Σπυρος Παπαδοπουλος, Η εξουσια ειναι παντου η ιδια, αλλαζει μονο τα φτιασιδωματα στο προσωπο της

Περί εξουσίας ο λόγος σε μια συζήτηση με τον Σπύρο Παπαδόπουλο, τον γνωστό ηθοποιό, που αύριο έρχεται στην πόλη μας με το έργο «Η κωμωδία του τυχαίου θανάτου ενός αναρχικού» του Ντάριο Φο. Ένα έργο που στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, επίκαιρο όσο ποτέ σήμερα, αφού η εξουσία είναι παρούσα. Όχι μόνο αυτή που έχει όνομα και διεύθυνση αλλά και η εξουσία που κατευθύνει τη ζωή μας γενικότερα μέσα από τον τύπο και την τηλεόραση. Μια συζήτηση λοιπόν άκρως ενδιαφέρουσα με τον γνωστό ηθοποιό…

ΠτΘ: κ. Παπαδόπουλε είναι γνωστό ότι η παράσταση παίζεται με επιτυχία στην Αθήνα τα δύο τελευταία χρόνια. Γιατί επιλέξατε να κάνετε περιοδεία με αυτό το έργο;
Σ.Π.: Είναι μια παράσταση που δείχνει ότι αρέσει στον κόσμο και μάλιστα είναι ένα έργο που έχει να δώσει στον κόσμο. Είναι ένα έργο που θα μπορούσα να το ανεβάζω για άλλα δέκα χρόνια, έτσι όπως πάει η πορεία του, ο κόσμος δεν θα σταματούσε να έρχεται, αλλά θέλω να παίξω και κάτι άλλο. Έτσι πριν το κατεβάσω αποφάσισα να το κάνω «βόλτα» για να το δουν ανά το πανελλήνιο, να το δείτε και εσείς από κοντά, να σας δούμε και εμείς επίσης. Είναι ένα εξαιρετικό έργο, πέραν της παράστασης, είναι μια μεγάλη κωμωδία.

ΠτΘ: Με τις τελευταίες τρομοκρατικές επιθέσεις το έργο καθίσταται επίκαιρο αλλά ο ήρωας του έργου δεν είναι ένας τυχαίος αναρχικός…
Σ.Π.: Ο Ντάριο Φο είχε την ευφυή σύλληψη να βάλει ένα τρελό μέσα στα κεντρικά της ασφάλειας, ο οποίος τρελός αρέσκεται να μεταμφιέζεται, για παράδειγμα σε διαιτητή του τένις, σε παπά, σε γυναίκα, σε οτιδήποτε. Τον συλλαμβάνουν γιατί μεταμφιέστηκε σε ψυχίατρο και στην κεντρική ασφάλεια που οδηγείται μαθαίνει ότι περιμένουν ένα ανώτατο δικαστή για να τους ανακρίνει για τον θάνατο ενός αναρχικού, τον οποίο βέβαια εκπαραθύρωσαν και θέλουν να περάσουν ότι ήταν αυτοκτονία. Αυτό είναι γεγονός που συνέβη το 1970 στο Μιλάνο. Επειδή όμως έχει ξεσηκωθεί ο κόσμος και ο τύπος, στέλνει το υπουργείο ένα ανώτατο ανακριτή να ανακρίνει τους μπάτσους. Το μαθαίνει αυτό ο τρελός και υποδύεται αυτόν τον ανακριτή. Αντιλαμβάνεσθε τι σημαίνει ένας τρελός μέσα στην κεντρική ασφάλεια ο οποίος μέσα σε δύο ώρες φέρνει τα πάνω κάτω. Η όλη κατάσταση από τη μια σε κάνει να κλαις από τα γέλια αλλά από την άλλη δίνει τον κόσμο την ευκαιρία να πάρει μια μικρή ή μεγαλύτερη προσωπική ρεβάνς. Αυτή την εξουσία την ενσαρκώνει στο συγκεκριμένο έργο η αστυνομία.

