Προορισμος Βαρκελωνη

Σαν πας στον πηγαιμό για τη Βαρκελώνη εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος και ατέρμονες οι διαδρομές. Γλώσσα ομιλούμενη τα καταλανικά που εμφανίζεται σε γραπτά κείμενα απ΄ τον 12ο αιώνα, όπως και τα ισπανικά. Οι Καταλανοί της Βαρκελώνης προτιμούν να εκφράζονται στη μητρική τους γλώσσα, ενώ τα ονόματα των δρόμων, των στάσεων του Μετρό και οι ενημερωτικές πινακίδες δεν είναι γραμμένα στα καταλανικά.

Οι Καταλανοί μιλούν γαλλικά, αγγλικά, συχνά ιταλικά, γλώσσες που δηλώνουν την προέλευση της πλειοψηφίας των τουριστών.

Η Βαρκελώνη είναι υπόδειγμα πόλης που ισορροπεί τη ζωντάνια της Μεσογείου και τον δυτικοευρωπαϊκό τρόπο πολιτισμού και ζωής. Αποδεικνύει σε κάθε γωνία της το πόσο οι κάτοικοί της την αγαπούν και τη σέβονται, έχοντας διατηρήσει τις παραδόσεις, τις αρχιτεκτονικές τάσεις που εκεί συγκεντρώνονται, την κουζίνα, τη μουσική…

Η Βαρκελώνη του Γκαουντί

Η Βαρκελώνη γιορτάζει φέτος τα 150 χρόνια από τη γέννηση του αγαπημένου της παιδιού, του αρχιτέκτονα Αντόνιο Γκαουντί, που δημιούργησε κτίρια, ναούς και πάρκα μοναδικής έμπνευσης. Όπως για όλες τις ιδιοφυΐες, για τον Γκαουντί είναι δύσκολο να γίνει προσέγγιση, δεδομένου ότι όντας εν ζωή θέλησε να δημιουργήσει μια ζώνη σιωπής γύρω απ΄ το πρόσωπό του. Ο κόσμος του φανταστικού εκφράστηκε σε φόρμες με ξεχωριστή μορφολογία, ο καλλιτέχνης δόξασε τις καμπύλες, έφερε το «πάθος». Ο «οργανική» αρχιτεκτονική, η αφηρημένη ζωγραφική, το μπαρόκ και ο σουρεαλισμός, έπλασαν έναν ολόκληρο σύμπαν, αναγνωρίσιμο ακόμη και απ΄ τον πλέον ανίδεο παρατηρητή.

Με σπουδές στην Αρχιτεκτονική της Βαρκελώνης, από τα νεανικά του χρόνια εξέφρασε μία τάση για τους φιλοσοφικούς κύκλους της εποχής, συνεργάστηκε με γνωστούς αρχιτέκτονες και το 1878 συνάντησε τον μαικήνα του Eusebi Guell.

Το μυστικό της Sagrada Familia

Με το μεγαλύτερο έργο της ζωής του συνδέθηκε απ΄ το 1883, της Sagrada Familia, το ναό που συνεχίζει να χτίζεται για τρίτο κατά σειρά αιώνα και είναι ένα απ΄ τα κορυφαία μνημεία του ανθρώπινου πολιτισμού. Από τότε, η Sagrada Familia τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή, προσπαθώντας να εισαγάγει αρχιτεκτονικές λύσεις. Ο ναός ονομάζεται «ο καθεδρικός των φτωχών» και οι πρώτες εργασίες έγιναν στην πρόσοψη της Γέννησης και στην κρύπτη, ενώ οι εργασίες συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Στην αυγή του 20ου αιώνα κατασκευάστηκαν τα καμπαναριά, των οποίων το αέτωμα παραπέμπει λόγω της χρωματικής ποικιλίας στην υποθαλάσσια πανίδα και χλωρίδα και θυμίζει την ζωγραφική του Gustav Klimt.

Στη Sagrada Familia, στον πιο ασυνήθιστο Ευρωπαϊκό ναό με τα ατέλειωτα παιχνιδίσματα του φωτός και τη συγκλονιστική αναπαράσταση των σκηνικών των Παθών, κατευθύνθηκε τον Ιούλιο του 1926 η νεκρική πομπή που συνόδευσε τον Γκαουντί στην τελευταία του κατοικία, όταν λίγες μέρες πριν τον χτύπησε ένα τραμ.

