Βιβλια… συντροφια εξαισια…

Τέλη Ιούνη κι όλων τα βλέμματα, με τόση ζέστη, είναι ήδη στραμμένα προς γαλάζιες θάλασσες και νησιά του ονείρου… Καλοκαίρι και διακοπές, ευτυχισμένες ήτοι ημέρες, δεν νοούνται χωρίς ένα καλό βιβλίο να σε ταξιδεύει στα πιο όμορφα της ψυχής τοπία, στα πιο γόνιμα του ανθρώπου ζητήματα…

Γιατί καλομαυρισμένο κορμί, χωρίς ανθοφορία στην ψυχή και μέσα πλούτος, τι να το κάνεις;

Καλές αναγνώσεις λοιπόν παρά θίν’ αλός, μ’ ό,τι καλύτερο υπάρχει στο χώρο του βιβλίου, επιλεγμένο ευφυώς από τις εκδόσεις Καστανιώτη…

Κείμενα-επιμέλεια: Τ.Β.

Γρηγόρης Βαλλιανάτος, «Ακατάλληλο», Καστανιώτης Αθήνα 2008

Το βιβλίο αυτό είναι ένα ημερολόγιο καταστρώματος. Είναι η συνεργασία μου με τη free press δεκαπενθήμερη εφημερίδα Athens voice, όπου η στήλη μου έχει το ίδιο όνομα: ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΟ. Πρόκειται για μια καταγραφή της πραγματικότητας των παραλειπόμενων Ελλήνων. Των παραλειπόμενων θεμάτων. Των παραλειπόμενων συναισθημάτων. Στη στήλη μου θέλησα να αποτυπώσω αυτά που δε γράφονται. Ωστόσο, είναι βέβαιο ότι υπάρχουν και πάμπολλα άλλα θέματα που δε σχολιάζονται. Γι’ αυτά γράφουν άλλοι. Ο κοινός τίτλος για τη στήλη και το βιβλίο δόθηκε για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο. Παρόλο που πιστεύω πως ακατάλληλοι είναι μόνο άνθρωποι, και όχι θέματα, είναι μια πρώτη επιλογή αναγνωστών: ένα χαμόγελο στους κατάλληλους.

Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος γεννήθηκε το 1956 στην Πλάκα της Αθήνας. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα, στο Παρίσι, στη Βοστώνη και στο Λονδίνο. Τραγουδούσε και χόρευε από μικρός, από το σπίτι του μέχρι τις χορωδίες που ακολούθησαν. Ασχολήθηκε με πείσμα, επίσης, με την ενόργανη γυμναστική και τον αθλητισμό. Είναι σύμβουλος επικοινωνίας και δημοσιογράφος, με ειδικότητα στα ΜΜΕ, στα οποία δουλεύει από το 1985. Αγάπησε την κοινωνία των πολιτών και ασχολείται με πρωτοβουλίες που έχουν ως θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα και την ελευθερία. Κατά καιρούς διατυπώνει προτάσεις για τη διασκέδαση.

Ισμήνη Καπάνταη, «Κυνική ιστορία», Καστανιώτης, Αθήνα 2008

Oρισμένοι από τους ήρωες του βιβλίου έχουνε τέσσερα πόδια, ενώ κάποιοι άλλοι δύο. Tον τίτλο του τον πήρε για «πολλούς» λόγους• θα τους αντιληφθούν όμως καλύτερα όσοι θα το διαβάσουν. Προς το παρόν αρκεί να πούμε ότι, αφού ζυγίσαμε τα δεδομένα, καταλήξαμε πως κι εδώ ισχύει το γνωστό τοις πάσι αξίωμα πως «όταν κάποιος έχει περισσότερα από κάποιον άλλον είναι ανώτερός του». Aν, παραδείγματος χάριν, εγώ έχω τέσσερα εκατομμύρια ευρώ κι εσείς έχετε μόνον δύο, ε, όπως και να το κάνουμε, είμαι ανώτερός σας. Kατά συνέπειαν οι έχοντες τέσσερα πόδια είναι σε καλύτερη θέση -ένα σκαλί πιο πάνω κοινωνικά- από τους έχοντες δύο, ακριβώς όπως γίνεται και με τα χρήματα. Hλίου φαεινότερον. Γι’ αυτό: Kυνική ιστορία.

Oι ήρωες κατά σειράν είναι: Eυμένης, φοξ τεριέ, αρσενικό• Iππολύτη, φοξ τεριέ, θηλυκό• Kίτσος ή μάλλον το φάντασμα του Kίτσου, κάτι σαν το φάντασμα του πατέρα του Άμλετ, προς το σκυλήσιο όμως-, κόπρος, αρσενικό• κυρία Kασσάνδρα, homo sapiens, θηλυκό, και πλήθος δευτεραγωνιστών. Kαλή σας διασκέδαση.

