«Το κλαμα και ο οδυρμος δεν ταιριαζουν στους νικητες. Στους νικητες ταιριαζει το χειροκροτημα του θριαμβου»

Αλησμόνητε φίλε και αδελφέ μας Γιώργο Παπαδριέλλη, Δήμαρχε της Κομοτηνής, θεμελιωτή και πρωτεργάτη της νέας ανάπτυξής της.

Σύσσωμη η πόλη, οι συνοικίες και οι αγροτικοί οικισμοί της, συγκεντρωμένοι σήμερα μέσα και έξω από τον Ιερό χώρο αυτού του Ναού, εν τάφω σε κηδεύουν.

Ο θάνατός σου ήταν της μοίρας αδόκητο χτύπημα. Κονταρομάχησες με τον χάροντα σαν νέος Θρακιώτης Διγένης. Και λύγισες ηρωικά την τελευταία στιγμή, ίσως γιατί έτσι ήταν το Θείο θέλημα που σε κάλεσε κοντά του για να σε κατατάξει στην χώρα των Αθανάτων.

Μεγάλη η οδύνη μας για τον χαμό σου. Αλλά, μεγαλύτερη η υπερηφάνεια μας γιατί εσύ ήσουν ο οδηγητής μας.

Ήταν το πέρασμά του μια πορεία συσπείρωσης όλων των ανθρώπων της γενιάς μας, αλλά και των παλιότερων και των πιο νέων, γύρω από το προσκλητήριο του τόπου για λύτρωση από τον παραγκωνισμό, την παραγνώριση, την υποβάθμιση, την στασιμότητα.

Ήταν το πέρασμά σου, μια ολόκληρη δωδεκαετία, δεμένο στο σωτήριο άρμα της συμμετοχής, στη συλλογικότητα, στην ευθύνη, στην αυτογνωσία, στο Δημοκρατικό προγραμματισμό, αλλά και στη δύναμη του ενεργού πολίτη.

Όταν μαζί ξεκινήσαμε όλοι οι συντελεστές της Δημοτικής μας παράταξης, ως «Νέα Πορεία» δεν ήταν λίγοι όσοι μας λοιδόρησαν και μας θεώρησαν σαν αιθεροβάμονες νεανίες.

Αποδειχθήκαμε ακριβώς το αντίθετο. Ήταν μια πορεία που με την έμπνευση και τους οραματισμούς σου γύρισε την πλάτη στην εσωστρέφεια και την μεμψιμοιρία. Μια πορεία που από την πρώτη στιγμή είχε για μοναδικό στόχο την δημιουργική δουλειά για να ξαναδώσουμε νέα πνοή στον τόπο αυτό, να τον απαλλάξουμε από τον εφησυχασμό και να τον αναδείξουμε σε ισχυρό πόλο έλξης για ανάπτυξη, με κέντρο τον άνθρωπο, την ισονομία, την ισοπολιτεία, την κοινωνική αναγέννηση, τον Πολιτισμό, την ιστορία που μας πρόσταζε να κοιτάζουμε μόνο εμπρός.

Ήταν ένας δρόμος δύσκολος – ανήφορος πραγματικός και επικίνδυνος – που μας τον απάλυνε από καιρό σε καιρό η καρτερικότητα η δική σου. Η πίστη σου ότι στο τέλος θα μας έλθει το φως και οι ορίζοντες θα γίνουν πιο ξεκάθαροι.

Τώρα η Κομοτηνή, η δική σου Κομοτηνή Δήμαρχε μας λάμπει στο φως της αναδημιουργίας. Η κοινωνία της, όλοι οι ενεργοί και συμμέτοχοι πολίτες, άνδρες, γυναίκες, χριστιανοί και μουσουλμάνοι , νέες και νέοι, νοιάζονται πλέον για τον τόπο τους. Διαμορφώνουν τις τύχες του. Χαράζουν χαρμόσυνο και νικηφόρο το μέλλον του. Έχουν αυθόρμητα μεταβληθεί σε συμμαχητές και συντρόφους σε μια γόνιμη σύνθεση που έχει επιφέρει την μεγάλη τομή:

Σήμερα, χάρη σε σένα και μόνο σε σένα, ο Δήμος μας ως εκφραστής του θεσμού της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν είναι μηχανισμός νομής της κομματικής ή της Κρατικής εξουσίας. Έχει μεταλλαχθεί σε αστερισμό σημαντικών αλλαγών και μετασχηματισμών της τοπικής κοινωνίας.

Εσύ μας έδειξες τον δρόμο. Με πρωτοπόρο εσένα πορευόμαστε όχι για να επαναπαυτούμε με αυταρέσκεια σε όσα μικρά ή μεγάλα πετυχαίναμε. Αλλά εξακολουθούμε να υπάρχουμε σύμφωνα με τη δική σου νοητή πλέον παραίνεση και παρακαταθήκη το δρόμο για τις επόμενες δεκαετίες.

