Πασχα: «Ηττα θανατου και πυλη αιωνιου ζωης»

Πάσχα, εορτών εορτή και πανήγυρις πανηγύρεων, όπως μας λέει ένα από τα τροπάρια της εορτής. Μέσα στον κατακλυσμό όμως μηνυμάτων, διαφημίσεων, προτιμήσεων, καταναλωτικών ειδών, προκύπτει το πρόβλημα του πραγματικού νοήματος των ημερών. Χάνουμε τις περισσότερες φορές το αληθινό νόημα της εορτής, το αντικαθιστούμε με υποκατάστατα, που είναι όλος αυτός ο καταναλωτικός θρίαμβος, συνειδητά ή ασυνείδητα προσπερνούμε την ουσία και μένουμε στην επιφάνεια.

Μία προσέγγιση του ουσιαστικού μηνύματος της κατανυκτικής Μεγάλης Εβδομάδας έγινε κατά τη διάρκεια της εκπομπής «Βομβιστές Δυτικών Προαστίων» με συνομιλητή τον θεολόγο, εκκλησιαστικό ιστορικό Ιωάννη Σιδηρά. Ένα κάλεσμα να ξαναβρούμε το αληθινό νόημα του Πάσχα, το οποίο φωλιάζει στη Λαμπριάτικη ατμόσφαιρα, όχι μόνο εξωτερικά, αλλά κυρίως εσωτερικά. Γιατί εκεί βρίσκεται το μόνο και αληθινό νόημα.

Κυριακή των Βαΐων: Απαρχή των σωτηριωδών παθών

ΠτΘ: κ. Σιδηρά Μεγάλη Εβδομάδα, εβδομάδα των παθών αλλά και της Ανάστασης…Από το Ωσαννά στο Γολγοθά…

Ι.Σ.: Χρησιμοποιώντας χωρίο του Ιωάννη του Χρυσοστόμου θα πω κατ’ αρχήν ότι ονομάζεται η εβδομάδα Μεγάλη, όχι γιατί έχει περισσότερες ημέρες από τις άλλες εβδομάδες, ούτε γιατί είναι περισσότερες οι Ώρες της κάθε ημέρας, αλλά γιατί είναι μεγάλα, σωτηριώδη, σωστικά και λυτρωτικά τα γεγονότα, τα οποία λαμβάνουν χώρα καθόλη τη διάρκεια αυτών των ημερών, από το «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου», μέχρι και την «εκ νεκρών τριήμερον έγερσιν» του πρωτότοκου εκ των νεκρών Ιησού Χριστού. Η Κυριακή των Βαΐων έχει μέσα της μία αντίθεση και μία αντινομία. Από τη μία βλέπουμε την εσφαλμένη αντίληψη του Εβραϊκού Έθνους που υποδέχεται τον Ιησού ως ένα κοσμικό άρχοντα, ως ένα πολιτικό ηγέτη, ο οποίος στα μάτια τους φάνταζε ως ο απελευθερωτής τους από τον Ρωμαϊκό ζυγό και από την άλλη βλέπουμε τον Κύριο «εν σιωπή επί πώλου όνου καθήμενος» να έρχεται προς το εκούσιον πάθος. Τα βάγια κατ’ αρχήν ήταν τα σύμβολα της νίκης και του θριάμβου για τους βασιλείς, οι οποίοι πρωτοενθρονίζονταν, είτε για αυτούς τους άρχοντες που επέστρεφαν νικητές από μάχες. Ο μικρός εκείνος πώλος, δηλαδή το κατοικίδιο ζώο, συμβόλιζε τον εθνικό κόσμο, επάνω στον οποίο κάθισε ο Κύριος για να τον καταργήσει και να ανακαινίσει τα πάντα. Η αντινομία όμως η μεγάλη είναι ότι, ενώ βλέπουμε ένα κοσμικό φρόνημα στο λαό, ο Κύριος επιλέγει το εκούσιο πάθος. Και το μεγαλείο του Σταυρικού θανάτου του Χριστού είναι αυτό, ότι προγνωρίζει τον θάνατό του, το μαρτυρικό του τέλος και παρά ταύτα επιλέγει, όπως λέμε, να πιει το πικρό ποτήριο του θανάτου. Λέγει μάλιστα ο Ιερός Χρυσόστομος χαρακτηριστικά: «πού να στρέψω την κεφαλήν μου και πού να βρω βασιλέα άλλον, ο οποίος να αποθνήσκει, ενώ γνωρίζει για το θάνατό του»; Αυτό είναι το μεγαλείο του Σταυρού. Ελεύθερα, αγόγγυστα, αυτογνωμόνως και εκούσια, εθελούσια, οδηγείται στην αυτοθυσία του ο Κύριος. Δεν σύρεται ως κοινός θνητός και ως άβουλο ον ο Χριστός στο θάνατο, αλλά ηθελημένα και ελευθέρως με αγαπητική διάθεση πορεύεται να μαρτυρήσει. Άρα η Κυριακή των Βαίων είναι η απαρχή των σωτηριωδών παθών, τα οποία μάλιστα η υμνολογία τα ονομάζει «τα πάθη τα φρικτά, τα πάθη τα σωστικά». Δεν είναι πάθη δραματικά, εμποτισμένα με απογοήτευση και μοιρολατρία. Είναι σωστικά σωτήρια και λυτρωτικά. Και εδώ είναι το οξύμωρο. Μέσα στο πάθος και στο μαρτύριο να εμπεριέχεται η ελπίδα της λύτρωσης και της απελευθέρωσης του γένους των ανθρώπων.

