«Rock σημαινει επανασταση, αντιδραση, ανατροπη …»

Αναρωτηθήκατε ποτέ τι είναι για τον καθένα από εσάς η ροκ; Τι ακριβώς νιώθετε όταν ακούτε τη λέξη «Rock»; Μια ομάδα παιδιών γνώριμα στην πόλη της Κομοτηνής για την συνεχή τους θεατρική και πολιτιστική τους προσφορά, μας θέτει το ερώτημα ανεβάζοντας μια πρωτότυπη και ανατρεπτική παράσταση με θέμα το ροκ. Στο αμφιθέατρο της Παλιάς Νομικής Σχολής την Κυριακή 5 και τη Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2004 και ώρα 9μ.μ. μας καλούν να τους απολαύσουμε στη σκηνή σα να ‘ναι ροκ.

ΠτΘ: Για πείτε μας με το ιδιαίτερο θέμα που θα ασχοληθεί ως γενικό άξονα φέτος η Πολιτιστική Κοινότητα Νέων;

Αντιγόνη: Αποφασίσαμε ως Κοινότητα Νέων φέτος στις Πολιτιστικές Αλκυονίδες να έχουμε ως θέμα μας το ροκ, οπότε κάθε τμήμα αποφάσισε να ασχοληθεί μ’ αυτό. Έτσι και το θεατρικό τμήμα προσπάθησε να ανεβάσει μια παράσταση με αυτοσχεδιασμούς με τίτλο «Σα να ’μαι Rock». Δεν είναι μια ροκ παράσταση αλλά μια προσπάθειά μας να αποτυπώσουμε σκηνικά τι είναι για εμάς το ροκ.

ΠτΘ: Πέρυσι ανεβάσατε το «Γύρος του κόσμου σε 80 μέρες» σε διασκευή του Πάβελ Κόχουτ βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν. Πως έγινε αυτή η θεατρική μεταστροφή από ένα κλασικό έργο στους αυτοσχεδιασμούς;

Αντιγόνη: Το περσινό έργο, «Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες» ήρθε σαν ιδέα από την ίδια τη Μυρσίνη Λαντζουράκη που μας σκηνοθετεί κιόλας. Ήτανε κάτι το οποίο το ήθελε πάρα πολύ και πάρα πολλά χρόνια. Μας έδωσε την ιδέα, ήταν ένα μεγάλο έργο και αποφασίσαμε να το κάνουμε κι όπως διαπιστώσαμε ήταν κάτι τελείως διαφορετικό. Τα προηγούμενα χρόνια, όμως, σχεδόν πάντα κινούμασταν γύρω από τους αυτοσχεδιασμούς, επομένως πάλι είπαμε να γυρίσουμε στον παλιό κλασικό δικό μας τρόπο ανεβάζοντας παράσταση με αυτοσχεδιασμούς. Μετά από παρακίνηση του προέδρου της Κοινότητας Νέων, του Γιώργου του Σάρλη και όλων των παιδιών των υπολοίπων τμημάτων αποφασίσαμε να ασχοληθούμε κι εμείς ως θεατρικό μ’ αυτό το ζήτημα.

ΠτΘ: Παιδιά τι είναι για εσάς το ροκ;

Ράνια: Το ροκ είναι πάρα πολλά πράγματα, είναι η καθημερινή μας ζωή, είναι τρόπος και στάση ζωής, είναι αναμνήσεις, είναι ταξίδια με την μουσική και για τον καθένα μπορεί να είναι και κάτι διαφορετικό. Πρέπει να το ψάξουμε να το βρούμε στην παράσταση και αυτό. Είναι ζητούμενο προς αναζήτηση.

Χριστίνα: Νομίζω ότι είναι επανάσταση, είναι αντιδραστικότητα, γι’ αυτό και εκφράζεται μέσα από τη νεολαία, εκφράζει όσα θέλει να πει και να φαντάζει στο κοινό ο νέος.

Αντιγόνη: Το ροκ είναι η επανάσταση του καθενός, του κάθε ατόμου, που μπορεί να δει πέρα από αυτό που υπάρχει μπροστά του. Είναι η επανάσταση, που υπάρχει μέσα μας. Στην παράσταση δεν αναλύουμε τη ροκ μουσική μόνο, αλλά ροκ καταστάσεις, τις ροκ συγκρούσεις που γίνονται μέσα μας και έξω μας, επομένως ο κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει ροκ και είναι ροκ κατά κάποιο τρόπο.