Το σημαντικό είναι το αίσθημα το μεγαλείου που κυριεύει τον επισκέπτη της Sagrada Familia, αίσθημα μεταφυσικό που αναδύεται όποια πέτρα και αν συναντήσει το βλέμμα, γεγονός που κατατάσσει τον Γκαουντί στους ταλαντούχος δημιουργούς και του αποδίδει επάξια του χαρακτηρισμό του τελευταίου κατασκευαστή καθεδρικών ναών. Ευνόητα λοιπόν η Sagrada Familia είναι ο τελευταίος εν κατασκευή καθεδρικός ναός. Συναρμολόγηση, υλικό, φόρμα, φως, δύναμη, πραγματικότητα, κίνηση, συνυπάρχουν στη Sagrada Familia του Gaudi, ένας αποτυπωμένος λόγος του αγώνα του θεϊκού, ένας θρίαμβος ανεξήγητος αν δεν καταφύγουμε στο μεταφυσικό.

Ένας ναός «βουνό», μία περίτεχνη σπηλιά με ελλειπτικά στη μορφή παράθυρα, εκδηλώνουν ένα πνεύμα που δεν φοβήθηκε να δηλώσει το ατέρμονο, το συνεχές.

La Pedrera των θαλασσών

Η Casa Mila ή Pedrera χτίστηκε μεταξύ του 1906 και του 1912 και αποτελεί ένα μνημειακό κτίριο. Αυτό το δώρο στους κατοίκους της Βαρκελώνης οφείλεται στην ιδέα μιας πλούσιας χήρας που νυμφεύθηκε έναν εύπορο επιχειρηματία της Βαρκελώνης και θέλησε να προσλάβει τον διασημότερο και «ακριβότερο» αρχιτέκτονα της εποχής. La Pedrera είναι το όνομα που του αποδόθηκε γιατί το εξωτερικό του σπιτιού παραπέμπει σε απόκρημνη θαλάσσια ακτή. Η δομή της στηρίζεται σε ένα ελεύθερο πλάνο, οι γραμμές σβήνουν και επανέρχονται, με τρόπο ώστε να αναδεικνύεται η εξωτερική όψη του σπιτιού με την πέτρα και το σφυρηλατημένο σίδηρο.

Οι επισκέπτες περιδιαβαίνουν τη μνήμη έκθεση για τον Αντόνιο Γκαουντί, την έξοχη ταράτσα, όπως και τον πέμπτο όροφο, όπου διατηρείται ένα διαμέρισμα, διακοσμημένο σύμφωνα με τα δεδομένα των αρχών του 20ου αιώνα. Το παιδικό δωμάτιο με τα χειροποίητα παιχνίδια και το κουκλόσπιτο φιλοξενεί κρεμασμένα τα ρούχα του τυχερού πιτσιρικά, στο δωμάτιο υπηρεσίας κρέμεται ατσαλάκωτη η στολή, ενώ στην κουζίνα αναδύονται αρώματα από συγκεντρωμένα σε μεγάλα βάζα βότανα. Η έκπληξη για τους ταξιδιώτες από όλα τα μέρη του κόσμου αλλά και την Ισπανία, είναι ότι στους υπόλοιπους ορόφους κατοικούν ευτυχείς Βαρκελωνέζοι.

Casa Batllo ή απλά ονειρεύεσαι

Η Κάζα Μπάτιο στα καταλανικά είναι ένα οικοδόμημα που ξεπήδησε απ΄ τον κόσμο των παραμυθιών και πήρε σάρκα και οστά το διάστημα 1904-1907, για λογαριασμό του βιομηχάνου Josep Battlo Casanovas. Η πλούσια και μοντέρνα αρχιτεκτονική γλώσσα της οικίας προκάλεσε την έντονη έκπληξη των κατοίκων της εποχής που το χαρακτήρισαν «το σπίτι των οστών» ή «το σπίτι των χασμουρητών». Κεραμικοί δίσκοι και πολύχρωμο γυαλί καλύπτουν το εξωτερικό του σπιτιού, ενώ η φαντασία εξυπηρετεί άψογα τη λειτουργικότητα. Ο θαλάσσιος κόσμος, ανάγλυφος σε φωτιστικά και σε πόρτες με βιτρό, δημιουργεί ατμόσφαιρα παραμυθιού. Έργο τέχνης αποτελεί και ο ακάλυπτος χώρος, ικανός να φιλοξενήσει πολλά απ΄ τα ταξίδια του Κάπταιν Νέμο.

Στο πλάι του Κάζα Μπατιό βρίσκεται το Casa Amatller όπου στεγάζεται το Ινστιτούτο Ισπανικής Τέχνης και φιλοξενεί αυτό το διάστημα έκθεση φωτογραφίας με θέμα το έργο του Αντόνιο Γκαουντί.

