«Πυξιδα», εργαλειο πολυτιμο οταν διαβαινουμε δυσβατους ατραπους

«Πυξίδα» είναι ο τίτλος του νέου φοιτητικού περιοδικού που επιχειρεί να συνδράμει στην αναζωογόνηση του κοινωνικού γίγνεσθαι συμβάλλοντας με τις απόψεις και την κριτική του διάθεση στη διασάφηση των γεγονότων του παρόντος που μας κατακλύζουν και συνήθως περνούν, υπακούοντας στους νόμους της ταχείας ενημέρωσης της εποχής μας. Μια εποχή που και να μην είχε, θα γεννούσε ειδήσεις, βαπτίζοντας είδηση το ποταπόν, το καθημερινόν και το ανούσιον, προκειμένου να αποπροσανατολίσει.

Η «Πυξίδα» θα προσπαθήσει να μας προσανατολίσει όμως στους δύσβατους καιρούς που διάγουμε εκπληρώνοντας το ρόλο που της τάχθηκε παραδοσιακά ως εργαλείο καθοδήγησης και προσανατολισμού, φιλοξενώντας στις σελίδες της θέματα που πραγματικά με πυξίδα σ’ αυτά σήμερα οδηγείσαι. Θέματα πολιτισμού όπως αυτά για το λογοτεχνικό μας πρόσωπο, την παντελή σχεδόν έλλειψη αναγνωστικής συνήθειας, τις ελληνικές αρχαιότητες σε ξένα μουσεία, θέματα πολιτικού προβληματισμού όπως αυτά για το internet, την παγκοσμιοποίηση, το διάλογο καθηγητών – φοιτητών στα πανεπιστήμια, την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ακόμη σελίδα για το βιβλίο και ένα ιστορικό αφιέρωμα στην ενσωμάτωση της Θράκης στον ελληνικό κορμό.

Η «Πυξίδα», που ο πλήρης της τίτλος είναι «Πυξίδα γεγονότων, όντων και ιόντων» έχει ως διευθυντή σύνταξης τον Μάριο Βονικάκη, στην αρχισυνταξία εργάζονται οι: Βαλάντης Παπαδάκης και Αντώνης Δεληγιάννης, ενώ την συντακτική ομάδα του πρώτου τεύχους συναποτελούν οι: Παναγιώτης Τσουκανάς, Γιώργος Μακίδης, Άννα Σαλπιγκτσή, Δήμητρα Ζυγούρη, Μαρία Αλημπατέ και Σταυρούλα Σιάσιου.

Από το πρώτο τεύχος της «Πυξίδας» επιλέξαμε σήμερα και φιλοξενούμε το εκδοτικό σημείωμα της έκδοσης, που μας επεξηγεί και τον τίτλο του περιοδικού – πυξίδα στα όνειρά μας -, το «Αντί προλόγου», που μας εισάγει στο πρώτο τεύχος, καθώς και δύο κείμενα ένα «πανεπιστημιακής υφής» για το διάλογο(;) φοιτητών – καθηγητών και ένα ακόμη κείμενο σχόλιο για το πόσο λίγο διαβάζουμε…

Το εκδοτικό σημείωμα όμως κατ’ αρχήν…

«Πυξίδα. Εργαλείο πολύτιμο, όταν διαβαίνουμε δύσβατους ατραπούς και μέρη άγνωστα, όπου ο κίνδυνος να χαθούμε ελλοχεύει πάντα. Πυξίδα γεγονότων, πραγμάτων και οραμάτων. Εργαλείο απαραίτητο όταν ζούμε σε εποχές που αφυδατώνονται από κάθε έννοια ουσιαστικής συμμετοχής και πραγματικού ενδιαφέροντος για την πορεία, την «εξελικτική» πορεία της κοινωνίας μας, για το μέλλον όχι μόνο το δικό μας ή του τόπου μας, αλλά και γενικότερα ολάκερης της ανθρωπότητας.