ΠτΘ: Στην παράσταση αυτή ΄πόσα άτομα συμμετέχετε;

Αντιγόνη: Είμαστε δεκαεννιά άτομα, με τη Μυρσίνη είκοσι και με τη Λυδία, που μας βοηθάει στη μουσική είκοσι-ένα άτομα.

ΠτΘ: Πώς λειτουργείτε ως ομάδα;

Αντιγόνη: Πάντα ξεκινάμε από ένα γενικότερο θέμα. Το συζητάμε μεταξύ μας και βρίσκουμε υποτομείς, εννοώντας το τι σημαίνει για τον καθένα από εμάς το συγκεκριμένο θέμα και αφού χωρίζουμε αυτούς τους τομείς χωριζόμαστε σε ομάδες. Ξεκινάμε πρώτα απ’ όλα αυτοσχεδιαστικά, γράφοντας ένα μικρό κομμάτι για το συγκεκριμένο θέμα. Κι αφού γράψουμε κείμενα ο καθένας ξεχωριστά ή και ως ομάδα μετά το συζητάμε όλοι μαζί, τα διαβάζουμε και συνθέτουμε όλες τις ιδέες μεταξύ τους, καταλήγοντας σ’ ένα γενικό μήνυμα, που θέλουμε να έχει η παράσταση. Το έργο κυρίως γράφεται από μας, γι’ αυτό και είναι κατά κάποιο τρόπο και σε αυτό το επίπεδο αυτοσχεδιαστικό.

ΠτΘ: Σε μία παράσταση με θέμα το ροκ δεν μπορεί να λείπει η ροκ μουσική επένδυση των αυτοσχεδιασμών. Επιλέξατε κομμάτια από την ελληνική ή από την ξένη ροκ μουσική;

Ράνια: Στο συγκεκριμένο θεατρικό είναι ξένη μόνο μουσική αλλά δεν είναι κάτι σκόπιμο είναι κάτι τυχαίο, γιατί επιλέξαμε κομμάτια τα οποία θεωρήσαμε ότι ταιριάζουν με το κάθε σκετσάκι μας. Νομίζω ότι ακούγονται και δυο τρία ελληνικά ροκ κομμάτια.

ΠτΘ: Ποιοι είναι οι υποτομείς με τους οποίους ασχοληθήκατε προσπαθώντας να ανακαλύψετε τη ροκ πλευρά τους;

Αντιγόνη: Επειδή πάντα ξεκινάμε μ’ ένα πάρα πολύ γενικό θέμα, όπως στην προκειμένη περίπτωση το ροκ, ο καθένας μετά το κάνει πιο συγκεκριμένο το θέμα όπως το αντιλαμβάνεται εκείνος. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ξεκινήσαμε με την ιδέα ότι το ροκ είναι επανάσταση, ότι το ροκ είναι αντίδραση, ότι το ροκ είναι έκφραση. Μετά βρήκαμε και ακούσαμε συγκεκριμένα κομμάτια, τραγούδια που ο καθένας μας έψαξε και σκέφτηκε περισσότερο τα νοήματα τα οποία βγάζει η ροκ και τα θέματα με τα οποία ασχολείται η ροκ μουσική. Επομένως ασχοληθήκαμε με τα προσωπεία, τις μάσκες, τη μοναξιά, το συμβιβασμό, το πώς οι άνθρωποι συμβιβάζονται και τι σημαίνει πραγματικά ευτυχία για τον καθένα που για άλλον είναι τα χρήματα, για άλλον είναι η επιτυχία, κατά πόσο όλα αυτά είναι όντως ευτυχία ή όχι. Γενικά με την προσωπική επανάσταση του καθενός μας, το κατά πόσο συμβιβάζονται ακόμα και οι ίδιοι οι μουσικοί με τις δισκογραφικές εταιρείες ή όχι, αν τους εκφράζει αυτό ή αν δεν τους εκφράζει, με τον χαμένο χρόνο και τελικα με το τι κάνει ο καθένας και το τι μπορεί να κάνει ο καθένας γι’ αυτό και στο ότι οι άνθρωποι γεννιούνται, πεθαίνουν, έχουν προβλήματα. Η ροκ μουσική σε όλες τις περιστάσεις φτιάχνεται και γεννιέται από ανθρώπους, αλλά συνεχίζει και ζει γιατί είναι διαχρονική.