Η ζημιά που κάνει ο τύπος είναι πολύ μεγαλύτερη από την ορατή εξουσία

ΠτΘ: Πρόκειται για μια σάτιρα κάθε είδους εξουσίας; Ακόμη και της εξουσίας που έχει ο τύπος, η τηλεόραση, ο ηλεκτρονικός τύπος;
Σ.Π.: Με την ερώτησή σας θα οδηγηθούμε σε μια πολύ μεγάλη κουβέντα και ενδιαφέρουσα και δύσκολη. Δυστυχώς ο τύπος είναι η πιο επικίνδυνη εξουσία, γιατί δεν είναι τόσο ορατός, το ίδιο και η τηλεόραση, της οποίας η δύναμη είναι μεγάλη και λειτουργεί σαν τον υδράργυρο μέσα σου, με αποτέλεσμα η αλλοτρίωση που επιφέρουν, με το modus vivendi που προτείνουν, είναι δυο χιλιάδες φορές χειρότερη και επικινδυνοδέστερη από την εξουσία που έχει όνομα και διεύθυνση.

ΠτΘ: Δεν ξέρω αν εννοείτε γενικά την τηλεόραση και τη δύναμή της θεωρώ όμως ότι είστε ένας που είχατε την τύχη να παίξει σε πολύ καλές δουλειές στην τηλεόραση.
Σ.Π.: Όταν μιλώ για τηλεόραση ή τον τύπο δεν μιλώ συλλήβδην. Υπήρξαν τεράστιοι δημοσιογράφοι σε αυτή τη χώρα και βεβαίως πολύ καλές δουλειές στην τηλεόραση. Δεν μιλώ συλλήβδην αλλά μιλώ για τη δύναμη που έχει. Ό,τι ακούσει ή δει κάποιος στην τηλεόραση το θεωρεί έγκυρο, αν δεν το ακούσει ή δεν το δει θεωρεί ότι δεν υπάρχει. Φανταστείτε πόσο πρέπει να προσέχει η τηλεόραση, που δεν προσέχει καθόλου, και ο τύπος. Τα περιοδικά live style με όλες τις αηδίες που γράφουν μέσα, είναι αυτά που μεγαλώνουν παιδιά κάνοντας μεγάλη ζημιά στα νέα παιδιά που νομίζουν ότι αυτή είναι η ζωή, ωραίες γκόμενες και νυκτερινή ζω χωρίς καθόλου μόχθο χωρίς καθόλου σκέψη. Αυτό που προτείνουν αυτά τα περιοδικά, η ζημιά που κάνουν είναι πολύ μεγαλύτερη από την ορατή εξουσία με τα νομοσχέδια ή τους μπάτσους με τα γκλομπ. Γιατί εκεί ξέρεις όνομα και αριθμό, ξέρεις πώς να αντιπαρατεθείς αν θέλεις. Το περιοδικό είναι φίλος σου, το παίρνεις για καλό, και σου κάνει ζημιά.

Η εξουσία δεν αλλάζει, εμείς πρέπει να αλλάξουμε απέναντί της

ΠτΘ: Ξεκινήσατε το έργο με την αρχή της κρίσης στην Ελλάδα. Ήταν τυχαία η επιλογή;
Σ.Π.: Καθόλου τυχαία, γιατί σκέφθηκα γνωρίζοντας το έργο, και τελικά δεν έπεσα έξω, ότι πραγματικά είναι σαν να έχει γραφεί χθες το βράδυ. Κανείς δεν πιστεύει ότι το έργο είναι γραμμένο πριν χρόνια από το Ντάριο Φο. Και αυτό δεν είναι μόνο γιατί ο Ντάριο Φο είναι σπουδαίος και έβλεπε μακριά, αλλά είναι αυτό που σας είπα από την αρχή, η εξουσία είναι παντού η ίδια και αλλάζει μόνο τα φτιασιδώματα στο πρόσωπό της. Δεν αλλάζει, εμείς πρέπει να αλλάξουμε απέναντί της.

Η Ελλάδα στέκεται όρθια εξαιτίας ενός 5-6% Ελλήνων που είναι αλλιώτικοι

ΠτΘ: Τελικά, κ. Παπαδόπουλε είναι πολύ δυσάρεστο να καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι ο κόσμος δεν αλλάζει
Σ.Π.: Το έχει πει ο Γκάτσος. «Καληνύχτα Κεμάλ αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ».

