«Το θεμα του ασφαλιστικου δεν πρεπει να το δουμε στατικα»

«Θα πρέπει όμως να εξεταστούν δύο ξεχωριστές παράμετροι. Εδώ και χρόνια τόσο η ΓΣΕΕ όσο και η ΑΔΕΔΥ μέσω του Ινστιτούτου Εργασίας είχαν καταθέσει πολλές αναλογιστικές μελέτες και μάλιστα συμμετείχαν ο Μπόλης, ο Μαργιός και ο Ρωμανιάς, οι οποίοι είχαν ξεκαθαρίσει ότι, πραγματικά, εάν το σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης δεν εξετάσει και δεν βρει τους πόρους και από την άλλη, τη διάρκεια βιωσιμότητας περίπου πενήντα χρόνων και αν στο θέμα αυτό δεν συμπορευτούν όλες οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου δεν μπορεί να υπάρξει κοινωνική ασφάλιση. Το δεύτερο που θα πρέπει να ληφθεί υπόψη είναι ότι για να καταρρεύσει η κοινωνική ασφάλιση θα πρέπει να καταρρεύσει το κράτος, διότι, όπως ξέρουμε, εγγυητής και καταθέτης των χρημάτων έτσι όπως έχει καταντήσει το σύστημα είναι το κράτος» τονίζει ο κ. Τσουκαλάς.

Κατά την άποψη του κ. Τσουκαλά, εκείνο που θα πρέπει να εξετασθεί είναι «ότι το πρόβλημα αυτή τη στιγμή αφορά στο μακροχρόνιο έλλειμμα της κοινωνικής ασφάλισης το οποίο πρέπει να ειδωθεί όχι μόνο στατικά και μόνο βάσει αριθμών, δηλαδή τόσοι οι συνταξιούχοι και τόσοι οι εργαζόμενοι και τόσα τα χρήματα. Υπάρχουν και άλλοι παράμετροι που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη και αφορούν στα οικονομικά μεγέθη, την οικονομία της χώρας, την ανεργία που επιφέρει μείωση στο κοινωνικό σύστημα, την αύξηση της απασχόλησης, τις διαρθρωτικές αλλαγές της οικονομίας και πολλά άλλα τα οποία είναι παράμετροι που θα στηρίξουν το σύστημα της κοινωνικής ασφάλισης. Αν το θέμα το δούμε στατικά, θα χαθεί το νόημα».

Πέρα από τις βασικές αυτές παραμέτρους, επίσης θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το φορολογικό σύστημα, η πάταξη της εισφοροδιαφυγής, η στελέχωση των υπηρεσιών. «Όλα αυτά δεν αφορούν μόνο την διάρθρωση της οικονομίας αλλά αποτελούν θέμα και του συστήματος της κοινωνικής ασφάλισης».

Να συνεχισθεί η τριμερής

χρηματοδότηση

Όσον αφορά στη χρηματοδότηση του κράτους ο κ. Τσουκαλάς επισημαίνει ότι «η τριμερής χρηματοδότηση που υπάρχει σήμερα και που πληρώνει ο εργοδότης, το κράτος και ο ασφαλισμένος θα πρέπει να συνεχισθεί, αλλά σωστά και όχι το κράτος να είναι απών και να μην καταβάλλει ποτέ τις εισφορές του. Οι προϋπολογισμοί τόσο του 2007 όσο και του 2008 είχαν ελλειμματικό διότι ποτέ δεν δίνονταν το 2% για την κοινωνική ασφάλιση. Θα πρέπει το κράτος να καταβάλλει την εισφορά του. Επίσης ένας βασικός παράγοντας είναι ότι οι ασφαλισμένοι, και εδώ είμαι κάθετα αντίθετος με τις επιταγές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα πρέπει να προστρέξουν και στην ιδιωτική ασφάλιση. Αυτό είναι λάθος σαν λύση του προβλήματος της κοινωνικής ασφάλισης. Δεν μπορεί αυτό να γίνει. Μπορεί να υπάρξει ιδιωτική ασφάλιση μόνο εφόσον θέλει ο εργαζόμενος να έχει ένα συμπλήρωμα. Δεν το συζητάμε όμως αυτό το θέμα. Ο κ. Λοβέρδος άφησε να εννοηθεί κάτι τέτοιο, ότι δηλαδή θα υπάρξει μεν η ελάχιστη σύνταξη με όρια τα δεκαπέντε χρόνια στο ποσό των 550 ευρώ αλλά μετά κάθε χρόνο θα προσμετράται στο θέμα της κοινωνικής ασφάλισης, όχι στο θέμα της ιδιωτικής ασφάλισης. Αυτό θα πρέπει να ξεκαθαρισθεί στο διάστημα του διαλόγου».