ΠτΘ: Πιστεύετε ότι σήμερα οι νέοι ζείτε ροκ;

Μιχάλης: Αναλόγως, δηλαδή, μ’ αρέσει η ροκ, ακούω ροκ, αλλά ροκ με ροκ έχει διαφορά, γιατί όπως όλα τα πράγματα εξελίσσεται και αυτή. Εμένα μ’ αρέσει το ροκ των ‘70s, άλλος είναι των ‘80s, άλλοι ακούνε ‘90s και αυτό έχει ως συνέπεια να επηρεάσει και τον τρόπο ζωής που ακολουθεί ο καθένας. Όπως βλέπετε δεν υπάρχουν πια οι χίπις, ήταν τρόπος ζωής και αυτός, λόγω μουσικής, πάνω απ’ όλα. Βλέπετε στα ‘80s ήταν το στενό παντελόνι, το μακρύ μαλλί, οι νεκροκεφαλές, οι σταυροί, τα γνωστά, που όμως έχουν εξαλειφθεί και αυτά. Πιστεύω ότι η ροκ εκφράζει τον κόσμο και τη νεολαία αλλά σύμφωνα με το χρόνο που ζει και την περίοδο, έτσι θα είναι και η ροκ. Θα δέχεται κάποιες επιρροές. Η ροκ δεν είχε ποτέ ηλεκτρονικά στοιχεία, απέκτησε τέλη ‘80 με αρχές ’90. Παλιά έπαιζαν οι Ζέπελιν με δύο κιθάρες, ένα μπάσο και μια φωνή και ένα ντράμερ και τώρα βλέπεις συνθεσάιζερ, υπολογιστές, μπαίνει και η τεχνολογία μέσα δηλαδή κι αυτό έχει ως συνέπεια διαφορετικό άκουσμα.

ΠτΘ: Εξακολουθούν οι νέοι να βιώνουν τη ροή ως επανάσταση;

Ράνια: Αυτό πιστεύουμε κι εμείς, τουλάχιστον όσοι θεωρούμε τους εαυτούς μας ροκ αλλά κακά τα ψέματα κοιτάμε και γύρω μας και προσωπικά εγώ δε νομίζω ότι είναι το μεγαλύτερο μέρος της νεολαίας πλέον ροκ, δε βλέπει το ροκ ως επανάσταση δεν είναι καν ροκ. Το βλέπουν ως μουσική ευχάριστη ή που δεν την αγγίζει καν, είναι προσωπική επιλογή.

Μιχάλης: Σ’ αυτό έχει δίκιο γιατί η ροκ σ’ έκανε να σκεφτείς ενώ άμα προσέξετε τα σημερινά ακούσματα σε κάνουν να μη σκεφτείς, να χάνεσαι απλώς, αν όμως χάνεσαι πως θα κάνεις επανάσταση.

Αντιγόνη: Απλώς υπάρχει κι ο αντίλογος σ’ αυτό. Έχω ακούσει πολλούς μεγαλύτερους ανθρώπους, γονείς, άτομα τα οποία ήτανε νέοι την εποχή του ’70,του ’60 να κατηγορούν όλους εμάς τους νέους ακριβώς γι’ αυτό το πράγμα, ότι δεν επαναστατούμε, άρα κατά συνέπεια δεν είμαστε ροκ με την έννοια αυτή, ότι δεν κάνουμε τίποτα, δεν μιλάμε δεν σκεφτόμαστε, δεν…, δεν…, δεν…. Θεωρώ ότι οι νέοι σήμερα έχουν και την ικανότητα και τη δυνατότητα να σκεφτούν και σκέφτονται και σκεφτόμαστε και είμαστε ροκ, απλώς όσο αλλάζουν οι καιροί τόσο και οι εχθροί, οι κίνδυνοι γίνονται όλο και πιο ύπουλοι, και όσο πιο ύπουλοι γίνονται οι εχθροί τόσο πιο διαφορετικά πρέπει να επαναστατείς. Παλιότερα κάναμε καταλήψεις, βγαίναμε στους δρόμους φωνάζαμε και γινότανε κάτι μ’ αυτό, όταν ο εχθρός γίνεται σχεδόν φάντασμα από την παγκοσμιοποίηση και τα πάντα όλοι οι κίνδυνοι μεγαλώνουν πάρα πολύ, ο άνθρωπος είναι πολύ δύσκολο μόνο με μια πορεία, με μια φωνή να κάνει κάτι. Επομένως οι νέοι πρέπει αναγκαστικά να επαναστατούν με διαφορετικούς τρόπους, πιο κρυφούς πιθανώς.