Παγκοσμιοποίηση, Αγορά Εργασίας, Ναρκωτικά, Ρατσισμός, Κυριαρχία της Τηλεόρασης στην καθημερινή μας ζωή, Διαφθορά, Γραφειοκρατία, Φοιτητικό Κίνημα, Συνδικαλισμός, Εξελίξεις στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, Περιβάλλον, Τέχνες, Γράμματα, Πολιτισμός… και άλλα πολλά θέματα που με Πυξίδα τη γνώση, την όρεξη για έρευνα, την κριτική διάθεση, το όραμα για ένα καλύτερο αύριο, φιλοδοξούμε από ‘δω, από την πολυσυλλεκτική Κομοτηνή με τις διαφορετικές παραισθήσεις αλλά τις ίδιες αισθήσεις, με τις αντιθέσεις αλλά και το κοινό στοιχείο της δίψας για δημιουργία, αφύπνιση κ’ αλλαγή, να πραγματευτούμε. Έχουμε ανάγκη από την αρωγή όλων. Συνοδοιπόροι στο ταξίδι για ένα καλύτερο Αύριο, με Πυξίδα… ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ!

Με τιμή

Μάνος Βονικάκης, Διευθυντής Σύνταξης»

Αντί προλόγου

«Η «Πυξίδα» που έχετε στα χέρια σας είναι ο απότοκος μιας συνειδητής προσπάθειας φοιτητών της πόλης μας (απ’όλες σχεδόν τις σχολές του Δ.Π.Θ που έχουν έδρα και δραστηριοποιούνται στην Κομοτηνή), να δώσουν στον έντυπο φοιτητικό λόγο άλλη διάσταση, διαφορετική ποιότητα,διαφορετική «αύρα», καθώς δεν υπάρχει καμμία κομματική ή παραταξιακή σκοπιμότητα που να εξυπηρετείται από το εν λόγω περιοδικό. Η Π είναι απλώς ένα ενημερωτικό φοιτητικό Magazino, που δεν ανήκει ούτε στους πράσινους,ούτε στους μπλε,ούτε στους κόκκινους αλλά ούτε και στους.. .πορτοκαλοί.Δεν είναι λοιπόν προπαγανδιστικό εργαλείο κάποιας φοιτητικής παράταξης,ούτε δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ «Εκείνων» και όλων των υπολοίπων φοιτητών,που για τους λόγους τους δεν ασχολούνται πλέον με τα «συνδικαλιστικά» δρώμενα των σχολών τους-χωρίς αυτό εν τούτοις να σημαίνει ότι τούτο είναι και ορθό-. Η Π έχει στόχο να ενημερώσει,να ψυχαγωγήσει,να πληροφορήσει τους φοιτητές(και όχι μόνο) για διάφορα θέματα που τους αφορούν άμεσα και έχουν να κάνουν με τη φοιτητική τους ιδιότητα αλλά και ευρύτερα που δικαιολογούν την ιδιότητα τους ως ελεύθερα σκεπτόμενων ανθρώπων. Η Π φιλοδοξεί να δώσει ερεθίσματα για προβληματισμό για θέματα που με λύπη διαπιστώνουμε πως η φοιτητική κοινότητα έχει ξεχάσει,να δώσει βήμα στους φοιτητές να ακουστεί η ΑΛΗΘΙΝΗ ΦΩΝΗ ΤΟΥΣ».

«Οι φοιτητές ζητούν και οι καθηγητές συζητούν»

Το εν λόγω αξίωμα αποτελεί μια πραγματικότητα που χαρακτηρίζει όχι μόνο την φοιτητική κοινότητα τα τελευταία χρόνια, αλλά δυστυχώς συνιστά κοινό τόπο σε οποιαδήποτε μορφή εκδήλωσης της διπολικής σχέσης εξαρτημένου, αδύνατου # ισχυρού, «εξουσιαστή» στα πλαίσια πάντοτε μιας δημοκρατικά δομημένης, ευνομούμενης και οργανωμένης κοινωνίας.

Οι συζητήσεις, οι διαβουλεύσεις, τα εκάστοτε τραπέζια των διαπραγματεύσεων είναι αναντίρρητα ο ορθός τρόπος επίλυσης των διαφορών που ανακύπτουν. Δυστυχώς όμως όταν οι συζητήσεις, οι διαβουλεύσεις και τα συναφή, ηχούν πλέον σαν τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», τότε το στοίχημα διευθέτησης των διαφορών χάνεται.

Οι αγρότες και οι εργάτες ζητούν …οι κυβερνήσεις συζητούν, οι ποδοσφαιριστές ζητούν…τα μεγάλα αφεντικά συζητούν, οι έγκλειστοι τρομοκράτες ζητούν…οι δημοσιογράφοι συζητούν, οι Τούρκοι ζητούν…στην Κοπεγχάγη συζητούν(και καλώς πράττουν).