Park Guell

Στα βόρεια της Βαρκελώνης βρίσκεται το Park Guell, κατασκευασμένο όπως και το Palau Guell από τον μαικήνα του Ισπανού αρχιτέκτονα. Το 1922 άνοιξε τις πύλες του στο κοινό και χαρακτηρίστηκε από την UNESCO κληρονομιά της ανθρωπότητας. Η σύλληψη της ιδέας πόλη- κήπος θέλησε να αποδοθεί εντός του πάρκου για να δημιουργηθεί ένα κλίμα υγιεινό και φυσικό, έξω απ΄ τα βιομηχανικά πρότυπα. Ο Γκαουντί εργάστηκε εκεί για 14 χρόνια και εγκαταστάθηκε σε ένα ιδιαίτερο γοητευτικό σπίτι εντός του πάρκου απ΄ το 1906. Λυρικός ο χαρακτήρας της κατασκευής, ενώ το τελείωμα στις καμινάδες των κτιρίων- μουσείων έχει τη μορφή μανιταριού, το οποίο συμβολίζει τον κόσμο του μαγικού και των νεραϊδών. Στο πάρκο κυριαρχεί η αγαπημένη σαλαμάντρα του Γκαουντί, μυθικό ζώο επίσης με ιδιαίτερο συμβολισμό και πλούσια χρώματα σε ψηφίδες.

Ο χορός του νερού

Στην Placa d’ Espanya, διαγωνίως απέναντι από την αρένα και την ευθεία του μνημείου των τριών πηγών που συμβολίζουν τις θάλασσες που βρέχουν την Ιβηρική, βρίσκεται η Μαγική Πηγή και το Palau Nacional. Τις πρώτες μέρες του Αυγούστου, επί πέντε συνεχή βράδια, επτά σειρές από πίδακες νερού σχημάτιζαν απίστευτα σχέδια, ενώ μουσική κλασική και ροκ συνόδευαν το χορό του νερού. Η φωνή του Freddy Mercury στο “Barcelona” συνόδευε τις εκπληκτικές – ενθουσιώδεις φωνές του κοινού που συγκεντρωνόταν για να απολαύσει το θέαμα. Στο ίδιο κομβικό σημείο βρίσκονται οι εγκαταστάσεις της Διεθνούς Έκθεσης που λαμβάνει χώρα κάθε Σεπτέμβρη στη Βαρκελώνη.

Μουσείο Πικάσο της Βαρκελώνης

Μία ακόμη ιδιοφυΐα, γεννημένος στη Μάλαγα τον Οκτώβρη του 1881, ο Πάμπλο Πικάσο, σηματοδότησε ένα μεγάλο κεφάλαιο της σύγχρονης τέχνης και κατατάσσεται δίπλα στον Giotto, τον Velazquez, τον Goya. Το μουσείο Πικάσο της Βαρκελώνης επεκτάθηκε το 2000, ενώ εγκαινιάστηκε το 1963 με έργα που παραχώρησε ο Jaume Sabartes, φίλος του ζωγράφου. Πίνακες, σχέδια, γκραβούρες και κεραμικά φιλοξενούνται στο μουσείο, ενώ ξεχωρίζουν εξαιρετικά έργα της νεότητάς του, όπως είναι «Η πρώτη μετάληψη», αλλά και ώριμα έργα του όπως η σειρά “Las Meninas”, εμπνευσμένες απ΄ το έργο του Velazquez.

Ο Πικάσο θεωρείται ένας καλλιτέχνης βαθιά ανθρώπινος, στον οποίο η αυτόματη γνώση κυριάρχησε πολύ δυνατά στην θεωρητική κατάρτιση. Γι΄ αυτό το λόγο η βιογραφία του είναι πολύ σημαντική και ερμηνεύει το περιεχόμενο του πλούσιου έργου του καλλιτέχνη, ο οποίος έλεγε «δεν εξελίσσομαι, είμαι».

Στενή η σχέση του Πικάσο με την πόλη της Βαρκελώνης αποδεικνύεται ακόμη και μέσα από ένα λιτό γεύμα με λουκάνικα και σπιτικό κρασί στο ρέστοραν «Els Quatre Gats», όπου ήταν θαμώνας και για το οποίο φιλοτέχνησε τον κατάλογο.

Ανάμεσα στα έργα που εκτίθενται ξεχωρίζουν πορτρέτα της μητέρας του , Maria Lopez, του πατέρα του, Jose Ruiz Blasco, αυτοπροσωπογραφίες του αλλά και πορτρέτα των Jaime Sabartes και Sebastian Junyeni.

