Σπυρος Γραμμενος, τραγουδοποιος «Για την επιτευξη του ιδανικου κοσμου θα πρεπει να επικρατησει κατι που να εχει ως βαση τον ανθρωπο και οχι τα κερδη»
Λίγες ώρες πριν ανέβη όμως στη σκηνή του Καφέ Αλάβαστρον ο Σπύρος Γραμμένος μίλησε στο Ραδιόφωνο του Παρατηρητή και στους Νίκο Βαβατσικλή και Νατάσσα Βαφειάδου. Μια συνέντευξη με ιδιαίτερο χιούμορ και ειλικρινείς απαντήσεις που σίγουρα δεν αφήνουν αδιάφορη την πλειοψηφία όσων της διαβάσουν.
Σπύρος Γραμμένος όμως…
«Το διαδίκτυο δεν μπορώ με σιγουριά να απαντήσω, αλλά θεωρώ ότι ναι είναι σημείο των καιρών»
ΠτΘ: Έχεις κυκλοφορήσει δύο πολύ προσωπικούς δίσκους. Το 2010 κυκλοφορεί ο δίσκος «Λίγο πριν τα Τιράντα» και τον Δεκέμβριο του 2012 κυκλοφορεί και ο δεύτερος, πιο διαδεδομένος δίσκος σου, «Σι – Ντι», ο οποίος μάλιστα διατίθεται δωρεάν στο διαδίκτυο. Τελικά η μουσική ανήκει στο διαδίκτυο; Ή είναι απλά η ροπή των καιρών;
Σ.Γ.: Γενικά ήμουν πάντα αντίθετος στη λογική του να δίνει κάποιος είκοσι ευρώ για να αγοράσει ένα cd. Ήταν ένα τεράστιο ποσό και αυτό φαίνεται τώρα που πέρασα για παράδειγμα από τον Ιανό που έχει bazaar και είδα ότι τα cd του Χατζιδάκι πωλούνται για ενάμιση ευρώ το ένα. Έχουν φτάσει λοιπόν σε τέτοιο σημείο πλέον τα cd, που τα καταστήματα θέλουν να τα ξεφορτωθούν. Πριν από πέντε – έξι χρόνια όλη η δουλειά του δίσκου είχε κόστος 10 ευρώ, απλά με αυτή τη τιμή δεν θα πλούτιζαν οι εταιρείες που σήμερα καταστράφηκαν. Όσο για το διαδίκτυο δεν μπορώ με σιγουριά να απαντήσω, αλλά θεωρώ ότι ναι είναι σημείο των καιρών.
«Η πιο ειλικρινής σχέση που μπορείς να έχεις με τον κόσμο ως καλλιτέχνης είναι στο δρόμο»
ΠτΘ: Εκτός από τα cd σου έχεις δώσει και συναυλίες δωρεάν. Πήγαινες στα παγκάκια μαζευόταν ο κόσμος και έπαιζες δωρεάν…
Σ.Γ.: Παίζω γενικά όπου μπορώ. Όπως μπορώ και όπου μπορώ να φωνάξω πλέον, γιατί είχα και ένα πρόβλημα με τον λαιμό μου και δεν μπορώ να φωνάξω. Στο δρόμο υπάρχει η πιο ειλικρινής σχέση που μπορείς να έχεις με αυτόν που σε ακούει, γιατί θα σε ακούσει όποιος θέλει, όποιος δεν του αρέσει, θα φύγει και όποιος του αρέσει, θα κάτσει, όποιος θέλει θα σου αφήσει και κάτι και εσύ θα παίξεις ακριβώς αυτό που θέλεις. Είναι λοιπόν μία ειλικρινέστατη σχέση. Εγώ γενικά είμαι υπέρ αυτών των ειλικρινών σχέσεων αλλά όταν ο άλλος πληρώνει δεν γίνεται διαφορετικά, γιατί δυστυχώς ζούμε σε μία κοινωνία που όταν παίζεις σε ένα μαγαζί και έρχεται ο άλλος να σε ακούσει πληρώνει, από αυτά που πληρώνει για σένα πληρώνεται αυτός που έχει το μαγαζί, πληρώνεται αυτός που δουλεύει στο μαγαζί, αυτός που έχει το κτίριο. Είναι αυτό το πράγμα του καπιταλισμού, ενώ όταν βγαίνεις στον δρόμο είναι κάτι πολύ ειλικρινές και όμορφο.