Είμαστε εδώ για να θεμελιώσουμε όπως εσύ το προσδιόρισες – και όλοι μαζί – το μέλλον του τόπου μας και να κλείσουμε οριστικά την πόρτα στο παρελθόν.

Αγαπημένε μας Δήμαρχε. Θα μπορούσα να σε αποκαλέσω πολύκλαυστε. Δεν θα το κάνω σε καμία περίπτωση. Το κλάμα και ο οδυρμός δεν ταιριάζουν στους νικητές. Στους νικητές ταιριάζει το χειροκρότημα του θριάμβου. Η αναγνώριση. Η παραδοχή του μέχρι τώρα ανεπανάληπτου. Εσύ τα κέρδισες αυτά με τα οράματά σου, με τη δύναμη και την αξία σου.

Εσύ μετέτρεψες την Κομοτηνή σε πόλη ασφάλειας, συναδέλφωσης και ειρηνικής συνύπαρξης και ευημερίας. Σε πόλη της ανθρωπιάς και της κοινωνικής αλληλεγγύης. Σε πόλη ισότιμη με όλες τις άλλες περιοχές της Ελληνικής Επικράτειας. Σε πόλη με φωνή και κύρος ακόμη και σε χώρους πέρα από τα Εθνικά σύνορα της χώρας μας.

Σε τιμούμε ως ακέραιο άνθρωπο. Ως πρωτοπόρο αγωνιστή. Τιμούμε την ανθρωπιά και την συγκαταβατικότητα σου. Σε τιμούμε ως τον πρώτο ενεργό πολίτη.

Μα έφυγες νωρίς. Στεφανωμένος όμως με τη δόξα της επιτυχίας. Έτσι τελειώνει ο κόσμος για τους γενναίους και τους διαλεκτούς. Όχι με θρηνωδίες και με λυγμούς. Ο Νίκος Καζαντζάκης σε ένα συγγραφικό του έργο έχει ένα διάλογο ανάμεσα στις τσουκνίδες και την τριανταφυλλιά. Οι τσουκνίδες διερωτούνται και ρωτάνε την τριανταφυλλιά, πως μπορεί και κάνει τριαντάφυλλα ενώ δεν μπορούν να κάνουν αυτές. Και η τριανταφυλλιά απαντάει: «Το τριαντάφυλλο που κάνω το ζεσταίνω όλο το χειμώνα, το φροντίζω νύχτα-μέρα, αγρυπνώ πάνω σ΄αυτό και το προστατεύω. Και άλλο δεν κάνω και δεν έχω στο μυαλό μου, παρά να σκέπτομαι αυτό».

Αυτός ήταν και ο Γιώργος Παπαδριέλλης. Άλλο δεν είχε στο μυαλό του νύχτα και μέρα, παρά μόνο την αναδημιουργία και την ανάπτυξη της Κομοτηνής.

Σήμερα είμαστε όλοι εδώ προσκυνητές στη μεγάλη θυσία του. Ο θάνατός του μοιάζει με θάνατο παλικαριών της Ιστορίας μας.

Επειδή από παλιά αργούσαν πολλοί να αποφασίσουν, αποφάσισε ο Δήμαρχος μας. Και ο Δήμαρχος μας αποφάσισε να δώσει ό,τι είχε. Και έδωσε τον εαυτό του.

Έχουμε χρέος απέναντί του, όλοι μας! Παράγοντες και απλοί πολίτες. Του χρωστάμε την τελική δικαίωση. Την πλήρη και ζωοδότρα αναγνώριση.

Αλλιώς, θα μας δικάσουν. Αυτοί που πέρασαν, εκείνοι που θα έλθουν, και άλλοι που θα περάσουν. Θα μας δικάσουν και οι αγέννητοι και οι παλιοί νεκροί.

Φίλε και σύντροφε Γιώργο Παπαδριέλλη. Δήμαρχέ μας.

Με οδύνη και βαθύ σεβασμό σε αποχαιρετούμε σήμερα.

Κατευοδώνουμε στην τελευταία κατοικία του τον ακατάβλητο αγωνιστή της Δημοκρατίας. Τον γλυκό και δημιουργικό άνθρωπο. Τον Πολίτη. Τον επίμονα πιο ενεργό Δήμαρχο από την αρχή της μεταπολίτευσης.

Αφήνεις μνήμη αγαθή και μέγιστο παράδειγμα στους επιγενόμενους. Απέδειξες ότι ανήκεις όχι στους «λοιπούς, τους μη έχοντας ελπίδα». Εσύ ήσουν γεμάτος ελπίδα, οραματισμούς και γνώση.

Ευχόμαστε και προσευχόμαστε ο Θεός να σε μετατάξει «εν χώρα παντοτινά ζώντων».

Καλό ταξίδι φίλε και σύντροφε, Δήμαρχέ μας.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.