ΠτΘ: Αξίζει ωστόσο να συνεχίσουμε να παλεύουμε για να αλλάξουμε αυτό τον κόσμο;
Σ.Π.: Αλλοίμονο αν δεν συνεχίσουμε. Πάντα υπάρχουν άνθρωποι. Συνηθίζω να λέω ότι η Ελλάδα στέκεται όρθια εξαιτίας ενός 5-6% Ελλήνων που είναι αλλιώτικοι. Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει σε όλο τον κόσμο. Πάντα υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι για κάποιους λόγους παλεύουν για την αξιοπρέπεια, για την ελευθερία, για το συνάνθρωπό τους. Αυτοί είναι πολύ λιγότεροι. Αυτοί όμως παλεύουν για να κρατάνε όρθιους τους υπολοίπους.

Ο κόσμος δεν λέει όχι στην ευτέλεια, αλλά δεν ευθύνεται για αυτό

ΠτΘ: Δεν είναι όμως τραγικό αυτούς τους λίγους να τους θεωρούμε γραφικούς και να μην τους έχουμε πρότυπο;
Σ.Π.: Βέβαια. Έχετε δει εσείς κανένα πρωτοσέλιδο που να αναφέρει ότι ο τάδε πιτσιρικάς από την Πτολεμαΐδα βγήκε πρώτος ή δεύτερος στο πανευρωπαϊκό ή στον παγκόσμιο μαθηματικό διαγωνισμό; Έχουμε τέτοιες διακρίσεις. Έχουμε φτάσει στο σημείο να γίνεται πρωτοσέλιδο το νοσηρό ή διεστραμμένο «η καλή είδηση δεν πουλάει, πες κάτι κακό για να ψωνίσει ο κόσμος». Και αυτό επανατροφοδοτεί τη συνέχεια της σχέσης του καλού και του ευτελούς, ο κόσμος αγοράζει οι άλλοι το κάνουν, και αν τους ρωτήσεις γιατί το κάνουν σου απαντούν ότι ο κόσμος τα θέλει. Ο κόσμος δεν θέλει αυτά. Ο κόσμος είναι σαν το παιδί, παίρνει ό,τι του δίνεις. Ο κόσμος αν του δώσεις κάτι καλό και είναι στα μέτρα του δεν θα σου πει όχι. Απλά δεν λέει όχι στην ευτέλεια. Αλλά δεν ευθύνεται αυτός.

Η κρίση έχει αρκετά καλά, θα μας βοηθήσει, αρκεί να σοβαρευτούμε

ΠτΘ: Θεωρείτε ότι η κρίση θα επιδεινώσει την κατάσταση; Θα συνεχίσουμε να ψάχνουμε τα λάθος και τα φθηνά πρότυπα ή επιτέλους θα ξυπνήσουμε;
Σ.Π.: Είμαι πολύ αισιόδοξος. Σίγουρα η κρίση έχει πολλά κακά και επιφέρει πολύ μεγάλα δεινά. Ότι τελειώνουν τη ζωή τους άνθρωποι εξαιτίας κάποιων αριθμών είναι μεγάλη ντροπή για το ανθρώπινο γένος, αλλά η κρίση είναι και ευκαιρία για μεγάλες αλλαγές και μέσα μας και γύρω μας και θα τις δούμε. Θα δούμε αλλαγές και σε πολιτικό και σε πολιτιστικό επίπεδο και σε όλα. Είμαι βέβαιος. Σιγά – σιγά αρχίζουν οι Έλληνες και κάνουν μικρές «συνωμοσίες». Στην Αθήνα ακριβώς λόγω κρίσης αρχίζουν και δημιουργούνται παρέες τριάντα σαράντα ατόμων στις παραλίες, με κιθάρες, με φωτιές με σουβλάκι και κρασάκι πάρα πολλές φορές, εικόνες που είχαμε να δούμε χρόνια, φαινόμενα που τα προηγούμενα χρόνια λόγω της ευμάρειας θεωρούνταν ξεπερασμένα και γραφικά. Τώρα ξαναβρίσκουμε πια ο ένας τον άλλον. Πιστεύω ότι η κρίση έχει και πολλά καλά θα μας βοηθήσει, αρκεί να σοβαρευτούμε λίγο.