Ράνια: Θα ήθελα να προσθέσω και έναν τρόπο, εγώ πιστεύω ότι στις μέρες μας ο πολιτισμός είναι επανάσταση και αυτός.

ΠτΘ: Σε πολλές εκφάνσεις της ζωής μας εμπεριέχεται η επανάσταση αλλά κι ο προβληματισμός…

Αντιγόνη: Αυτό σαφώς και συμβαίνει και στην παράσταση. Όταν παραδείγματος χάρη βγαίνει μια κοπέλα στο συγκεκριμένο έργο κάποια στιγμή και λέει τη φράση «να νεκρώνεις τη σκέψη σου», αυτό έχει σημασία. Θεωρούμε δεδομένα, ελπίζουμε τουλάχιστον, ο θεατής από κάτω με όλες αυτές τις φράσεις, που θα ακουστούν να σκεφτεί μόνος του και να κάνει την εσωτερική του επανάσταση με όποιον τρόπο μπορεί.

ΠτΘ: Άλλωστε η επανάσταση δεν έχει ηλικία…

Αντιγόνη: Σε καμία περίπτωση, απευθυνόμαστε σε όσους ανθρώπους θεωρούν ότι έχουν ακόμα ανοιχτό μυαλό και είναι νέοι στην ψυχή και έχουν να βγάλουν πράγματα ακόμα, ανθρώπους που θεωρούν ότι δεν έχουν συμβιβαστεί απόλυτα ή όσοι έχουν συμβιβαστεί και θέλουν να κάνουν κάτι γι’ αυτό.

ΠτΘ: Πως βιώνεις εσύ τον αυτοσχεδιασμό;

Χριστίνα: Προσπαθούμε τα μικρά κομματάκια αυτά με διάφορα θέματα να τα συνενώσουμε, κύριο ρόλο σ’ αυτό παίζει η Μυρσίνη που σκέφτεται τον σκηνοθετικό τρόπο αλλά κι εμείς εκφράζουμε τις ιδέες μας βέβαια. Πολύ σημαντικό στο συγκεκριμένο έργο είναι ότι προσπαθούμε να κάνουμε μια αναδρομή ανάμεσα στις δεκαετίες του ροκ, ξεκινάμε από το ’60 και τελειώνουμε με το ’90. Είναι κάποια πάρτι που εκδηλώνουν κάθε φορά την διαφορετική έκφραση της ροκ. Επίσης έχει και αυτοσχεδιασμούς, όπως τις μάσκες, τα προσωπεία και άλλους, που προσπαθούμε να δώσουμε κάθε φορά τη διαφορετική μορφή, που είχε το ροκ σε κάθε δεκαετία.

ΠτΘ: Μέσα μονάχα από αυτά που βιώνουν οι άνθρωποι;

Χριστίνα: Κυρίως αναφέρεται στους νέους. Έχουμε στο ’60 όλη αυτή την επανάσταση και στο τέλος καταλήγουμε πάλι σε μια συμβατική μορφή ροκ. Ουσιαστικά είμαστε δέσμιοι του εαυτού μας αλλά και όλων των καταστάσεων, που μας οδηγούν πάλι να συμβιβαζόμαστε γιατί βλέπουμε άτομα που ξεκινούν να επαναστατούν και στο τέλος καταλήγει αυτός που ήταν και μέλος ενός συγκροτήματος, να καταλήγει να είναι δ/ντής μιας εταιρείας και δέσμιος των οικογενειακών του υποχρεώσεων.

ΠτΘ: Τελικά όλοι συμβιβαζόμαστε;

Χριστίνα: Από ό, τι κατάλαβα μάλλον ναι. Υποχρεωτικά γιατί όπως είπαμε και πριν ο νέος επαναστατεί και στο τέλος θέλοντας και μη συμβιβάζεται και έρχονται πάλι οι νέοι για να επαναστατήσουν. Αυτό είναι φαύλος κύκλος και συνεχίζεται.