Οι ακολουθίες του Νυμφίου: Κάλεσμα Χριστού στο «γλέντι» της Ανάστασής Του

ΠτΘ: κ. Σιδηρά κάθε απόγευμα της Μεγάλης Εβδομάδας τελούνται οι ακολουθίες του Νυμφίου. Ποιο είναι το μήνυμά τους;

Ι.Σ.: Οι ακολουθίες του Νυμφίου αναφέρονται στα ωραία τροπάρια, «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της νυχτός» ή το άλλο «Το Νυμφώνα Σου βλέπω Σωτήρ μου κεκοσμημένον». Αυτά τα τροπάρια είναι τα κεντρικά των ακολουθιών του Νυμφίου που αρχίζουν από το εσπέρας της Κυριακής των Βαΐων μέχρι και την Μεγάλη Τετάρτη το εσπέρας. Ο Νυμφίος είναι ένας γαμπρός, ο οποίος είναι ο Χριστός που έρχεται και νυμφεύεται και παντρεύεται την νύμφη του Εκκλησία. Το μεγαλείο όπως λέει ο Ιερός Χρυσόστομος δεν είναι ότι νυμφεύεται την Εκκλησία του, αλλά, ότι νυμφεύεται κάθε ανθρώπινη ψυχή πάνω σε αυτή τη ζωή. Κατά παράδοξο τρόπο νυμφεύεται όλες τις ανθρώπινες ψυχές που παρήλθαν αυτού του κόσμου και απήλθαν και όλες αυτές που θα έλθουν. Και αυτός ο γάμος, ο μυστικός, τον οποίο η Εκκλησία και η Θεολογία τον ονομάζει «νυμφώνα μυστικό» δεν είναι άλλος από τους γάμους που συμβολίζουν τη Βασιλεία των Ουρανών, τους οποίους τους ζούμε τώρα όχι στην τελική τους μορφή, αλλά τους προγευόμαστε μέσα στην Εκκλησία, για να τους βιώσουμε στην ολότητα, στην πληρότητα και στην πλήρη αίσθηση του τι βιώνουμε στα έσχατα. Τότε που θα έχουμε διαπεράσει τους νόμους της φύσεως και θα ζούμε την ατελεύτητη βασιλεία των ουρανών. Για αυτό βλέπετε ότι είναι δημοφιλέστατη, λαοφιλέστατη ακολουθία με τα κεράκια, με σβησμένους τους πολυέλαιους, για να περιβάλλουμε με αγάπη τον Νυμφίο Χριστό. Και να και πάλι το οξύμωρο σχήμα. Και οι ύμνοι και τα Ευαγγέλια έχουν αντιθέσεις. Χαρά και λύπη. Πόνος και ευφροσύνη. Φως και σκότος. Ανάμεικτα αισθήματα. Ένα είναι το παράξενο. Είναι δυνατόν να τελεί γάμους ο Νυμφίος της Εκκλησίας Χριστός και αυτοί οι γάμοι να έχουν ως υπόβαθρο τον Σταυρό, τον θάνατο, τον πόνο, την δοκιμασία, το μαρτύριο; Κι όμως. Ο Ιερός Χρυσόστομος λέγει ότι ο γάμος ανάμεσα σε δύο ανθρώπους στηρίζεται στην αγάπη. Αγάπη είναι και του Χριστού. Το θεμέλιο αυτών των γάμων είναι η εσταυρωμένη αγάπη, δηλαδή η αληθινή αγάπη που φθάνει μέχρι τη θυσία. Η αγάπη δεν είναι ούτε συναισθηματική, ούτε σαρκική, ούτε επιδερμική, όπως υπάρχει ανάμεσα στα ζευγάρια πολλές φορές. Είτε υποκριτική είτε συμφεροντολογική. Είναι αγάπη που φθάνει μέχρι τον τάφο. Για αυτό είναι και αληθινή. «Μη τυχόν μείνωμεν έξω του Νυμφώνος Χριστού», είναι η κατακλείδα του τροπαρίου. Δηλαδή η Εκκλησία καλεί σε εγρήγορση τους πιστούς να είναι προετοιμασμένοι να δεχθούν ανά πάσα στιγμή με αναμμένους τους φανούς και τις λαμπάδες της ψυχής τους το Νυμφίο της Εκκλησίας που έρχεται «εν τω μέσω της νυκτός» και είναι μακάριος εκείνος ο δούλος που θα τον υποδεχθεί, όπως αρμόζει, την ώρα που θα δεχθεί το χτύπημα της θύρας. Ο Χριστός μας θέλει όλους. Γαμήλιο τραπέζι έστησε ο Χριστός. Όπως οι πιστοί πάνε στους γάμους και δέχονται την πρόσκληση, η πρόσκληση του Χριστού είναι ανοιχτή, χωρίς ημερομηνία λήξεως και η θέση μας περιμένει άδεια να πάμε να φάμε και να πιούμε και να χαρούμε το Σώμα και το Αίμα Του, για να κερδίσουμε το γαμήλιο αυτό το τραπέζι, που διαφέρει στο ότι δεν είναι γήινο και κοσμικό, αλλά υπερουράνιο, άφθαρτο και αιώνιο. Μας καλεί λοιπόν ο Χριστός σε «γλέντι». Στο «γλέντι» της Ανάστασής του. Ας τιμήσουμε την πρόσκληση που μας απηύθυνε. Επηρεασμένοι από τη Δυτική Εκκλησία το έχουμε καταντήσει φολκλόρ το Πάσχα, λαογραφία, έθιμα επιφανειακά και δραματικά, δραματικές αναπαραστάσεις θεατρινισμοί. Το Πάσχα δεν είναι φολκλόρ. Με δύο λέξεις είναι «Ήττα θανάτου και πύλη αιωνίου ζωής»

Το τροπάριο της Κασσιανής: Ο μετανιωμένος αμαρτωλός γίνεται δεκτός από το Χριστό

ΠτΘ: κ. Σιδηρά πολλά λέγονται για το πρόσωπο της Κασσιανής. Ποια τελικά ήταν;

