κάποιο λάθος. Τώρα που το ξαναβλέπω ολοκληρωμένο, δεν ξέρω κι εγώ πώς το έκανα!
«Κάτι πρωτότυπο για το ελληνικό κοινό του βιβλίου»
ΠτΘ: Είπατε ότι πρόκειται για μια τριλογία η οποία ολοκληρώνεται με τη «Ξίφος της Μάλτας». Σκέφτεστε κάποια συνέχεια;
Λ.Σ.: Όχι δεν θα έχει συνέχεια γιατί πλέον οι ιππότες μετά το γεγονός αυτό αρχίζουν να παρακμάζουν σαν τάγμα. Να σημειώσω ότι τα βιβλία της τριλογίας μπορούν να διαβαστούν εντελώς ανεξάρτητα μεταξύ τους, απλά υπάρχει ένας χρονικός σύνδεσμος μεταξύ τους.
ΠτΘ: Ποια είναι η ανταπόκριση που λαμβάνετε για το βιβλίο κ. Σαραντινού;
Λ.Σ.: Νομίζω ότι είναι κάτι πρωτότυπο για το ελληνικό κοινό του βιβλίου. Είναι μια ιστορία για την οποία οι Έλληνες δεν γνωρίζουν, όπως και στα υπόλοιπα βιβλία, όσον αφορά τις πολιορκίες της Ρόδου από τους Οθωμανούς το 1480-1522, αλλά και τις ύστερες σταυροφορίες για τη Μέση Ανατολή. Είναι θέματα που δεν γνωρίζει το ελληνικό κοινό, οπότε νομίζω πως ενδιαφέρει ειδικά κάποιον που ασχολείται με την ιστορία.
«Προσπάθησα να πλέξω όμορφα τον μύθο με την ιστορία»
ΠτΘ: Από αυτά τα τρία βιβλία πιο είναι αυτό που ενδεχομένως εσείς ξεχωρίζετε και είναι και το αγαπημένο σας;
Λ.Σ.: Το πρώτο μου βιβλίο, «Ο Χαμσίν», πάντα θα είναι μέσα στην καρδιά μου, γιατί είναι το πρώτο που έβγαλα ποτέ. Αλλά οπωσδήποτε αυτό που έβγαλα τώρα νομίζω ότι είναι το δυσκολότερο που έγραψα και θέλω να πιστεύω ότι ίσως το καλύτερο. Το βελτίωσα αρκετά, επειδή το έψαξα και πάρα πολύ καιρό. Τόσο από άποψη γραφής και από άποψη έρευνας και υπόθεσης. Θέλω να πιστεύω ότι είναι ένα βιβλίο που καθηλώνει τον αναγνώστη, δηλαδή προσπάθησα να πλέξω όμορφα τον μύθο με την ιστορία, να μην είναι απλά ιστορία, αλλά να υπάρχει και ένας ωραίος μύθος που να κρατάει τον αναγνώστη για να το διαβάσει.
ΠτΘ: Η έμπνευση κ.Σαραντινού σας ξαναχτύπησε την πόρτα ενδεχομένως μετά και από το «Ξίφος της Μάλτας», ή είναι ακόμη νωρίς για κάτι τέτοιο;
Λ.Σ.: Επειδή γράφω γενικώς, σίγουρα έχω κάποια πράγματα έτοιμα. Μελλοντικά πιστεύω ότι θα ξαναγράψω κάποιο ιστορικό μυθιστόρημα. Έχω στο μυαλό μου κάποια πράγματα.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