Ράνια: Εγώ έχω μια λίγο διαφορετική άποψη σ’ αυτό ότι μπορεί μεν πολύς κόσμος να συμβιβάζεται, όταν μεγαλώνει, αλλά νομίζω ότι όλοι θαυμάζουμε αυτούς τους οποίους συνεχίζουν να είναι ασυμβίβαστοι ακόμα και στα 50 τους και στα 60 τους και συνεχίζουν τουλάχιστον να κάνουνε την προσωπική τους επανάσταση κάθε μέρα και νομίζω ότι σ’ αυτούς θα θέλαμε να μοιάσουμε. Δε νομίζω ότι όλοι σκεφτόμαστε ότι στα 40 μας θα έχουμε συμβιβαστεί γιατί θα έχουμε μεγαλώσει, αλλά ελπίζουμε και ευχόμαστε και θα προσπαθήσουμε να μην είμαστε έτσι.

Χριστίνα: Πάντα ελπίζουμε αλλά νομίζω ότι συνήθως συμβιβαζόμαστε, αυτό πιστεύω εγώ.

Αντιγόνη: Και στην παράσταση όμως αυτή δε φαίνεται ότι συμβιβάζονται όλοι γιατί αν φαινόταν αυτό, αλίμονο κιόλας τι μήνυμα θα θέλαμε να δώσουμε, ότι δηλαδή ό,τι και να κάνετε κάποια στιγμή στη ζωή σας θα συμβιβαστείτε και τέλος. Βλέπουμε λοιπόν άτομα που είναι σε μια ροκ μπάντα, ενώ για πολύ καιρό συμβιβάζονταν τους τίθεται μετά το δίλημμα αν θα συνεχίζουν να συμβιβάζονται για χάρη της δόξας και του χρήματος δίχως να κάνουν αυτό που λέει η ψυχή τους που κάποτε ήταν ροκ. Άτομα που αναγκάζονται να κάνουν κάτι σε διαφορετικό πάντα βαθμό, να συνεχίσουν να συμβιβαστούν σύμφωνα με τα δεδομένα που τους έχουν επιβάλει οι δισκογραφικές. Έτσι ο ένας έχει ανάγκη τα χρήματα και τη δισκογραφική κι ο άλλος όχι και τόσο. Καταλήγουνε σ’ ένα σημείο όπου ο ένας αποφασίζει να βάλει το σακάκι και να φύγει, ενώ ο άλλος, που έχει ανάγκη, δεν φεύγει, δεν το βάζει, αρνείται, δεν μπορεί να αποδεσμευτεί από τον συμβιβασμό.

ΠτΘ: Και η μόδα τι ρόλο παίζει στη ροκ μουσική;

Χριστίνα: Φροντίζουμε να φανεί και αυτό στην παράσταση, πάλι στα πάρτι εμφανίζονται κάθε φορά στα ‘60s με διαφορετικά ρούχα, στα ‘70s διαφορετικά οπότε πάλι εκφράζεται και η ροκ μέσα από τη μόδα γιατί όπως είπαμε και πριν για σωλήνες παντελόνια, μακριά μαλλιά, υπάρχει αυτή η διαφορετικότητα.

ΠτΘ: Ποιος είναι υπεύθυνος για τα ενδυματολογικά σας;

Χριστίνα: Όλοι συμβάλουμε και βάζουμε το λιθαράκι μας στα πάντα, υπάρχει αυτό το κλίμα συνεργασίας.

Αντιγόνη: Οι ντουλάπες των γονιών μας που ψάχνουμε να βρούμε όταν κατεβαίνουμε διακοπές για να θυμηθούνε τα δικά τους χρόνια και τους βάζουμε να ψάχνουνε να βρούνε ρούχα από τότε που ήταν φοιτητές, μαθητές ή οτιδήποτε. Ουσιαστικά τα ρούχα τα βρίσκουμε όλοι μεταξύ μας και ψάχνουμε ο ένας από τον άλλον για να βρούμε τις συγκεκριμένες εποχές. Είναι και δύσκολο να βρεις απόλυτα αυτό που ψάχνεις αλλά ευτυχώς πλέον η μόδα έρχεται και παρέρχεται.

Χριστίνα: Να υπενθυμίσουμε τη συμβολή και του ΔΗΠΕΘΕ που μας έχει βοηθήσει πάρα πολύ, με κάτι μαστίγια, κάτι φόρμες και άλλο υλικό, που χρειαζόμαστε.