Ι.Σ.: Να κάνουμε κάποιες διευκρινήσεις, οι οποίες είναι αποτέλεσμα πολλών μελετών που έχουν γραφεί τα τελευταία χρόνια στην ελληνική ιστοριογραφία. Πρέπει να πούμε ότι το πρόσωπο της πόρνης γυναίκας πάνω στο οποίο αναφέρεται το περιεχόμενο του τροπαρίου δεν είναι η Κασσιανή, γιατί ο λαός μας έχει την εντύπωση ότι είναι αυτή. Η Κασσιανή είναι αγία, είναι η Οσία Κασσιανή ή αλλιώς Οσία Κασσία και είναι μεγάλη υμνογράφος της Εκκλησίας μας. Άρα το αποκλείουμε αυτό. Επηρεασμένοι δυστυχώς από την Παπική Εκκλησία έχουμε ταυτίσει το πρόσωπο της «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης γυνής» ότι είναι η Μαρία η Μαγδαληνή. Είναι λάθος. Η Μαρία η Μαγδαληνή είναι ισαπόστολος, είναι αγία της εκκλησίας μας, η οποία κατάγονταν από την πόλη Μάγδαλα και δεν έχει καμία σχέση. Ποια ήταν λοιπόν η μυστηριώδης γυναίκα για την οποία μιλά το Τροπάριο; Στην Αγία Γραφή υπάρχει μια περικοπή όπου ο Χριστός ξαφνικά βρίσκεται μπροστά σε μία ομάδα Εβραίων που πάνε να λιθοβολήσουν μια γυναίκα που πορνεύει. Απευθυνόμενος ο Χριστός στους άνδρες είπε: «Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω», αν δηλαδή εσείς είστε αναμάρτητοι και δεν έχετε πάει με τέτοια γυναίκα τότε καλώς πράττετε σύμφωνα με το Μωσαϊκό Νόμο, αλλά αν όλοι έχετε πάει και είστε αμαρτωλοί, τότε αφήστε κάτω τις πέτρες. Την έσωσε την γυναίκα και της είπε: «Γύναι μηκέτι αμάρτανε», από εδώ και πέρα σταμάτα να αμαρτάνεις. Αυτή η γυναίκα το άκουσε και την επηρέασε βαθύτατα. Προ του σταυρικού του θανάτου αγοράζει μύρο ακριβό για την οικονομική κατάσταση της εποχής και αλείφει και σκουπίζει με τις πλεξούδες της κεφαλής της τους πόδες του Κυρίου, σαν να είναι το προάγγελμα, λένε οι πατέρες, των μύρων με τα οποία μύραναν το Σώμα του Κυρίου μας η Παναγία και οι μυροφόρες γυναίκες. Πίσω από τα μύρα που προσφέρει η αμαρτωλός γυναίκα κρύβεται ο τάφος και ο θάνατος του χριστού. Έχει λοιπόν ένα συμβολισμό αυτό. Για να ευχαριστήσει τον Σωτήρα της που τη γλίτωσε από βέβαιο θάνατο θέλει να εκφράσει με τον απλό αυτό τρόπο, με τα μύρα της καρδιάς της, την αγάπη και την ευγνωμοσύνη της. Αυτή η γυναίκα που εφάρμοσε το «μηκέτι αμάρτανε» και με το μύρο το απέδειξε ήταν η γυναίκα που συνόδευσε με την Παναγία και τον Ιωάννη μέχρι τον Γολγοθά τον Κύριο.

ΠτΘ: Ποιο είναι το μήνυμα του τροπαρίου της Κασσιανής;

