Το μελλον ανηκει στους ανθρωπους της δουλειας

Το δικό τους δράμα βιώνουν οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες στις Βιομηχανικές Μονάδες του Ομίλου Λαναρά στην Κομοτηνή. 550 οικογένειες συλλέγουν και την παραμικρή πληροφορία, που σχετίζεται με τη λειτουργία των μονάδων. Όχι τυχαία. Οι περισσότεροι έχουν περάσει τα καλύτερά τους χρόνια πίσω από μια μηχανή ζώντας τη λειτουργία των Μονάδων από το ξεκίνημά τους ακόμη. Παράδειγμα τέτοιο αποτελούν η κ. Σοφία Κιζλαράκη και η κ. Κατερίνα Ορφανίδου, που για δύο και πλέον δεκαετίες, πίσω από μια μηχανή είδαν τα χρόνια να περνούν και τα όνειρά τους, άλλα να γίνονται πραγματικότητα και άλλα να μένουν στου δρόμου τα μισά…

Σοφία Κιζλαράκη: «Να στηρίξουν στην πράξη τη Θράκη και όχι στα λόγια»

«Είμαι εργαζόμενη 22 χρόνια, από τότε που ξεκίνησε η FANCO», δηλώνει η κ. Κιζλαράκη και σημειώνει ότι πριν δύο χρόνια δόθηκε μια χρηματοδότηση, 120 άτομα αποχώρησαν και στα υπόλοιπα 180 που έμεναν για να συνεχίσουν τη λειτουργία, γεννήθηκαν οι ελπίδες για καλύτερες μέρες. «Ξαφνικά, σταμάτησε η χρηματοδότηση. Ακούσαμε ότι ο κ. Λαναράς δεν θέλει να συμμετέχει άλλο. Ο αγώνας μας τώρα είναι να προσπαθήσουμε να πείσουμε την κυβέρνηση και τις τράπεζες να συνεχίσουν την χρηματοδότηση, να συνεχίσουμε και εμείς να εργαζόμαστε εδώ και να μην χάσουμε τα τόσα χρόνια εργασίας μας». Όπως δηλώνει, οι παραγγελίες ποτέ δεν σταμάτησαν να έρχονται στο εργοστάσιο, «δουλειά έχουμε, είναι άδικο να διώχνουμε τους πελάτες μας» παρατηρεί και με βλέμμα γεμάτο στεναχώρια σημειώνει: «Τώρα εργάζονται 190 άνθρωποι, πριν 22 χρόνια ήμασταν 450». Κανείς από τους εργαζόμενους δεν είναι σε θέση να εξηγήσει πώς ακριβώς συνέβη. «Δεν ξέρω τι έγινε, αρχίσαμε σιγά – σιγά να το νιώθουμε. Εδώ και πέντε χρόνια περίπου άρχισε να αλλάζει προς το χειρότερο η κατάσταση, συνέβαλλε σ’ αυτό η αλλαγή των μετόχων και τα διαφορετικά σχέδια που είχε ο κάθε μέτοχος. Άλλοι ήθελαν να προχωρήσουν, άλλοι δεν ήθελαν. Όπως ο κ. Λαναράς είχε την ΛΑΝΕΤ και ακούμε τώρα ότι και αυτή έχει κλείσει». Σ΄ αυτή την ηλικία, όπως δηλώνει η κ. Κιζλαράκη, είναι πολύ δύσκολο να βρουν μια άλλη δουλειά, αν μείνουν άνεργοι. «Από τα 120 άτομα που έχουν αποχωρήσει, μόνο τα είκοσι έχουν τακτοποιηθεί αλλού, οι υπόλοιποι είναι άνεργοι. Είναι πάρα πολύ δύσκολο, πρέπει να ταρακουνηθούν όλοι, και οι φορείς και η κυβέρνηση, να στηρίξουν στην πράξη τη Θράκη και όχι στα λόγια. Θέλουμε να συνεχιστεί η λειτουργία των μονάδων, να έχει αυτός ο τόπος θέσεις εργασίας».

