Τα «σαινια» του 2ου Δημοτικου Σχολειου Κομοτηνης
Έτοιμοι να κατέβουν στην αγορά και να βοηθήσουν τους γονείς τους ακόμη και στα «σοβαρά» ψώνια αποδείχθηκαν οι μαθητές της 4ης Δημοτικού του 2ου Δημοτικού Σχολείου Κομοτηνής, κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης που τους έγινε από την κ. Ιωαννίδου, γύρω απ’ τη διαφήμιση, το παιχνίδι και την κατανάλωση, στο πλαίσιο του μαθήματος της ευέλικτης ζώνης.
Όσοι θεωρούν ότι η αντιληπτική ικανότητα και η δυνατότητα επεξεργασίας της τυχαίας πληροφορίας από το παιδικό μυαλό είναι περιορισμένη έχουν πολύ καιρό να βρεθούν σε μια σχολική τάξη, ή έστω σε μια μεγάλη συντροφιά παιδιών. Πώς διαλέγουμε τα παιχνίδια μας; Τι σημαίνει το σήμα CE; Τι πρέπει να ελέγξουμε στην εγγύηση ενός προϊόντος; Είναι μερικές από τις ερωτήσεις στις οποίες με έξυπνο τρόπο απάντησαν οι μαθητές της 4ης Δημοτικού του 2ου Δημοτικού Σχολείου Κομοτηνής στο πλαίσιο του μαθήματος της Ευέλικτης Ζώνης. Στο συγκεκριμένο μάθημα – ευέλικτο όπως και ο τίτλος του – φιλοξενήθηκε η πρόεδρος της Ένωσης Καταναλωτών Ν. Ροδόπης, κ. Μαρία Ιωαννίδου, και συζήτησε μαζί τους γύρω από τη διαφήμιση, τα παιχνίδια και τους κινδύνους που ελοχεύουν. Παρών ήταν ο δάσκαλός τους, κ. Θωμάς και ο διευθυντής του σχολείου κ. Νικήτας Γιακουμής.
Στο ρόλο της δασκάλας η κ. Ιωαννίδου, προσπάθησε να μπει στο κλίμα της τάξης απευθύνοντας την πρώτη ερώτηση: «Πώς διαλέγουμε τα παιχνίδια μας;». «Προσέχουμε να μην χτυπήσουμε κάποιο παιδί όταν τα χρησιμοποιούμε» ήταν η πρώτη απάντηση, «προσέχω την ηλικία που απευθύνεται» η δεύτερη και ήρθε στην επιφάνεια και το γνωστό σήμα ασφαλείας: «Να έχει το σήμα CE» θύμισε κάποιος μαθητής, ενώ μετά από παρότρυνση του κ. Γιακουμή άρχισαν να του αποδίδουν και χαρακτηριστικά (στο CE): Σημαίνει να είναι ασφαλές το παιχνίδι, ακίνδυνο, να έχει ελεγχθεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα περί της ασφάλειας ήταν η αφορμή για να πληροφορήσει ο διευθυντής του σχολείου τα παιδιά ότι παλαιότερα είχε κυκλοφορήσει ένα επικίνδυνο, «σατανιστικό» παιχνίδι και στην Κομοτηνή, με αποτέλεσμα η τοπική κοινωνία να θορυβηθεί. Με χαρακτηρισμούς όπως «κακόγουστο, επικίνδυνο, εντελώς ακατάλληλο για παιδιά» εξήγησε ότι στα ίδια τα παιδιά που το είχαν δει δημιουργήθηκε η ανάγκη και ακόλουθα η πρωτοβουλία για ν’ αποσυρθεί, από όλη την αγορά, κίνηση η οποία είχε τη στήριξη των εφημερίδων και της Ένωσης Καταναλωτών.
Όροι όπως καταγγελία, αποζημίωση, εισήχθησαν στην κουβέντα και οι μαθητές φάνηκαν εξοικειωμένοι, όπως και ενημερωμένοι γύρω από ένα άλλο επικίνδυνο παιχνίδι που κυκλοφόρησε πρόσφατα και πρωταγωνίστησε και στα κεντρικά δελτία ειδήσεων. Οι μαθητές μάλιστα εξέφρασαν και τη δυσαρέσκειά τους απέναντι σε τέτοιας μορφής και συμβολισμού παιχνιδιού.
«Σκεφτείτε τι αγοράζετε από τα περίπτερα, όταν παίρνετε μικρά παιχνίδια» μετέφερε η κ. Ιωαννίδου, ενώ η συζήτηση επεκτάθηκε και στην ακαταλληλότητα κάποιων χρωμάτων σε παιδικά παιχνίδια. Η Μαρία Ιωαννίδου εξήγησε ότι υπάρχει ένα υλικό, το PVC, που είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο για την υγεία των παιδιών και τους ρώτησε αν γνωρίζουν το μικρότερο μέγεθος ασφαλείας ενός παιχνιδιού. «Δεν επιτρέπεται να είναι μικρότερο από 4,5 εκατοστά» πρόσθεσε, και αυθόρμητα – ιδιαίτερα τα κορίτσια – σκέφτηκαν φωναχτά ότι πρέπει να προσέχουν με τι παιχνίδι παίζουν τα μικρότερα αδέρφια τους.
«Αν είναι χαλασμένο ένα συσκευασμένο παιχνίδι τι κάνουμε;» ήταν η επόμενη ερώτηση στην οποία πέρα από την επιστροφή του, δόθηκε και η πρόταση «να ζητάμε εγγύηση».
Ανάμεσα στις διηγήσεις των παιδιών από περιστατικά που τους συνέβησαν, σχετικά με τα παιχνίδια, υπήρξε και μια εμπεριστατωμένη τοποθέτηση μαθητή γύρω από επιστροφή παιχνιδιού: «Όταν το επιστρέφουμε στο κατάστημα, λέμε στον διευθυντή του καταστήματος να ελέγχει τα προϊόντα που έρχονται και ύστερα να τα τοποθετεί στα ράφια, κι ύστερα ο καταναλωτής το λέει σε άλλους ότι το κατάστημα είναι καλό και παίρνει μεγάλη φήμη». Η τοποθέτηση του μαθητή – καταναλωτή τον τοποθετεί αυτοδίκαια ως μέλος της Ένωσης Καταναλωτών, που ίσως «οφείλει» να κατεβάσει το όριο ηλικίας και να συμπεριλάβει και νέα μέλη.
Για την κ. Ιωαννίδου το ενδιαφέρον ήταν πραγματικά μεγάλο, γι’ αυτό και συνέχισε με το παιχνίδι των ερωτήσεων, όπως «τι κάνουμε όταν επιστρέφοντας ένα ελαττωματικό παιχνίδι διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει άλλο». Οι προτάσεις έπεσαν βροχή και αν μη τι άλλο συμφώνησαν όλοι ότι δεν πρέπει να ξοδέψουν παραπάνω χρήματα αλλάζοντας το παιχνίδι.
Όταν ήρθε η σειρά των διαφημίσεων, πέρασαν απ’ το λεπτομερές μικροσκόπιο των παιδιών, τα οποία αποδείχτηκαν και πάλι ενημερωμένα, υποψιασμένα γύρω απ’ την πραγματικότητα. «Μας παρασύρουν ν’ αγοράσουμε παιχνίδια. Στέλνουν φυλλάδια κάτω απ’ τις πόρτες μας που λένε ότι ένα παιχνίδι έχει 7 ευρώ και όταν πάμε εκεί κάνει 10!».
Μαρία Αμπατζή
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