Ι.Σ.: Το μήνυμα που θέλουμε να περάσουμε είναι ότι ο μεγαλύτερος αμαρτωλός σε αυτή τη ζωή μετανοιωμένος γίνεται δεκτός από το Χριστό. Και την πόρνη δέχεται και τους τελώνες και το ληστή πάνω στο σταυρό με ένα «Μνήσθητί μου Κύριε όταν έρθης εν τη βασιλεία σου». Συνεπώς μέσα στην εκκλησία δεν μπορούμε να βάζουμε ταμπού και ετικέτες και ταμπέλες. Τα πάντα δέχεται ο Κύριος. Και την καλή προδιάθεση και την καλή προαίρεση. Και της πόρνης γυναικός τα μύρα τα δέχθηκε με χαρά, γιατί έβλεπε μέσα από αυτή την απλή κίνηση ότι όντως μετανόησε. Και εκείνο που με συγκλονίζει είναι μια φράση του Χριστού, λίγο πριν συλληφθεί, προς την κατεστημένη θρησκευτική εξουσία της εποχής: «Πόρναι και τελώναι προάγουσιν ημάς εις την Βασιλείαν των Ουρανών». Εννέα φορές επαναλαμβάνει «Ουαί ημίν γραμματείς και φαρισαίοι». Τι να το κάνει το τυπολατρικό ο Χριστός όταν από μέσα είσαι πόρνος, τελώνης και φιλάργυρος και από έξω φοράς το προσωπείο του ηθικισμού, του δήθεν, του κάπως; Ο Χριστός δεν κάνει διακρίσεις. Θα μου επιτρέψετε να πω όπως το αισθάνομαι το «Πόρναι και τελώναι προάγουσιν ημάς εις την Βασιλείαν των Ουρανών». Είναι γροθιά στο κατεστημένο και στον ηθικισμό και της τότε εποχής ίσαμε και σήμερα. Όλοι πέφτουμε γιατί είμαστε άνθρωποι. Είναι όμως θέμα συνείδησης, ενώ έπεσες, όπως λένε πολλοί πατέρες, μέσα στις λάσπες να λες ότι, όχι, δεν θα μείνω πεσμένος, θα σηκωθώ. Και εκεί στον κόπο να σηκωθείς υπάρχει πάντα το χέρι του Χριστού που σου λέει, έλα, πάρε το χέρι με την τρύπα από το καρφί που σου δίνω, σε τραβάω και βοηθάω να σηκωθείς. Αρκεί να πεις ότι εγώ θα σηκωθώ. Αυτό το έκανε η πόρνη σε όλo της το μεγαλείο. Και μάλιστα όταν όλοι αρνήθηκαν τον Κύριο αυτή έφθασε μέχρι το Γολγοθά με κίνδυνο να θεωρηθεί μαθήτριά του και να συλληφθεί. Αυτό σημαίνει κάτι.

Ο ευσεβισμός δεν είναι πρόταση ζωής, είναι μάσκα

ΠτΘ:κ. Σιδηρά, αυτές τις ημέρες οι περισσότεροι τις αντιμετωπίζουν με ένα καταναλωτικό πνεύμα, οι νοικοκυρές επιδίδονται στην καθαριότητα του σπιτιού και όχι στην καθαρότητα της ψυχής που θα έπρεπε να είναι ο στόχος μας. Επικρατεί θα έλεγα ένα life style με το στολισμό των σπιτιών…