Δια της συζητήσεως και του διαλόγου οδηγούμεθα σε λύση. Θεμέλιο και βασικός πυλώνας της δημοκρατίας μας είναι ο διάλογος, η παράθεση-παρουσίαση των δυο αντιτιθέμενων απόψεων και εν συνεχεία η εύρεση χρυσής τομής που είναι ο στόχος. Τι γίνεται όμως όταν ο ένας εκ των δυο πλευρών που βρίσκονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τεχνηέντως και κατά το δοκούν κωφεύει; Ερώτημα…ρητορικό. Λύση δεν βρίσκεται, το πρόβλημα χρονίζει, η υπόθεση πάει στο αρχείο και η ζωή συνεχίζεται.

Μόλις πέρασα για πρώτη φορά το κατώφλι της Νομικής Σχολής μας του Δ. Π. Θ. το βλέμμα μου καρφώθηκε πάνω σε μια σχισμένη αφίσα μιας κάποιας φοιτητικής παράταξης. Το σύνθημα είχε ως εξής: «Διαβάτη, δρόμος δεν υπάρχει…τον δρόμο τον βρίσκεις ΠΡΟΧΩΡΩΝΤΑΣ».Απολύτως ορθό! Στη ζωή τίποτα δεν μας χαρίζεται, τα πάντα κατακτούνται με δουλειά, αγώνα και θυσίες. Κανένας πολιτικός ή πνευματικός ταγός όσο σωστός, ενσυνείδητος, υπεύθυνος και ανιδιοτελής κι αν είναι(πράγμα απίθανο),θα μπορέσει ποτέ να ικανοποιήσει τα αιτήματα, να διευθετήσει τα προβλήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος ενώπιος ενωπίω, χωρίς να του ασκηθεί πίεση από τους αιτούντες.

Imperium,με τη νομική έννοια του όρου(=εξουσιαστικό φαινόμενο)

Status positivus & negativus(ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα)

Δίπολο με αέναη πάλη μεταξύ του. Ο ισχυρός αμύνεται, συζητά για να κερδίσει χρόνο, ο αδύνατος διεκδικεί, παλεύει, ζητά για να κερδίσει το “δίκιο του”, να ικανοποιήσει τα κατά την εκτίμηση του δίκαια αιτήματά του.

Από αυτή την πάλη πάει η ιστορία μπροστά, αυτή η πάλη είναι το γρανάζι στη μηχανή της εξελικτικής πορείας του ανθρώπου.

Γι’ αυτό λοιπόν,

«Υπέρ αιτήσεως και συζητήσεως…δεηθώμεν»

Βαλάντης Ν.Παπαδάκης

Φοιτητής Νομικής Δ.Π.Θ

Πόσο λίγο διαβάζει ο Έλληνας!

Μελέτη αποκάλυψε πόσο λίγο διαβάζει ο Έλληνας και η κοινή γνώμη προσπέρασε αδιάφορα μπροστά σε στοιχεία που προκαλούν κατάπληξη ακόμα και σε εκείνους που έχουν από καιρό συνείδηση της κάθετης μείωσης του αναγνωστικού κοινού σε όλα τα επίπεδα. Εκεί που 25 εκατομμύριο Γερμανοί(σε σύνολο 60 εκατομμυρίων) αγοράζουν εφημερίδες,15 εκατομμύρια Άγγλοι (σε σύνολο 55 εκατομμυρίων) και 900000 Ιρλανδοί(σε σύνολο 9,5 εκατομμύρια),εμφανίζονται μόνο 700000 περίπου Έλληνες δηλ. 1:11 να ενδιαφέρονται για είδηση , πληροφόρηση και σχολιασμό.

