Η εγκληματικοτητα των νεων, δικο μας κατορθωμα

Κάποιες φορές, όταν συναντιόμαστε με φίλους και έχουμε διάθεση για κουβέντα, το γυρίζουμε στα δικά μας.
Στα παρελθόντα… Στα τότε…

Και σχεδόν πάντα μιλάμε για εκείνα.
Τι να πεις, άλλωστε, για τα σημερινά, για τα αυριανά, για τα μελλούμενα;

Ανοίγουν οι κρουνοί της μνήμης και λέμε… λέμε… χωρίς σταματημό.
Δεν χορταίνεται αυτό το ταξίδι. Μας παρασέρνει η διαδρομή και ξεχνάμε πού κάνει τέρμα.

Αρκεί που αφήνουμε τα παράθυρα ανοιχτά και μπαίνουν μέσα –μία μία, ξεμυαλίζοντάς μας– οι αναμνήσεις μιας άλλης ζωής.

Μιλάμε για εκείνη την αθώα γενιά μας. Για τα στερεότυπα με τα οποία μεγαλώσαμε.
Την τρυφερότητα, τον σεβασμό, την ευγένεια, τη ζεστασιά, την απλότητα, την ειλικρίνεια.
Την αλληλεγγύη, την αγάπη, τον έρωτα.

Ευαίσθητοι, αθώοι, ανυποψίαστοι, ονειροπόλοι.
Και εκτεθειμένοι στους βοριάδες της εκμετάλλευσης και στους νοτιάδες της άγριας ζωής.

Προσπαθούσαμε να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες, να γίνουμε κάτι με τα λίγα, τα απλά, τα τυχαία, τα τόσο δα.
Τα «τίποτα».
Λίγα που στο μυαλό μας γίνονταν πολλά και μαθαίναμε να τα χαιρόμαστε.

Μια γενιά που επέμενε στα όνειρά της, στις ιδέες της, στις αξίες και στα οράματά της.
Δίναμε όρκους πως μια μέρα θα αλλάζαμε τον κόσμο.
Δεν τον αλλάξαμε βέβαια, αλλά μας άρεσε να το πιστεύουμε.

Και όταν γυρίζουμε την κουβέντα στο σήμερα, σκύβουμε το κεφάλι.
Από ντροπή. Και από ενοχές.

Γιατί, στην πραγματικότητα, δεν αλλάξαμε σχεδόν τίποτε.
Εδώ δεν μπορούμε να αλλάξουμε τη γεύση του καφέ μας· πώς και με τι θα αλλάζαμε τον κόσμο;

Συμβιβαστήκαμε. Πιαστήκαμε στα δίχτυα της σύγχρονης ζωής. Και παρασυρθήκαμε από την πλεονεξία της «ευημερίας».

Ύστερα, όταν μετράμε τα ελλείμματα –όσα δεν αποκτήσαμε– φταίνε πάντα οι άλλοι.
Πάντα στο τέλος οι άλλοι φταίνε.

Και τώρα καλούμαστε να πληρώσουμε στην επόμενη γενιά τον λογαριασμό της δικής μας ανεπάρκειας και της δικής τους πλεονεξίας.
Κυριευμένοι από ενοχές, τους ζητάμε να σπάσουν τις αλυσίδες που εμείς τους φορέσαμε.

Τι; Δεν το καταλάβαμε;
Αυτόν τον κόσμο εμείς τον φτιάξαμε. Τα παιδιά μας δεν φταίνε σε τίποτε.
Κι όμως, τα κατηγορούμε άδικα για όσα καθημερινά τα μέσα ενημέρωσης μάς σερβίρουν ως «κατορθώματά τους».

Η αύξηση της εγκληματικότητας των νέων, που τόσο μας προβληματίζει, δεν είναι δικό τους έργο.

Είναι δικό μας κατόρθωμα.
Κατόρθωμα της δικής μας γενιάς.

*Ο Θεόδωρος Κ. Ορδουμποζάνης είναι νομικός και συγγραφέας, με πιο πρόσφατο βιβλίο του το ιστορικό μυθιστόρημα «Οίκαδε…» (εκδ. Βιβλιοπωλεία Δημητριάδη, Αλεξανδρούπολη 2022).

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.