Κατερίνα Ορφανίδου: «Η ΒΙΠΕ σβήνει και ό,τι κλείνει δεν ανοίγει ξανά»

Λίγα μέτρα πιο εκεί με την ίδια αγωνία στο βλέμμα και την ίδια ανασφάλεια στα λόγια και η κ. Κατερίνα Ορφανίδου, εργαζόμενη 27 χρόνια, τα είκοσι τα δούλεψε, όπως λέει, στη FANCO. «Όταν πήγα να δουλέψω στη FANCO ήμουν τριάντα πέντε χρονών. Μεγάλωσα τα παιδιά μου, σπούδασα τα παιδιά μου, φτιάχτηκα από αυτό το εργοστάσιο. Αλλά εδώ και πέντε χρόνια άρχισαν τα προβλήματα», δηλώνει και δίνει τα πρώτα γνωρίσματα της διαγραφόμενης κρίσης: «Δεν υπήρχε ρευστό, δεν πήγαιναν καλά οι πληρωμές. Κάποια στιγμή αποχώρησαν κάποιοι οικειοθελώς, για να πάμε υποτίθεται καλύτερα, αλλά φτάσαμε στα χειρότερα. Είμαστε σε επίσχεση εργασίας, τουλάχιστον 550 εργαζόμενοι μαζί με τα κλωστήρια. Η Βιομηχανική Περιοχή σβήνει και ό,τι κλείνει, δεν ανοίγει ξανά». Σπεύδει, για μία ακόμη φορά, με αφορμή τη σημερινή συνάντηση στο Υπουργείο Απασχόλησης, να σημειώσει ότι αυτό που ζητείται είναι η χρηματοδότηση των μονάδων για να συνεχίσουν να λειτουργούν, «να επιστρέψουμε και εμείς στις δουλειές μας. Τα δάνεια και οι υποχρεώσεις τρέχουν. Εγώ είμαι 55 χρονών, έχω φτάσει στο τέρμα, υπάρχουν, όμως, κι άλλοι συνάδελφοι που έχουν υποχρεώσεις, δεν ξέρουν αν θα σπουδάσουν τα παιδιά τους; το πρόβλημα είναι μεγάλο, θα πρέπει οι τοπικοί φορείς να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Θα πρέπει όλοι μαζί να τρέξουν για να μην κλείσουν αυτά τα εργοστάσια, η πόλη περιμένει τη FANCO για να κινηθεί. Τώρα δεν θα πρέπει να κινητοποιηθούν όλοι;».

Ο 17χρονος Ηλίας Χαρτοματσίδης ακούει την μητέρα του, εργαζόμενη στα «Κλωστήρια Ροδόπης», να ζητά μαζί με τους συναδέλφους της τα δεδουλευμένα και την εξασφάλιση των θέσεων εργασίας. «Προσπαθώ να στηρίξω την μητέρα μου, όσο μπορώ. Είμαι 17 ετών, δεν είμαι μικρός, ξέρω ότι είναι μεγάλο το άγχος της, είναι και τα χρέη στις τράπεζες. Αν χάσει τη δουλειά της, δύσκολα θα μπορέσει να τα ξεπληρώσει. Είναι πολύ δύσκολη η κατάσταση». Παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις κουβέντες των μεγάλων, προσπαθεί και ο ίδιος να μάθει ό,τι σχετικό με την λειτουργία των μονάδων. «Εμένα προσπαθεί να μ΄ αφήσει απ΄ έξω από αυτή την ιστορία, αλλά όσο να ΄ναι κάποια πράγματα περνάνε και σε μένα. Νιώθω κι εγώ ανασφάλεια, άγχος. Δεν μπορώ να ζητάω περισσότερα, όταν έχει προβλήματα και η ίδια». Με την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς, όπως προβλέπει, θα είναι πιο πολλά τα έξοδα, πιο δύσκολα τα πράγματα. «Να γίνει από όλους μια προσπάθεια, ώστε να μην κλείσουν τα εργοστάσια, να μην χάσουν τόσοι άνθρωποι τις δουλειές τους. Να προσπαθήσουν τουλάχιστον» κάνει τη δική του έκκληση, με φωνή που δεν κρύβει την αγωνία που βιώνει και ο ίδιος, ούτε, όμως, και την ελπίδα ότι σήμερα, στην τριμερή συνάντηση στο Υπουργείο Απασχόλησης, κάτι καλό θα προκύψει.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.