Η Ισμήνη Β. Καπάνταη γεννήθηκε το 1939 στην Αθήνα. Παντρεύτηκε τον Βάσο Καπάνταη και έχει έναν γιο. Έργα της: «Επτά φορές το δαχτυλίδι», Εστία (1η έκδοση 1989, 8η 2000), «Απειρωτάν και Τούρκων», Εστία (1η έκδοση 1990, 8η 1999), Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών 1992, «Η Ιστορία της Ιόλης», Εστία (1η έκδοση 1992, 4η 1997), «Πού πια καιρός», Εστία (1η έκδοση 1996, 4η 1997), «Στο Κρυφό Σχολειό» (παιδικό), Ποταμός 1997, «Ιωνία (Οι Έλληνες στην Μικρασία)», Αδάμ 1997, «Oι εκκλησίες στην Κωνσταντινούπολη (Ζώντα μνημεία της Ορθοδοξίας)», δίγλωσση έκδοση, Εκδόσεις Καστανιώτη 1999, «Η Φλώρια των νερών», Εκδόσεις Καστανιώτη (1η έκδοση 1999, 6η 2000). Έχουν μεταφρασθεί: «Επτά φορές το δαχτυλίδι» («Seven times the ring»), Έκδοση Πανεπιστημίου Mc Gill, Montreal 1994, «Απειρωτάν και Τούρκων», Εκδόσεις Ορφελίν, Βελιγράδι 1995. Διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά – έχει γράψει επίσης κείμενα για τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ.

Κέιτ Γκρένβιλ, «Το μυστικό ποτάμι», Καστανιώτης, Αθήνα 2008

O Γουίλιαμ Θόρνχιλ, βαρκάρης στον Τάμεση των αρχών του 19ου αιώνα, καταδικάζεται σε απαγχονισμό γιατί έκλεψε, αλλά του δίνεται η ευκαιρία αυτός και η οικογένειά του να ξαναρχίσουν τη ζωή τους σε μια μακρινή αποικία καταδίκων ονόματι Σίδνεϊ, στην Αυστραλία. Εκεί ο Θόρνχιλ βρίσκει έναν παρθένο παράδεισο, αλλά, για να τον κάνει δικό του, πρέπει να πληρώσει το τίμημα, που είναι η καταστροφή αυτού του παραδείσου.

«Μια εξαιρετική μελέτη δυο πολιτισμών σε σύγκρουση και μια ανατριχιαστική λεπτομερής περιγραφή των δεινών της αποικιοκρατίας», έγραψε η Γκάρντιαν γι’ αυτό το σπουδαίο μυθιστόρημα. Θεωρώντας ότι πολιτισμός πρώτιστα είναι ο σεβασμός προς το περιβάλλον κι ότι οι αληθινά πολιτισμένοι της Αυστραλίας δεν ήταν οι Εγγλέζοι άποικοι αλλά οι Αβορίγινες, η Κέιτ Γκρένβιλ βάζει έναν καθρέφτη μπροστά στο λευκό Αυστραλό και του δείχνει την απωθητική αδηφάγα όψη του. Από τα καλύτερα αγγλοσαξονικά μυθιστορήματα των τελευταίων χρόνων, το «Μυστικό ποτάμι» έφτασε στην τελική εξάδα των βραβείων Μπούκερ του 2006.

Η Κέιτ Γκρένβιλ γεννήθηκε στο Σίδνεϊ. Το προηγούμενο μυθιστόρημά της «Η ιδέα της τελειότητας» κέρδισε το Βραβείο Όραντζ και βρέθηκε για καιρό στη λίστα των ευπώλητων βιβλίων της Βρετανίας και της Αυστραλίας.

Νικολό Αμανίτι, «Με τις ευλογίες του Θεού», Καστανιώτης, Αθήνα 2008

Σε μια πεδιάδα όπου τα χωράφια, τα ποτάμια, οι βίλες, τα πολυκαταστήματα, τα κάμπινγκ, οι μικρές βιομηχανικές μονάδες και οι παράγκες συμβιώνουν διόλου αρμονικά, ζουν, σχεδόν στο περιθώριο της κοινωνίας, ένας πατέρας κι ένας γιος, ο Ρίνο και ο δεκατριάχρονος Κριστιάνο Τζένα. Δίπλα τους δύο παράξενα πλάσματα, ο Τέσσερα Τυριά, που όλοι θεωρούν καθυστερημένο, και ο Ντανίλο Απρέα, τον οποίο έχει εγκαταλείψει η γυναίκα του μετά το θάνατο της κόρης τους. Μια μέρα οι τρεις ενήλικες αποφασίζουν να αλλάξουν τη ζωή τους κλέβοντας μια τράπεζα. Τα σχέδια τους όμως θα ανατραπούν μια τρομερή νύχτα καταιγίδας όπου η μοίρα τους θα διασταυρωθεί με τη μοίρα μιας όμορφης και αλαζονικής κοπέλας και όπου η βία θα πάρει το πάνω χέρι γιατί όλα, σε αυτή την κοινωνία, οδηγούν στη βία.