Ι.Σ.: Δεν είναι μόνον η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και η κοινωνική κατάσταση που επικρατεί. Ζούμε σε μια εποχή καταναλωτισμού, ευδαιμονισμού, ατομοκεντρισμού. Δυστυχώς όμως παρατηρούμε ακρότητες και μέσα στην Εκκλησία, δηλαδή μέσα στην τυπική λατρευτική τάξη που επικρατεί στην Εκκλησία. Βλέπουμε ακρότητες ως προς το θεατρινισμό των ιεροψαλτών, στη δημιουργία ατμόσφαιρας θεατρικής με το σβήσιμο των φώτων και δεν μετέχουμε ουσιαστικά σε αυτό το μήνυμα που είναι μήνυμα προσωπικό και μας αφορά. Θεωρούμε το Πάσχα, και γενικά τις γιορτές, ότι είναι γεγονότα που αφορούν στους άλλους, είναι έξω από εμάς και δεν μας αφορούν. Είναι προσωπικό το μήνυμα που στέλνει ο Νυμφίος της Εκκλησίας και είναι σαν να μας λέει: Και για σένα σήκωσα το Σταυρό. Μα είσαι πόρνη, μα είσαι τελώνης, μα είσαι περιθωριοποιημένος, νήστεψες πολύ, νήστεψες λίγο, εκκλησιάζεσαι, δεν εκκλησιάζεσαι ο Χριστός απευθύνεται στον κάθε άνθρωπο, χωρίς διακρίσεις. Ήρθε και ανέλαβε σταυρό, τον προσωπικό σταυρό για τον καθένα μας. Αυτό το μήνυμα πρέπει να περάσει. Δεν μπορεί τα πάντα να είναι ένα life style, αγορές, μία επιδερμική προσέγγιση των πάντων και να μην περνάμε το μήνυμα. Αυτή τη στιγμή έρχεται στο μυαλό μου ο καημός του Γιανναρά που λέει «είναι δυνατόν Πάσχα χωρίς το μήνυμα ότι με θάνατο πάτησε το θάνατο»; Τότε δεν είναι Πάσχα. Τότε είναι φολκλόρ. Είναι και θέατρο. Είναι και αρχαίο δράμα. Πάσχα σημαίνει πέρασμα, δίοδος, διέλευση από τα δεσμά της φθοράς στην αφθαρσία, από το σκότος στο φως από τη λύπη στη χαρά, από τον τάφο στα ουράνια, από το σταυρό στην Ανάσταση. Είναι ένα πέρασμα. Μια χαραμάδα φωτός στα σκοτεινά βάθη της ψυχής μας. Ο άνθρωπος στη σημερινή εποχή θέλει ένα τέτοιο μήνυμα είτε πιστεύει, είτε όχι. Θέλει την αχτίδα φωτός ο σύγχρονος άνθρωπος με όλα αυτά που βιώνει καθημερινά. Θέλει κάτι διαφορετικό από τη ζωή. Ένα μήνυμα λίγο υπερβατικό. Να μη βλέπει τα πάντα πεζά. Να έχει την αίσθηση ότι υπάρχει και ένας άλλος δρόμος. Και αυτό μπορεί να το προσφέρει η εκκλησία και από τον άμβωνά της με ουσιαστικές ομιλίες και παρεμβάσεις και όχι με κορώνες αθεολόγητες που περισσότερο μένουν σε ένα ευσεβισμό. Είναι λάθος. Ο ευσεβισμός δεν είναι πρόταση ζωής είναι μάσκα. Και μάσκες στην εκκλησία ο Χριστός καταδίκασε πολλές, με πρώτη το θρησκευτικό κατεστημένο της εποχής του.

