Ποιηση, βαλσαμο ψυχης

Αφιέρωμα στην ποίηση σήμερα. Στην ποίηση βάλσαμο για την ψυχή, για να ξορκίσουμε το κακό, των «κουρεμάτων» και των «χτενισμάτων», του μνημονίου και του αδιέξοδου με την πολιτική και τη χρεοκοπία. Στην ποίηση, που ίσως πολλοί υποτιμούμε, αλλά που μας δίνει ελπίδα. Για πολλούς αδιάφορη, για κάποιους σημαντική. Ειδικότερα σήμερα. Βέβαια πάντα οι εποχές ήταν δύσκολες και πάντα οι άνθρωποι υπέφεραν. Και η ποίηση πάντα ερχόταν και έρχεται ως καταφύγιο, ως στήριγμα, ως παρηγοριά, ως βάλσαμο, ως ερμηνεία, ως αντιπρόταση, ως διέξοδος, ως δρόμος, ως ομορφιά.
Δύο ποιήματα του Νίκου Πεστηλματζή, με εκείνο το αγνό ύφος, στίχοι που ψάχνουν μέσα στο έρεβος για να φέρουν στο φως τα σκοτάδια του σύγχρονου ανθρώπου. Στίχοι που μας ταξιδεύουν σε στιγμές ανύποπτες διδάσκοντάς μας τον έρωτα ως ανησυχία παιδευτική. Ποιήματα με μια ενάργεια μοναδική που μας ξεκλειδώνουν τα μύχια ερωτικά ρυάκια.
Ποιήματα του γνωστού γιατρού Χασάν Αχμέτ που με το δικό του προσωπικό ύφος καταγγέλλουν την πραγματικότητα του Έλληνα και την κατάσταση της χώρας, αφήνοντας όμως τα δικά τους μηνύματα αισιοδοξίας. Φωνή καταγγελτική που αντιδρά στα όσα συμβαίνουν.
Και τέλος μια σημαντική διάκριση της ποιήτριας από τη Θάσο, της Ανδρομάχης Διαμαντοπούλου-Φιλιππίδου, που με τον δικό της μοναδικό τρόπο, σκιαγραφεί την πραγματικότητα και μας οδηγεί σε κόσμους όμορφους, ποιητικούς.

Και όπως λέει ο ποιητής μας Οδυσσέας Ελύτης…
«Οι άγγελοι τραγουδάνε.
Και οι ερωτευμένοι επίσης.
Πίσω από κάθε ανάταση, από κάθε μεράκι
Μια κιθάρα περιμένει έτοιμη να πάρει τα λόγια και να τα ταξιδέψει από χείλη σε χείλη. Δεν είναι λίγο αυτό.
Είναι η χαρά να δίνεις χαρά στους άλλους ,
είναι αυτό που μας βαστάει στην ζωή».

Ο Χειμώνας

 

Ο βροχερός καιρός
με ταξιδεύει.
Ο βροχερός καιρός
με πάει στα ερέβη…
Φθάνει ως τα’ αυτιά μου
ακόμα ο ήχος
από τις μανιασμένες θάλασσες
από τ’ αστραπόβροντα και
το χαλάζι!
Σ’ αγγίζω στο μάγουλο
και μου χαμογελάς.
Σε παίρνω αγκαλιά και
με φιλάς.
Σ’ αυτή την κόχη τη μικρή.
Θα κάνουμε, αγάπη μου,
τα πιο μεγάλα όνειρα…
Μη φοβάσαι.

Ο θάνατος του ποιητή

 

Πόσες καρδιές
δεν θα κλάψουν για σένα,
πόσα κορίτσια θα φωνάξουν: «ωιμένα!» σ’ αυτή τη γη.
Μα εσύ θα είσαι κει
που πάντα ποθούσες,
σε μια αιώνια αγκαλιά
με τις Μούσες,
σ’ άλλη εποχή.
Και θα ηχήσουν βαριά
τα κανόνια,
θα κλάψουν όλοι
από συμπόνια
κι από στοργή.
Για κάποιον που όλο
τον κόσμο αγαπούσε,
με την απλότητα, μόνο,
που ζούσε
και τη σιγή.