ΠτΘ: Μήπως η επανάστασή μας είναι κλεισμένη σε μία ντουλάπα τελικά;

Αντιγόνη: Η επανάστασή μας ποτέ δεν είναι κλεισμένη σε οτιδήποτε. Η μόδα, η οποία έρχεται από την κάθε εποχή του ροκ, όμως αναγκαστικά δεν μπορεί να παραμείνει ίδια για να βρίσκεται στις δικές μας ντουλάπες. Όταν μιλάμε για ροκ μουσική του ’60, ’70, του ’80 και πάει λέγοντας, μιλάμε και για μία μόδα. Μπορεί σήμερα ακόμα εγώ να ακούω μουσική του ’70 ή του ’60 αλλά δεν κυκλοφορώ απόλυτα όπως κυκλοφορούσαν οι χίπις στους δρόμους. αν κυκλοφορήσει ένας άντρας, όπως ντύνονταν οι Beatles, με το κουστούμι και το μαλλάκι στο πλάι, τη χωριστρούλα με την μπριγιαντίνη, θα τον κοιτάζουν περίεργα και είναι φυσιολογικό. Εκεί είναι το κλείσιμο, αν αυτό θεωρείται συμβιβασμός, εγώ δε θεωρώ ότι είναι συμβιβασμός αυτό, αλλά είναι το ότι ξέρω σε ποια εποχή ζω.

ΠτΘ: Ποια είναι η άποψη σας κ. Μαθιουδάκη απ’ αυτού;

Μαθ: Γιατί να μην είναι ντουλάπες η μόδα, γιατί ο ίδιος ο άνθρωπος τι είναι; Δεν είναι μια ντουλάπα με πολλά συρτάρια, τα οποία το καθένα περιέχει κάτι; Το ένα περιέχει ψυχή, το άλλο περιέχει τις σκέψεις, το άλλο περιέχει καθετί. Έτσι και αλλιώς η μόδα είναι ένας τρόπος ζωής. Πριν είπαμε ότι το ροκ εκφράζεται με τον τρόπο ζωής, δεν μπορείς λοιπόν να αλλάξεις τη σκέψη σου, αν δεν αλλάξεις τον τρόπο που ντύνεσαι, τον τρόπο με τον οποίο συμβιβάζεσαι με τον εαυτό σου, με τον τρόπο με τον οποίο δέχεσαι τον εαυτό σου. Ακούς τη μουσική και ανάλογα μεταλλάσσεσαι. Δεν είναι το κύριο θέμα η μόδα των ρούχων, αλλά είναι η μόδα μιας κατάστασης, μιας μουσικής και όχι ενός τρόπου ζωής.

ΠτΘ: Ας μιλήσουμε όμως για τον άνθρωπο που σας στηρίζει τόσα χρόνια τη Μυρσίνη τη Λαντζουράκη.

Αντιγόνη: Η Μυρσίνη ουσιαστικά για μας είναι η ψυχή του θεατρικού τμήματος μας. Ψυχή, εννοώντας, ότι είναι ο άνθρωπος που μας συντονίζει, που σκηνοθετεί, που σκέφτεται το πώς θα συνδυαστούν οι μικροί αυτοσχεδιασμοί μεταξύ τους. Είναι ο άνθρωπος που χτες μετά την πρόβα που τελειώσαμε στη 1 η ώρα το βράδυ έκατσε μαζί με το Χρήστο Μαχαίρα, ένα άλλο παιδί που είναι μαζί μας στην ομάδα, για να φτιάξουν τη μουσική μέχρι τις 3:30 τα χαράματα. Γι’ αυτό το λόγο κιόλας θεωρώ και είμαι βέβαιη ότι δεν υπάρχει καμιά διαφωνία στο ότι χαρακτηρίζεται ως η ψυχή του Θεατρικού Τμήματος.

ΠτΘ: Βέβαια, γιατί ο συντονισμός είναι πάρα πολύ δύσκολος λόγω του ότι είστε ερασιτέχνες ηθοποιοί.