Η εσταυρωμένη, η αληθινή αγάπη

ΠτΘ: κ. Σιδηρά είπατε η εσταυρωμένη αγάπη είναι η αληθινή αγάπη. Ένα όμως μήνυμα που δεν το καταλαβαίνουν όλοι…

Ι.Σ.: Είναι συνώνυμο της αυτοθυσίας. Δεν ξέρω αν σήμερα έχουμε ανθρώπους που έχουν διάθεση θυσιαστική και αυτοθυσιαστική. Σίγουρα θα υπάρχουν. Σίγουρο είναι ότι η αγάπη του Χριστού αποδείχθηκε πάνω στο Σταυρό. Εξάλλου η δόξα του Χριστού είναι ο Σταυρός του.

ΠτΘ: Μα για αυτό φοράμε το Σταυρό…

Ι.Σ.: Ακριβώς. Πριν τη Σταύρωσή του ο Σταυρός ήταν σύμβολο ατίμωσης και εξευτελισμού. Να μη λησμονήσουμε να πούμε ότι ο σταυρός ως μέθοδος θανάτωσης ήταν ο πιο επώδυνος και προσβλητικός τρόπος. Εκεί πήγαιναν οι βαρυποινίτες, οι πλέον κακούργοι. Για αυτό και σε ένα από τα Εγκώμια ψάλλουμε «μετά των κακούργων ως κακούργος ελογίσθης Χριστέ». Αυτή η αγάπη που είναι όντως θυσιαστική και φθάνει ως τον τάφο είναι ουσιαστική, γιατί δεν είναι επιδερμική και συναισθηματική, ούτε συμφεροντολογική. Είναι η αγάπη που έχει ρίζα το πρόσωπο του άλλου, είναι σαν να βλέπεις τον άλλο και να λες ότι για χάρη του εγώ μπορώ να πάσχω. Για αυτό και λέμε «Χριστός πάσχων» πάσχων εξ αγάπης.

