«Θελουμε να μην χαθει ουτε μια θεση εργασιας»
«Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Αν είναι να περιμένουμε τον Σεπτέμβρη, το χάσαμε το τρένο. Εμείς θέλουμε να επιστρέψουμε στις δουλειές μας. Δεν έχουμε άλλη δυνατότητα, παρά μόνο να ασκήσουμε και εμείς πίεση, όπου και όσο μπορούμε. Ζητάει η επιχείρηση την εγγύηση του δημοσίου. Πρέπει να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες και οι τράπεζες που έχουν βγάλει κέρδη από εμάς», δηλώνει η κ. Κατερίνα Ορφανίδου, εργάτρια στην «Ενωμένη Κλωστοϋφαντουργία» και σημειώνει: «Δύναμη αντλείς από τις ανάγκες που σε οδηγούν να δουλεύεις. Δεν γίνεται διαφορετικά. Όταν έχεις παιδιά, οικογένεια, υποχρεώσεις, πρέπει τότε να εργαστούν δύο άτομα σε μια οικογένεια. Από τα παλιά χρόνια ακόμη, πόσο σήμερα, μ΄ αυτή την ακρίβεια».
Πόσα χρόνια εργάζεστε στη συγκεκριμένη μονάδα;
Εργάζομαι στη FANCO 21 χρόνια. Συνολικά 33 χρόνια στις Βιομηχανικές Μονάδες. Αν το καλοσκεφτείς, είναι μια ζωή. Τα καλύτερά μας χρόνια πέρασαν σ΄ αυτές τις Μονάδες.
Πόσο χρονών ήσασταν όταν πιάσατε για πρώτη φορά δουλειά;
Ήμουν 23 χρονών, όταν πρωτοέπιασα δουλειά στο εργοστάσιο. Έπρεπε να δουλέψω και το εργοστάσιο ήταν μια λύση.
Οικονομικές ανάγκες και αυξημένα έξοδα;
Η φτώχεια, δεν είχαμε τα απαραίτητα για να ζήσουμε. Δεν είχαμε ούτε σπίτι να καθίσουμε. Σ΄ αυτές τις περιπτώσεις δεν έχεις και πολλά περιθώρια επιλογών. Λες «ναι» και περνάς τη ζωή σου στο εργοστάσιο για να προσφέρεις τα απαραίτητα στην οικογένειά σου.
Πώς ήταν οι συνθήκες εργασίας παλιά;
Πολύ δύσκολες ήταν οι συνθήκες τα πρώτα χρόνια εργασίας, μετά σιγά – σιγά άρχισαν τα πράγματα να αλλάζουν λίγο. Όχι πολύ σημαντικές αλλαγές, αλλά, σε σχέση με τα πρώτα χρόνια, σίγουρα αλλαγές προς το καλύτερο.
Τι ώρα ήταν όλα αυτά τα χρόνια το καθημερινό σας εγερτήριο;
Ξυπνούσα στις τέσσερις και μισή κάθε πρωί για να είμαι στην ώρα μου. Αν δεν ήσουν την ώρα που έπρεπε στην πύλη του εργοστασίου, δεν σε έβαζαν μέσα. Οπότε, υπήρχε ο κίνδυνος να χάσεις το μεροκάματό σου.
Σαββατοκύριακό έτυχε να εργαστείτε;
Στην αρχή εργαζόμασταν και τα Σάββατα, στη συνέχεια κατακτήσαμε την πενθήμερη εργασία. Είπαμε, αργά, αλλά σταθερά, γίνονταν κάποιες αλλαγές, με τους αγώνες των εργαζομένων, προς το καλύτερο.
Υπήρξαν φορές που λέγατε: «Αμάν! Δεν αντέχω άλλο»;
Πολλές φορές, όπως όλοι οι συνάδελφοι, έφτανα στο αμήν. Αλλά συνέχιζα. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις τραβάς μπροστά. Σκύβεις το κεφάλι και τραβάς μπροστά.
Από πού αντλείς δύναμη;
Δύναμη αντλείς από τις ανάγκες που σε οδηγούν να δουλεύεις. Δεν γίνεται διαφορετικά. Όταν έχεις παιδιά, οικογένεια, υποχρεώσεις, πρέπει τότε να εργαστούν δύο άτομα σε μια οικογένεια. Από τα παλιά χρόνια ακόμη, πόσο σήμερα, μ΄ αυτή την ακρίβεια.
Φτάσαμε και στο «προβληματικό» σήμερα…
Φτάσαμε στο σήμερα, μετά από τόσα χρόνια δουλειάς, φτάσαμε να ζητάμε την εγγύηση του ελληνικού δημοσίου, για να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε.
Ασκείτε και εσείς οι εργαζόμενοι πίεση, εξυπηρετώντας στην ουσία τα συμφέροντα της εργοδοσίας…
Δεν έχουμε άλλη επιλογή. Η πίεση που ασκήσαμε ήταν μεγάλη, δεν έχουμε χρόνο, γιατί έχει πέσει το τελεσίγραφο, αν δεν υπάρξει χρηματοδότηση, οδηγείται η εταιρεία σε πτώχευση.
Μήπως, όμως, έτσι εξασφαλίζετε μια παράταση ζωής και πολύ σύντομα θα βρεθείτε στο ίδιο έργο θεατές;
Κανείς δεν θέλει μια παράταση ζωής, μια λύση για λίγες μέρες. Εμείς θέλουμε την επαναλειτουργία των εργοστασίων και να μη χαθεί ούτε μία θέση εργασίας. Πήγαμε χθες στη Θεσσαλονίκη, σήμερα στην Κομοτηνή. Και αν δεν βρεθεί λύση, θα συνεχίσουμε τον αγώνα.
Η ελπίδα δεν σας εγκαταλείπει…
Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Αν είναι να περιμένουμε τον Σεπτέμβρη, το χάσαμε το τρένο. Εμείς θέλουμε να επιστρέψουμε στις δουλειές μας. Δεν έχουμε άλλη δυνατότητα, παρά μόνο να ασκήσουμε και εμείς πίεση, όπου και όσο μπορούμε. Ζητάει η επιχείρηση την εγγύηση του δημοσίου. Πρέπει να αναλάβουν όλοι τις ευθύνες και οι τράπεζες που έχουν βγάλει κέρδη από εμάς.
Μαρία Νικολάου
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