ΠτΘ: Το θέατρο θα βοηθήσει σε αυτό; Αυτή η περίοδος ήταν μάλλον καλύτερη;
Σ.Π.: Βεβαίως. Οι παλιότεροι συνάδελφοί μας, εκ των οποίων κάποιοι δεν ζουν, έλεγαν ότι στις μεγάλες κρίσεις το θέατρο ήταν πάντα γεμάτο. Επιβεβαιώνεται αυτό. Έχει δύο χρόνια που παίζουμε αυτό το έργο και πάει καλά όπως και κάποια άλλα θέατρα. Η σαιζόν που πέρασε ήταν λίγο χειρότερη από την περσινή. Δεν είχαμε καμία κάμψη. Το ίδιο συμβαίνει και με τις μικρές μουσικές σκηνές που πηγαίνεις και πίνεις ένα ποτό και ακούς μουσική ανθρώπινη και πληρώνεις ανθρώπινα. Τα μεγάλα σχήματα είχαν πρόβλημα.

ΠτΘ: Δηλαδή ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να ξανάρθουμε κοντά ως κοινωνία και ως άνθρωποι;
Σ.Π.: Νομίζω ναι.

Η δουλειά μας είναι και παιχνίδι

ΠτΘ: κ. Παπαδόπουλε πότε τελειώνει η περιοδεία σας στην περιφέρεια;
Σ.Π.: Η περιοδεία ολοκληρώνεται τις πρώτες ημέρες του Σεπτέμβρη. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας. Η δουλειά μας βέβαια είναι και παιχνίδι, μη σας κάνουν τους σκληρά εργαζόμενους. Μπορεί να είναι σκληρή από σωματικής άποψης και κόπωσης, αλλά είναι ένα παιχνίδι. Και το παιδί κουράζεται παίζοντας αλλά δεν είναι σκληρά εργαζόμενο. Έτσι και εμείς περνάμε καλά.

Τη νέα σαιζόν θα ανεβάσω το «Κοροϊδάκι της Δεσποινίδος»

Συνεχίζει η εκπομπή στην «Υγειά μας»

ΠτΘ: κ. Παπαδόπουλε, ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια στο θέατρο;
Σ.Π.: Έχω πάρει για τα επόμενα δώδεκα χρόνια το θέατρο «Αλέκος Αλεξανδράκης» όπου παίζω τα τελευταία δύο χρόνια και θα ανεβάσω το «Κοροϊδάκι της Δεσποινίδος», την πολύ γνωστή κωμωδία με τον Ντίνο Ηλιόπουλο και την Τζένη Καρέζη. Συμπρωταγωνίστριά μου η Κατερίνα Παπουτσάκη.

ΠτΘ: Θεωρείτε ότι επιστρέφετε σε έργα που γλυκαίνουν την ψυχή μας;
Σ.Π.: Ακριβώς. Ως αίσθηση μου ήρθε από μέσα μου ότι θα ήθελα να παίξω κάτι που να χαλαρώνω. Έχω παίξει μια άλλη φορά ελληνικό έργο αυτής της περιόδου το «Αλλοίμονο στους νέους» και έλεγα τότε σε όλους ότι όσο και να κουράζομαι πρέπει να πληρώνω και όχι να με πληρώνουν. Εννοώ ότι τόσο πολύ χαλαρώνω πάνω στη σκηνή με το ελληνικό έργο που το ένοιωσα ως ανάγκη και αυτή τη φορά να στραφώ προς τα εκεί. Σκέφθηκα ότι, αν και ο κόσμος αισθανθεί την ανάγκη που νοιώθω εγώ, και συναντηθούμε, τότε θα βγει κάτι καλό.

ΠτΘ: Όσον αφορά στα τηλεοπτικά;
Σ.Π.: Συνεχίζω την εκπομπή «Στην υγειά μας».

ΠτΘ: Θα λέγαμε ότι με αμείωτο ενδιαφέρον συνεχίζεται η εκπομπή αυτή…
Σ.Π.: Κάθε χρόνο πάει και καλύτερα εξ όσων αποτυπώνεται στα διαβόητα νούμερα. Έχει μπει πλέον στη συνείδηση του κόσμου, ακόμη και στην Αθήνα. Παλιότερα από τα μικρά μέρη της περιφέρειας μου έλεγαν ότι είμαι το γλέντι τους του Σαββάτου, επειδή οι άνθρωποι δεν είχαν το περιθώριο να πάνε κάπου. Τώρα πια αυτό μου λένε και στην Αθήνα, όπου και να έχεις να πας κάπου, δεν είναι εύκολο να βγεις. Μου λένε ότι συγκεντρώνονται στα σπίτια, πίνουν το κρασάκι τους και γλεντάνε αλά παλιά, όπως στην δεκαετία του ’50.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.