Νικόλαος Πεστηλματζής

Εδώ και τώρα

 

Βροχερή χειμωνιάτικη μέρα,
αντάμωσα μια πορεία.
Οι αδικημένοι εργαζόμενοι,
έριχναν συνθήματα.
Βαθιά συγκινημένος,
δάκρυσα,
Ενθυμήθηκα τα παλιά.
Ως γνωστόν,
αντιμετώπισα στο παρελθόν,
ουκ ολίγα!
Για την ώρα,
δόξα τω Θεώ,
είμαι μια χαρά!
Θερίζει η ανεργία,
τρέχουν τα έξοδα,
Καταραμένη φτώχεια!
Αβέβαιο το αύριο,
ανησυχώ μάνα,
για μένα,
για την γυναίκα,
για τα παιδιά,
Ακόμα και για την Πατρίδα!
Έτσι όπως πάει,
κινδυνεύει η ανθρωπότητα,
θα απλωθεί σαν πανδημία η πείνα,
Σε όλο τον ντουνιά!
Ελάτε αδέλφια,
εδώ και τώρα,
αύριο μπορεί να είναι αργά,
να γίνουμε ένα σώμα,
μια γροθιά,
για μια ηλιόλουστη μέρα!

«Ζωή και κότα»

 

Πήραμε την δόση,
φτιαχτήκαμε φίλοι.
ωραία νάρκωση,
η ζωή ρόδινη.

Τέρμα η μιζέρια,
ξεχάσαμε όλα.
Θα ρίξουμε ζαριά,
θα έλθουν και άλλα.

Ικετεύουμε

 

Πήραμε την δόση.
Μεγάλη Ευρώπη!
Είμαστε πλούσιοι,
φοράω κουστούμι!

Κουρέψτε τα χρέη,
σας χαρίζουμε γη!
Σημασία έχει
Η καλοπέραση!

Κουράγιο

 

Από την μια μπαίνει,
απ’ την άλλη βγαίνει,
που είναι το κέρδος;
Τίποτα δεν μένει.

Πολύς ο θόρυβος,
δεν φαίνεται καπνός.
Πλάκωσε ομίχλη,
δεν διακρίνω το φως.

Άστατος ο καιρός,
συνήθως βροχερός.
Πότε θα σπείρουμε;
Χρειάζεται ήλιος.

Θα περάσουν αυτά
και τα χειρότερα.
Αρκεί να έχουμε
Όρεξη για δουλειά.

Κάλλιο αργά…

Με το «δεν βαριέσαι»,
χάσαμε βερεσέ,
αυτά που χάσαμε.
Φίλοι εγερθείτε!

Εύχομαι…

Τα βιβλία, φίλοι πραγματικοί.
Οι λογοτέχνες, φίλοι καρδιακοί.
Συνοδοιπόροι σύζυγος και η κόρη,
ευτυχισμένοι και οι τρεις!

Μόνο έτσι

Πάει η ανθρωπιά,
μας βρήκαν τα δεινά.
Δεν σκέφτεται κανείς
εσένα, εμένα.

Μας πατάνε τώρα,
δες, σαν τα μυρμήγκια!
Δεν υπολογίζουν
εσένα, εμένα.

Ας πάρουμε φόρα,
μόνο με αγώνα,
θα καταλάβουνε
εσένα, εμένα!

Με λύπη

Τώρα τελευταία,
μας βαράνε γερά,
με παλούκια κοντά,
άλλοτε μακριά.

Ξενόφερτα αυτά,
όλα μετρημένα.
Αντικρίζω κορμιά,
τα μελανιασμένα.

Δεν έφθασαν τούτα,
πέφτει και σφαλιάρα.
Δες αποκτήσαμε
ρόδινα μάγουλα!

Δίχως συνείδηση,
βουλιάξαμε φίλοι.
Καμιά αντίδραση,
όπως πρέπει, ντροπή!

Όλα τα άλλα…

Για άσπρη μέρα,
πρώτα ανεξαρτησία,
για να μην είμαστε
στο σπίτι μας,
σε ξένα χέρια μειονότητα!


Χασάν ΑΧΜΕΤ
[email protected]

google-news Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.