Ενοποίηση ταμείων

Κατά τον κ. Τσουκαλά θα πρέπει να γίνει οπωσδήποτε η ενοποίηση των ταμείων «γιατί πάντα ήταν μεγάλο θέμα. Εμείς συμφωνούμε στο θέμα της ενοποίησης αλλά το πρόβλημα είναι πώς θα γίνει. Ποιες θα είναι οι προϋποθέσεις. Η συζήτηση είναι μεγάλη αλλά κατά την άποψή μου η ενοποίηση των ταμείων πρέπει να γίνει. Πρέπει να εξετάσουμε κυρίως τα στοιχεία όλων των ταμείων και να προχωρήσουμε με προσοχή».

Λογιστικός διαχωρισμός των προνοιακών από τις ασφαλιστικές παροχές

Ο κ. Λοβέρδος μεταξύ των μέτρων που ανακοίνωσε ήταν και αυτό του λογιστικού διαχωρισμού των προνοιακών από τις ασφαλιστικές παροχές. «Εάν οι ασφαλιστικές παροχές αφορούν στους κλάδους υγείας και τα κοινωνικά επιδόματα τότε θα είναι λάθος διότι η κοινωνική ασφάλιση έχει να κάνει με το σκεπτικό ότι συμβάλλει στην επίλυση των κοινωνικών προβλημάτων των εργαζομένων. Εάν θα αλλάξει ή θα τεθεί προς τα έξω τότε θα πρέπει η σχέση ασφάλισης και παροχών, όπως το λέει ο υπουργός να είναι άμεσα συνδεδεμένη».

Βαρέα και ανθυγιεινά

Την ανάγκη να γίνει ο επανακαθορισμός των βαρέων και ανθυγιεινών τονίζει ο κ. Τσουκαλάς. «Υπάρχουν πολλές ειδικότητες οι οποίες πλέον δεν υπάρχουν και στηρίζονται στα παλιά οργανογράμματα των υπηρεσιών. Για παράδειγμα οι οδηγοί δημοσίου δεν πρέπει να υπάρχουν, διότι οδηγοί είναι όλοι και άρα ένας μεγάλος κλάδος πρέπει να φύγει. Είναι κάποια θέματα λογικά που θα πρέπει να τα δούμε, αλλά επιπρόσθετα δημιουργούνται άλλες περιπτώσεις που πρέπει να μπουν νέοι κανόνες για τα βαρέα. Αυτό όμως θέλει δουλειά και μία-μία κατηγορία, μία-μία δημόσια κατηγορία και ειδικότητα να εξετασθεί. Όλα αυτά θα πρέπει να τεθούν στο πλαίσιο του διαλόγου».

Να υπάρξει

χρονοδιάγραμμα

για το διάλογο

Δύσπιστος ως προς το θέμα του διαλόγου ο κ. Τσουκαλάς. «Εάν δεν καθίσουν και δεν υπάρξει χρονοδιάγραμμα για την αρχή και το τέλος του διαλόγου για να γίνει κατανοητό και στον απλό πολίτη θεωρώ ότι η συζήτηση γίνεται στον αέρα. Εάν θέλει η κυβέρνηση να δείξει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ότι έχει ξεκινήσει το διάλογο για το ασφαλιστικό για να μπορέσει να κερδίσει χρόνο στην πίεση που της ασκείται θεωρώ ότι ο διάλογος είναι προσχηματικός. Για να γίνει μια αλλαγή της κοινωνικής ασφάλισης και με βάθος πεντηκονταετίας, δύο κυρίως παράγοντες απαιτούνται: Η πολιτική βούληση που πρέπει να υπάρχει στα κόμματα τα οποία πρέπει να δεχθούν ότι υπάρχει πρόβλημα και πρέπει να λυθεί και το δεύτερο είναι ότι να υπάρξει διάλογος με τους εταίρους, συνδικάτα και τριτοβάθμια όργανα για να έχει βάθος χρόνου το ασφαλιστικό πενήντα χρόνων. Ο διάλογος θα πρέπει να λαμβάνει υπόψη όλα τα δεδομένα και στο Σύνταγμα αλλά και βάσει του δημογραφικού, το οποίο σήμερα είναι πρόβλημα και να είναι τέτοιο που εξυπηρετεί όλους τους πολίτες και όχι μόνο μερίδες».