ΠτΘ:Το Δεκέμβριο του 2012, πέρα απ’ το δίσκο σου, βγαίνει η ταινία του Γιώργου Μπακάλη, «Οι Πεινασμένοι», στην οποία και συμμετέχεις. Πες μας πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία;
Σ.Γ.: Ουσιαστικά έκανα αυτό που κάνω στη ζωή μου, αλλά αυτή τη φορά στη σκηνή. Με το Γιώργο γνωριστήκαμε σε μία συναυλία. Τότε ετοίμαζε την εν λόγω ταινία. Είναι μία πολιτική ταινία. Σύμφωνα με το σενάριο έχει έρθει η επανάσταση και η κοινωνία έχει πετάξει έξω τους χοντρούς που συμβολίζουν τον παλιό καπιταλιστικό κόσμο. Ζουν λοιπόν πέντε τέτοιοι εξόριστοι χοντροί σε ένα σπίτι και η μόνη τους επαφή με τον έξω κόσμο, είναι η υπάλληλος του κράτους που έρχεται να πάρει το ενοίκιο. Αυτοί οι πέντε λοιπόν έχουν δημιουργήσει μία τρομοκρατική οργάνωση και θέλουν να φάνε το άγαλμα της επανάστασης.
«Το ιδανικό θα ήταν ο άνθρωπος να αλλάξει και να σταματήσει να θέλει να έχει για παράδειγμα ακριβότερο αμάξι από το γείτονα»
ΠτΘ: Πώς βλέπεις την κατάσταση στη χώρα τώρα με την οικονομική κρίση; Πιστεύεις ότι υπάρχει ελπίδα για μία πραγματική αλλαγή;
Σ.Γ.: Πραγματική αλλαγή θα πρέπει να υπάρξει παγκόσμια. Αυτό θα ήταν το ιδανικό για να ζήσουμε σε έναν ιδανικό κόσμο, δηλαδή παγκόσμια ο άνθρωπος να αλλάξει και να σταματήσει να θέλει να έχει για παράδειγμα ακριβότερο αμάξι από το γείτονα και να επικρατήσει κάτι που να έχει ως βάση τον άνθρωπο και όχι τα κέρδη. Δεν ξέρω αν αυτό γίνεται. Δεν είμαι πολιτικός αναλυτής, είμαι αναλυτής της καθημερινότητας, μπορώ να σας πω δηλαδή τώρα τι βλέπω από το μπαλκόνι μου.
«Πιστεύω ότι τα τραγούδια αιωρούνται γύρω μας και κάποια στιγμή βρίσκουν ένα παράθυρο ανοιχτό προς εσένα και γράφονται»
ΠτΘ: Είπες πριν ότι γράφεις καλύτερα για αυτά που βλέπεις από το παράθυρο του σπιτιού σου. Στο αυτοβιογραφικό σου γράφεις «οι στίχοι μου μιλάνε για ανεκπλήρωτους έρωτες, μπαλάντες και την αβεβαιότητα του Χάιζεμπεργκ. Εμείς θα προσθέσουμε πως οι στίχοι σου είναι αν όχι σκληροί, τουλάχιστον αναπάντεχοι. Τα τραγούδια σου εκφράζουν τη στάση ζωής και τον τρόπου που εσύ εκφράζεσαι, το χιούμορ σου ή απλά θες να προκαλέσεις;
Σ.Γ.: Ποτέ δεν ήθελα να προκαλέσω. Άμα το ήθελα άλλωστε θα έβγαινα και στην τηλεόραση για να με ακούσουν περισσότεροι. Εγώ γράφω αυτό που μου έρχεται. Γράφω κάθε μέρα, για παράδειγμα αυτή τη στιγμή έχω ανοιχτό το Office μπροστά μου, κάθομαι και σκέφτομαι τι έχει συμβεί και γράφω. Πιστεύω ότι τα τραγούδια δεν τα γράφουμε εμείς, δεν μπορεί δηλαδή να κατηγορηθεί κάποιος γι’ αυτό που έγραψε, πιστεύω ότι τα τραγούδια, και η τέχνη γενικότερα, αιωρούνται γύρω μας και κάποια στιγμή βρίσκουν ένα παράθυρο ανοιχτό προς εσένα και απλά γράφονται.