Ο κόσμος του Joan Miro

Στο πανέμορφο πάρκο του Montjuic βρίσκεται το ίδρυμα του Joan Miro,που δημιουργήθηκε μετά από προσωπική επιθυμία του καλλιτέχνη. Ο Μιρό ήθελε μια κατασκευή σ’ ένα πολυσύχναστο κέντρο, όπου το κοινό θα είχε τη δυνατότητα να γνωρίσει όχι μόνο το έργο του , αλλά και τις τάσεις της σύγχρονης τέχνης. Η μόνιμη συλλογή αποτελείται από 10.000 κομμάτια, όπως πίνακες, γλυπτά, κατασκευές, κεραμικά, σχέδια, χαλιά τοίχου. Ξεχωρίζει η Πηγή του Ερμή, που αφιερώθηκε στο ίδρυμα από τον Alexander Calder . Μπορεί η πρώτη αίσθηση που αφήνει ο Μιρό να είναι ασυνάρτητες γραμμές με πλούσια χρώματα σε μεγάλες επιφάνειες, πλην όμως έχει κέρδισε ήδη αυτό που ο ίδιος διεκδικούσε, την εντύπωση. Δεν απουσιάζουν τα έργα όπως το «Aidez d’ Espagne» του 1937. Με το που ξεσπάει ο Εμφύλιος Πόλεμος στη χώρα του, ο Μιρό αντιστέκεται με μια σειρά 27 έργων, χαρακτηριστικής επιθετικότητας και δύναμης. Το 1937 επανεγκαθίσταται στο Παρίσι όπου καταγγέλλει το δράμα που ζει η πατρίδα του. Με το «Aidez d’ Espagne» φιλοδοξεί να συγκεντρώσει οικονομικό κεφάλαιο για τη δημοκρατική Ισπανία.

Εικόνες της Βαρκελώνης

Απαγορεύεται δια ροπάλου ο επισκέπτης της Βαρκελώνης να μην μετακινηθεί με το μετρό που εξυπηρετεί σε όποιο σημείο της πόλης κι αν θέλεις να βρεθείς, με μοναδική ίσως εξαίρεση το Monastir de Pedralbes που φιλοξενεί τη συλλογή Τhyssen- Bornemisza και εκτείνεται σε πέντε εποχές και τάσεις.

Λεωφορεία σύγχρονα, κλιματιζόμενα, τελεφερίκ, τρενάκια, καραβάκια για την περιήγηση του λιμανιού και βέβαια περίπατος με τις ώρες. Η Rambla de les Flors με τα ολόφρεσκα λουλούδια διανθίζεται από επινοητικούς καλλιτέχνες, εξοικειωμένους στο θέατρο δρόμου. Η Rambla συγκεντρώνει ζωή κάθε ηλικίας, εθνικότητας ή καταγωγής μέχρι και τις 2:00 τα ξημερώματα, οπότε κλείνουν όλα τα μπαράκια, με εξαίρεση τις ντισκοτέκ που κρατούν τα σκήπτρα της διασκέδασης μέχρι πρωίας. Ισπανοί, Καταλανοί, Γάλλοι και Ιταλοί κυριαρχούν στο πολιτισμικό μωσαϊκό των ξενύχτηδων, ενώ μια σημαντική θέση έχουν οι Ιρλανδοί, εξ ου και ο πλούτος των ιρλανδέζικων pub. Από μια μεγαλούπολη υπόδειγμα, όπως η βασίλισσα των Καταλανών, δεν θα μπορούσε να λείψει το διάσημο Hard Rock Cafιι με πλούσια ποικιλία ποτών, γευστική κουζίνα και πολλές ευκαιρίες για γνωριμίες. Οι φίλοι της ντόπιας κουζίνας οφείλουν να επισκεφθούν τα Tapas με τις ιδιαίτερες συνταγές- αρκεί ν’ αγαπάτε τις μελιτζάνες και τη μεσογειακή κουζίνα- και να τολμήσουν τις ταβέρνες των Βάσκων, ακόμη και σε δύσκολες εποχές.

Στη Βαρκελώνη, όσες μέρες κι αν επιλέξει να μείνει ο επισκέπτης όλο και θα υπάρχει κάτι που δεν έχει δει: το μοναδικό ενυδρείο, το ναυτικό μουσείο, το πάρκο της Ciutadella, το μουσείο σοκολάτας με τη Santa Maria του Χριστόφορου Κολόμβου και τους ήρωες του Ντίσνεϊ όλα από σοκολάτα, το ερωτικό μουσείο που διεγείρει ακόμη και την πιο πεζή φαντασία, το σπίτι του Θερβάντες, το μουσείο παπουτσιών ή το μουσείο αρωμάτων.

Συμβουλή προς ναυτιλλόμενους: πίσω από μια πόρτα κλειστή ή μισάνοιχτη ενδέχεται να κρύβονται θησαυροί, όπως για παράδειγμα η συλλογή από 300 γκραβούρες του Goya στο Circulo del Arte, και συγκεκριμένα τα “ Los Caprichos”, ή το καφέ δίπλα στο μουσείο κεριού που προσφέρει ένα αξέχαστο ταξίδι στον κόσμο του φανταστικού.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.