Σαν πρωταπριλιατικο ψεμα η 9η Απριλιου

Βαγδάτη, 9 Απριλίου 2003. Το άγαλμα του Σαντάμ καταρρέει. Ο θρίαμβος του δόγματος «Σοκ και δέος» ολοκληρώνεται.

Όλος ο κόσμος παρακολουθεί τη σκηνή: Αμερικανοί στρατιώτες περνούν μια θηλιά στον λαιμό του δικτάτορα μπροστά σε ένα πλήθος γεμάτο αγαλλίαση και – σε μια κίνηση εξαιρετικά συμβολική – τον γκρεμίζουν από το βάθρο του. Ο ανδριάντας, φαινομενικά άτρωτος, αρχίζει να παραπαίει και πέφτει ύστερα από μια μικρή αντίσταση.

Η γνώμη του κοινού για τον πόλεμο φάνηκε να ανατρέπεται με αυτή τη σκηνή. Το «σοκ» και το «δέος» μετατράπηκαν εκείνη την ημέρα σε απελευθέρωση, την οποία οι πολίτες, με την ελπίδα της απαλλαγής από την τρομοκρατία και την καταπίεση, χαιρέτιζαν με ενθουσιασμό.

Στο μεταξύ, σήμερα, ενδεικτική των προθέσεων, αλλά και του χαρακτήρα εκείνου του πολέμου είναι η εκτέλεση με απαγχονισμό του πρώην αντιπροέδρου του Ιράκ από τη σημερινή κυβέρνηση.

Δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι αυτή η κρεμάλα στήθηκε ακριβώς την ημέρα της συμπλήρωσης τεσσάρων χρόνων από την έναρξη της εισβολής. Δείχνει άλλωστε και το πνεύμα που διακατέχει τη σημερινή κυβέρνηση, όπως και το μήνυμα που θέλει να περάσει. Αυτή πάντως, η εκτέλεση δεν εξέγειρε αντιδράσεις, όπως με τους απαγχονισμούς του Σαντάμ Χουσεΐν και των δύο συνεργατών του προ καιρού. Όσο για τα λόγια περί «δημοκρατίας στη Μέση Ανατολή» και άλλα… ευνομούμενα, που ακούγονταν τέσσερα χρόνια πριν, ποιος θα τα θυμάται τώρα πια;

Ενδεικτικά είναι τα λόγια του ανθρώπου που είχε πάρει πρώτος το σφυρί για να σπάσει τα πόδια του μπρούτζινου ανδριάντα του Σαντάμ, που όλοι είδαμε να γκρεμίζεται την πρώτη μέρα της πτώσης του καθεστώτος.

Ο Καντίμ αλ Τζαμπούρι είχε μιλήσει τότε για τη χαρά που ένιωσε ως επικεφαλής του πλήθους που γκρέμισε το άγαλμα στην πλατεία Αλ-Φάργκους της Βαγδάτης.

Σήμερα έχει μετανιώσει, αν και παλαιότερα είχε φυλακιστεί από τον Ουντάι, το γιο του Σαντάμ. «Ειλικρινά μετανιώνω που έριξα το άγαλμα», λέει. «Οι Αμερικανοί είναι χειρότεροι από τη δικτατορία. Κάθε μέρα είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Ο Διάβολος που ξέρεις είναι καλύτερος από τον Διάβολο που δεν ξέρεις. Δεν ξέρουμε πια ποιος είναι φίλος και ποιος εχθρός. Η κατάσταση γίνεται όλο και πιο επικίνδυνη. Δεν υπάρχει βελτίωση. Ο κόσμος είναι φτωχός και οι τιμές συνεχώς ανεβαίνουν. Η νέα κατοχή αποδεικνύεται χειρότερη».

Ας μην ξεχνάμε λοιπόν κι εμείς, καιρό των Παθών, της περιπαίχτρας Σάλπιγγας, του Πειρασμού της άνοιξης, ότι, ιστορικά, καμία κατοχή, πουθενά στον κόσμο, δεν κατόρθωσε τελικά να επικρατήσει, όσα «καλά» κι αν ευαγγελίζεται.

Α.Χ.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.