Αντιγόνη: Είμαστε μια ομάδα 20 ατόμων, 20 παιδιών που υπό άλλες συνθήκες, αν δεν είχαμε ένα άτομο όπως είναι η Μυρσίνη, και λέω όπως είναι η Μυρσίνη γιατί έχει καταφέρει να δημιουργήσουμε μια σχέση όχι συνεργασίας αλλά μια σχέση φιλίας σχεδόν όλοι μεταξύ μας και μαζί της και γι’ αυτό το λόγο καταφέρνει και να μας συντονίσει και να μας κάνει να μην σκεφτόμαστε το πόσο χρόνο θα χάσουμε. Βασικά την ευχαριστούμε που είναι εδώ η Μυρσίνη.

Ράνια: Νοιώθουμε πάρα πολύ τυχεροί που την έχουμε.

Μιχάλης: Τα λόγια περιττεύουν. Η Μυρσίνη είναι ό, τι καλύτερο για την ομάδα.

ΠτΘ: Από πότε συνεργάζεσαι με την Κοινότητα Νέων;

Μυρσίνη: Γενικά αυτό πάει λίγο πίσω, από το ’99 ξεκίνησα να δουλεύω με τα παιδιά όχι με τα συγκεκριμένα παιδιά με άλλα παιδιά, που έχουνε αποφοιτήσει από τα χέρια μου. Είναι μια πολύ δημιουργική διαδικασία, γιατί στηρίζομαι και εγώ πάνω στις ιδέες τους γιατί κατά κύριο λόγο δουλεύουμε αυτοσχεδιασμούς, δουλεύουμε δηλαδή τα κείμενα όλοι μαζί και προκύπτει μετά η παράσταση, τις περισσότερες φορές επιλέγουμε και το θέμα όλοι μαζί. Η διαδικασία ήταν πολύ ωραία φέτος ειδικά φέτος γιατί το θέμα άρεσε πάρα πολύ στα παιδιά και αυτό το εισέπραξα και δουλέψαμε πάρα πολύ, έτσι δουλέψαμε και γρήγορα αλλά και ουσιαστικά.

ΠτΘ: Από το Φιλέα Φογκ στο ροκ;

Μυρσίνη: Και ο Φιλέας Φογκ μια ροκ παράσταση ήτανε. Νομίζω ότι ήταν κάτι διαφορετικό αλλά είχε και αυτό στοιχεία αρκετά ανατρεπτικά. Γιατί το ροκ είναι και ανατροπή. Τώρα αυτή η παράσταση παρόλο που έχει αρκετές κωμικές καταστάσεις ή παίρνανε αρκετά κωμικά σκετσάκια, ο καθένας μπορεί να σκεφτεί πολλά από πίσω. Όποιος θέλει βέβαια, όποιος δε θέλει, δεν πειράζει.

ΠτΘ: Από πότε δουλεύετε αυτή την παράσταση;

Μυρ: Από τον Οκτώβριο.

ΠτΘ: Δεν είναι μεγάλο διάστημα;

Μυρσίνη: Και μικρό είναι το διάστημα γιατί δουλεύουμε Σαββατοκύριακα μόνο. Δε δουλεύουμε 4 φορές την εβδομάδα με πρόβα ή και καθημερινά. Προσπαθούμε να ξεπερνάμε τα όποια προβλήματα μπορούν να προκύψουν. Νομίζω ότι τα καταφέραμε, μπήκαμε σε μια σειρά και βγαίνει η παράσταση.

ΠτΘ: Έχετε συζητήσει το επόμενο βήμα;

Μυρσίνη: Όχι. Πρέπει να το συζητήσουμε. Προς το παρόν ο στόχος μας είναι να ολοκληρώσουμε αυτό που έχουμε δουλέψει αυτούς τους 2 μήνες, από εκεί και πέρα είναι Χριστούγεννα, διακοπές, και μετά βλέπουμε.

ΠτΘ: Μυρσίνη εσύ είσαι ροκ;

Μυρσίνη: Φαντάζομαι πως κατά κάποιο τρόπο είμαι. Αν κι εγώ δεν ακούω μόνο ροκ μουσική, ακούω πάρα πολλά είδη. Δεν είναι αυτό που θα βάλω στο σπίτι μου να ακούσω, αλλά όταν ακούω τη λέξη ροκ, που για μένα σημαίνει επανάσταση, αντίδραση, η προσπάθεια να ξεφύγεις από τις συμβάσεις και από την καθημερινότητα που σε μιζεριάζει, νιώθω ότι είμαι ροκ.

ΠτΘ: Ευχαριστώ πολύ για τη συζήτηση.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.