ΠτΘ: Και φυσικά μέσα από εκεί έρχεται η λύτρωση…

Ι.Σ.: Η λύτρωση είναι το αποκορύφωμα των πάντων. Μέσα στην Αγία Γραφή υπάρχουν οι φράσεις λύτρωση και απολύτρωση. Λέει ο Ιερός Χρυσόστομος το εξής: Ένας πατέρας που βλέπει το παιδί του να έχει πέσει θύμα απαγωγής και του ζητούν λύτρα πουλάει ό,τι έχει και δεν έχει, δανείζεται και πηγαίνει με πόνο και τα δίνει όλα, για να σώσει το μονάκριβο από τους απαγωγείς. Έτσι και ο Χριστός λύτρα πληρώνει πάνω στο Σταυρό, μόνο που τα λύτρα δεν είναι από ασήμι και χρυσό, είναι το Αίμα του και το Σώμα του. Και με αυτό το αίμα «ως λύτρον θυσίας» εξαγοράζει τη δική μας ελευθερία και αφθαρσία από τα δεσμά του θανάτου, αφού ήμασταν και εμείς όμηροι στον απαγωγέα θάνατο που καταδυνάστευε την ανθρώπινη ύπαρξη. Νομίζω ότι η λέξη λύτρωση και απολύτρωση δίνει σε όλη της τη διάσταση αυτό που λέμε σωτηρία στο πρόσωπο του Χριστού.

ΠτΘ: Αυτό σημαίνει για εμάς που είμαστε άνθρωποι που έχουμε το στοιχείο το θεϊκό με την έννοια της θέωσης που αναφέρατε μόνο μέσα μας ότι δεν χρειάζονται άλλα λύτρα πλην της πίστης;

Ι.Σ.; Χρειάζονται και τα δικά μας λύτρα. Μας δέχεται όπως είμαστε και αυτό είναι δεδομένο. Ούτε ευσεβισμοί, ούτε δήθεν. Τα δικά μας λύτρα είναι ότι πρέπει να καταβάλλουμε το ελάχιστο από τις πνευματικές και σωματικές μας δυνάμεις να βιώσουμε αυτό το μεγαλείο του Σταυρού και της Ανάστασης. Για παράδειγμα: Ένας αγιορείτης έλεγε σε ένα νεαρό: «Δεν νηστεύεις γιατί δεν μπορείς. Τι είναι αυτό που είναι το πάθος σου»; Γυρίζει τότε και του λέει ο φοιτητής και μάλιστα μαθηματικών και ορθολογιστικών αντιλήψεων, ότι καπνίζει. «Μπορείς τρεις μέρες να το κόψεις και να κάνεις νηστεία έστω και από το τσιγάρο; Τουλάχιστον κάνε αυτή τη νηστεία για να μπορείς να πεις και στον εαυτό σου, για Σένα Χριστέ θα στερηθώ κάτι που είναι το πάθος μου και από το οποίο εξαρτώμαι». Δείξε ότι έστω τον ελάχιστο αγώνα με την εσωτερική σου διάθεση τον προσφέρεις. Και αυτό το δέχεται ακόμη ο Χριστός. Να μη θεωρήσουμε δηλαδή τη στέρηση μόνο με την νηστεία. Την τυπολατρεία. Γιατί στο κάτω – κάτω η νηστεία δεν είναι ποσοτική πρέπει να είναι και ποιοτική. Τι να το κάνω αν κάποιος νηστεύει και καταναλώνει τροφές νηστίσιμες. Το νόημα είναι η εγκράτεια. Πίστη είναι να στερηθείς κάτι από το οποίο εξαρτάσαι κάτι που αγαπάς. Θεωρώ ότι το ελάχιστο ο κάθε άνθρωπος μπορεί να το προσφέρει, όχι γιατί το θέλει ο Χριστός και το έχει ανάγκη, αλλά ότι κάποιο λύτρο και εσύ προσφέρεις. Και το κερί, λέω πολλές φορές, στον εσταυρωμένο με αυθόρμητο και καθαρό και γνήσιο τρόπο, έχει την αξία του. Η νηστεία πολλές φορές γίνεται τυπικά, γιατί έτσι το μάθαμε. Αυτό με πονάει περισσότερο, από ό,τι όταν ακούσω κάποιον να λέει ότι δεν νηστεύει. Είναι δικαίωμά του. Από την άλλη πονάει πιο πολύ να το βλέπουν όλοι σαν ιστοριούλα. Είναι πρόταση ζωής. Αυτό αν το βιώσουμε γιατί είναι θέμα καρδιάς και ψυχής, τότε πιστεύω, ότι το Πάσχα μπορεί να μιλήσει μέσα μας.

ΠτΘ: κ. Σιδηρά σας ευχαριστούμε πολύ.

Ι.Σ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ. Σας εύχομαι από καρδιάς καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα

Α.Π.-Μ.Α.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.