Στην εποχή μας είναι γεγονός το πόσο λίγο διαβάζει ο Έλληνας. Ο τρόπος και οι ρυθμοί της ζωής του καθόρισαν ως πρωταρχικό του στόχο την εξασφάλιση αγαθών για την επιβίωσή του. Κάτι τέτοιο προϋποθέτει την προσφορά έργου από τον ίδιο. Όμως, συχνά η πρόσφορα έργου, ως τρόπος δημιουργίας, κατάντησε μόχθος, κούραση, άγχος, ταλαιπωρία, ψυχικός κάματος και γενικά ένας εξαντλητικός αγώνας για τη ζωή. Για τούτο του έμεινε ελάχιστος ελεύθερος χρόνος. Ο ίδιος προτίμησε να τον αφιερώσει κυρίως στην ξεκούρασή του, είτε διασκεδάζοντας, είτε αφιερώνοντας τον πολύτιμο αυτό χρόνο σε καταστάσεις οι οποίες θα του εξασφάλιζαν ξεγνοιασιά, νέες δυνάμεις. Έτσι, αρνήθηκε να «κλειστεί» στις σελίδες ενός βιβλίου, με αποτέλεσμα η χρήση του βιβλίου να παραγκωνίζεται, να αμελείται και συνάμα να ξεχνιέται. Μέσα σ΄ αυτό το κλίμα η κοινή γνώμη προσπέρασε αδιάφορα μπροστά σε στοιχεία που προκαλούν κατάπληξη ακόμα και σ εκείνους που έχουν από καιρό συνείδηση της κάθετης μείωσης του αναγνωστικού κοινού στην Ελλάδα. Γιατί όμως δεν διαβάζει ο ΈΛΛΗΝΑΣ; Οι λόγοι είναι πολλοί και διάφοροι. Καταρχάς, φταίει το εκπαιδευτικό μας σύστημα, το οποίο προωθεί μόνο το σχολικό βιβλίο και καθόλου το εξωσχολικό, υποχρεώνοντας τους μαθητές να καταγίνονται με περιττές λεπτομέρειες με μόνο αποτέλεσμα τα παιδιά να αποστηθίζουν και να μην μαθαίνουν. Ταυτόχρονα, δεν διαφημίζεται η διάδοση του βιβλίου εκτεταμένα, ώστε αξιόλογα έργα και δημιουργήματα παλαιών και νέων συγγραφέων να μένουν στο περιθώριο. Άλλωστε η τηλεόραση μας ενημερώνει σε άμεσο χρόνο. Έτσι, η χρήση του βιβλίου υποκαθίσταται. Όλα τούτα μαζί, συν την έλλειψη χρόνου του σύγχρονου Έλληνα, εξηγούν εν μέρει το λόγο για το οποίο ο Έλληνας έχει πάψει να διαβάζει. Η σημερινή μαθητιώσα νεολαία μάλιστα, υπερφορτώνεται με ένα πλήθος μαθημάτων, τα οποία παρέχοντας πεπαλαιωμένη, παρωχημένη πλέον γνώση το μόνο που προσφέρουν τελικά είναι να απομακρύνουν τους νέους από το βιβλίο. Ο νέος διαβάζει (όταν διαβάζει),αυτό που του επιβάλουν να διαβάσει όσο ανιαρό και ανούσιο κι αν είναι αυτό. Οι νέοι σήμερα πετούν τα βιβλία τους μετά το τέλος της σχολικής τους χρονιάς, πετούν τις χρυσές σελίδες της γνώσης, αφού το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα τους δημιουργεί απέχθεια προς το βιβλίο του. Λίγοι πια είναι οι πιστοί αναγνώστες, οι πνευματικοί άνθρωποι, οι εραστές του βιβλίου. Με αυτές τις σκέψεις, το φαινόμενο κρίνεται ιδιαίτερα σοβαρό. Μέσα στην άσχημη αυτή κατάσταση το αναγνωστικό κοινό λιγοστεύει.

Για όλα αυτά είναι αναγκαία η προβολή και προώθηση του βιβλίου από τα Μ. Μ. Ε. Το βιβλίο ρέπει να αρχίσει να προβάλλεται είτε μέσα από το χώρο της διαφήμισης είτε μέσα από κινηματογραφικές ταινίες που θα στηρίζουν το σενάριο τους σε βιβλία.

Με πυξίδα ένα βιβλίο η ζωή μας γίνεται ομορφότερη

Ζυγούρη Δήμητρα

Φοιτήτρια Ιστορίας – Εθνολογίας Δ.Π.Θ

Καλά και γόνιμα και πολλά τα ταξίδια παιδιά, με την ασφάλεια της «Πυξίδας» σας…

Καλορρίζικα να’ναι..

Τ.Β.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.