Ένα δυνατό μυθιστόρημα με μορφή πολυπρόσωπης συμφωνίας όπου τα σκοτεινά χρώματα της τραγωδίας μπλέκονται με άφθονες δόσεις χιούμορ, και χαρακτήρες που μένουν χαραγμένοι στη μνήμη του αναγνώστη για πολύ καιρό μετά το τέλος της ανάγνωσης.

O Νικολό Αμανίτι γεννήθηκε το 1966 στη Ρώμη. Θεωρείται ο σημαντικότερος Ιταλός συγγραφέας της γενιάς του και το μυθιστόρημά του «Εγώ δεν φοβάμαι» μια από τις εμπορικότερες επιτυχίες της σύγχρονης ιταλικής λογοτεχνίας (πούλησε μόνο στην Iταλία πάνω από 800.000 αντίτυπα). Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν τα βιβλία του «Λάσπη» (μτφρ. Κωνσταντίνα Δεληκωστοπούλου, 2000), «Θα σε πάρω να φύγουμε» (μτφρ. Χρίστος Ρομποτής, 2002), «Εγώ δεν φοβάμαι»(μτφρ. Χρίστος Ρομποτής, 2003). Έχει λάβει επίσης μέρος στο συλλογικό μυθιστόρημα Global Novel (2003), ενώ διήγημά του περιλαμβάνεται στη συλλογή «Εγκλήματα» (μτφρ. Ανταίος Χρυσοστομίδης, 2006). Το μυθιστόρημά του «Με τις ευλογίες του Θεού» τιμήθηκε το 2007 με την εγκυρότερη λογοτεχνική διάκριση της πατρίδας του, το Βραβείο Στρέγκα.

Τομάς Ελόι Μαρτίνες, «Το πέταγμα της βασίλισσας», Καστανιώτης, Αθήνα 2008

Η Ρέινα Ρέμις, ταλαντούχα δημοσιογράφος, γίνεται η έμμονη ιδέα του Γ.Μ. Καμάργο, παντοδύναμου διευθυντή μιας εφημερίδας του Μπουένος Άιρες, που έχει τα διπλά της χρόνια. Η αλαζονεία του τον εμποδίζει να καταλάβει ότι τα συναισθήματα των άλλων δε βρίσκονται υπό την κυριαρχία του και αυτή του η αδυναμία τον βυθίζει σε μια ερωτική περιπέτεια από την οποία θα βγει μεταμορφωμένος.

Ξεκινώντας από αυτή την κλασική πλοκή, ο Τομάς Ελόι Μαρτίνες χτίζει ένα ακαταμάχητο μυθιστόρημα για τον πόθο, την εξουσία, την ανθρώπινη ύπαρξη. Σχεδόν όλα όσα συμβαίνουν συμβαίνουν δυο φορές, με τρόπο ολοένα και πιο σκοτεινό και συγκεχυμένο. Από τη μια, η πολιτική διαφθορά και η ατιμωρησία σε μια χώρα που καταρρέει και, από την άλλη, το εντεινόμενο ερωτικό παραλήρημα συνθέτουν μια ιστορία της οποίας το απρόβλεπτο τέλος παρασύρει τους αναγνώστες ξανά στην πρώτη γραμμή του βιβλίου, παγιδευμένους σε έναν κόσμο που μοιάζει πολύ με τον πραγματικό. 2002.

O Τομάς Ελόι Μαρτίνες γεννήθηκε στην Αργεντινή το 1934. Αφού είχε ξεκινήσει την καριέρα του ως δημοσιογράφος, υποχρεώθηκε από την κυβέρνηση της Ιζαμπέλ Περόν να εγκαταλείψει την Αργεντινή το 1975, και τα επόμενα οκτώ χρόνια τα πέρασε εξόριστος στη Βενεζουέλα. Το 1983 του προσφέρθηκε η θέση του επίτιμου καθηγητή στο Woodrow Wilson International Center for Scholars στην Oυάσινγκτον, όπου και έγραψε «Το μυθιστόρημα του Περόν» (1985). Το μυθιστόρημα αυτό, καθώς και το «Σάντα Εβίτα» (1995), είναι δύο βιβλία κλασικά πια στη λατινοαμερικανική λογοτεχνία, τα οποία έχουν μεταφραστεί σε τριάντα έξι γλώσσες και έχουν εκδοθεί σε περισσότερες από εξήντα χώρες. Έχει γράψει επίσης τα μυθιστορήματα «Ιερός» (1968), «Το χέρι του αφέντη» (1991), και «Η πτήση της βασίλισσας» (Διεθνές Βραβείο Alfaguara 2002), μεταφρασμένα σε οχτώ γλώσσες. Είναι συγγραφέας των συλλογών διηγημάτων «Κοινός τόπος ο θάνατος» (1979) και «Τα κατά Τρελέου πάθη» (1974). Είναι μόνιμος αρθρογράφος της La Naciόn του Μπουένος Άιρες, της El Pais και των New York Times. Τα τελευταία χρόνια ζει στο Χάιλαντ Παρκ του Νιου Τζέρσεϊ, όπου είναι διευθυντής του Προγράμματος Λατινοαμερικανικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Ράτγκερς.

google-news Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.