Μουσική για το θέατρο και σχέδια για τον τρίτο δίσκο
ΠτΘ: Τώρα κάνεις βόλτα με την «υποπαραγωγή» σου. Ποια είναι τα μελλοντικά σου
σχέδια;
Σ.Γ.: Φέτος κάνω την καινούργια μου προσπάθεια στο θέατρο. Παίζω στο «Αλμανάκ» της Μαριάννας Κάλμπαρη, που θα παίζεται από τις 3 Φλεβάρη κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη και στο οποίο έχω επιμεληθεί και τη μουσική. Πρόκειται για ένα έργο που γράφτηκε το καλοκαίρι και έχει να κάνει με τα χρόνια που ζούμε, τα χρόνια της κρίσης. Ασχολείται με τις αυτοκτονίες που έχουμε γύρω μας, τα ζευγάρια που χωρίζουν ή δεν μπορούν να χωρίσουν, τους ανθρώπους που πεθαίνουν γιατί δεν έχουν να πάρουν τα φάρμακά τους. Εκτός του «Αλμανάκ», θα κάνουμε μία συναυλία στην Αρχιτεκτονική στις 14 Φεβρουαρίου, του Αγίου Βαλεντίνου. Πέρυσι κάναμε το “I love”, φέτος θα κάνουμε το “I love 2s”. Στα σχέδιά μου επίσης είναι να γράψω τον τρίτο μου δίσκο, από τον οποίο ήδη έχω ξεκινήσει και παίζω κάποια κομμάτια στα live. Όπως επίσης έγραψα τη μουσική σε ένα παιδικό θέατρο που παίζεται για όσους ενδεχομένως βρεθούν στην Αθήνα, κάθε Κυριακή στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, στις 12 το πρωί, με εισιτήριο 4 ευρώ για όποιον έχει και θέλει, ενώ τις καθημερινές παίζεται και σε ιδρύματα, νοσοκομεία, σε γυναικείες φυλακές κτλ.
«Το πρόβλημα δεν είναι οι μετανάστες είναι όλη η κοινωνία από την αρχή»
ΠτΘ: Τον Σεπτέμβριο του 2013, στον πολυσυλλεκτικό δίσκο, «Μια Απάντηση Στον Φασισμό», συμμετέχεις μαζί με τον Χρήστο Θηβαίο στο τραγούδι «Στη Χώρα των Λωτοφάγων». Πώς κρίνεις την άνοδο του φασισμού στην Ελλάδα; Η συνεργασία με τον Χρήστο Θηβαίο πώς προέκυψε;
Σ.Γ.: Έναν λαό που προσπαθείς επί τριάντα χρόνια να τον κρατάς όσο πιο απαίδευτο και αγράμματο μπορείς, όταν ξαφνικά του πάρεις αυτά που του είχες δώσει και τον αφήσεις να πεινάσει, να πεινάσουν τα παιδιά του, συνήθως πηγαίνει στην πιο ακραία λύση και ζητά εκδίκηση. Αυτό είναι το λάθος, γιατί ο κόσμος ξεχνάει. Γι’ αυτόν τον λόγο και το τραγούδι λέγεται «Στη Χώρα των Λωτοφάγων». Μιλάει για έναν παππού ο οποίος έχει υπάρξει μετανάστης στην Αμερική, στην Γερμανία, έχει γνωρίσει ανθρώπους απ’ όλο τον κόσμο, έχει μείνει σε τεκέδες, έχει περάσει λιμάνια παράνομα, έχει πλύνει πιάτα και γυρνώντας εδώ πέρα στη χώρα που γεννήθηκε, κάθε απόγευμα παίρνει ό,τι φαγητό του περισσεύει, πάει αγοράζει και λίγα γλυκά και τα μοιράζει στους μετανάστες, όπως ήταν κι αυτός κάποτε και η θλίψη του είναι ότι μετά από τόσα χρόνια τώρα βλέπει τα εγγόνια του να γίνονται φασίστες απέναντι στους μετανάστες. Το πρόβλημα δεν είναι οι μετανάστες αλλά όλη η κοινωνία από τη βάση της. Όσον αφορά στη συμμετοχή του Χρήστου Θηβαίου στο κομμάτι προέκυψε γιατί υπήρχε ένα σημείο το οποίο δεν μπορούσα να πω, ζήτησα την βοήθεια του και μέσα σε δύο μέρες μπήκαμε στο στούντιο και το γράψαμε.
Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.
