«Παιρνουν πολυ φθηνα την παραγωγη μας, σχεδον τζαμπα»

Ονομάζεται Φατιμέ Αραμπατζή, είναι 57 ετών και ζει στα Πετρωτά. Κτηνοτρόφος τα τελευταία 32 χρόνια. Κάθε πρωινό, πριν πάει στο μαντρί, δένει με πανί τον αριστερό καρπό του χεριού της. Το άρμεγμα των προβάτων είναι δύσκολη διαδικασία και γίνεται ακόμη πιο δύσκολη για τα γυναικεία της χέρια. «Οι πόνοι δεν μ’ αφήνουν να κοιμηθώ το βράδυ» δηλώνει η ίδια και προσθέτει με παράπονο: «Το γάλα μάς το παίρνουν τζάμπα». Παρά το γεγονός ότι το Πάσχα πλησιάζει, δεν κατάφεραν ακόμη να πουλήσουν τα αρνιά που έχουν.«Έρχονται οι έμποροι τα κοιτάζουν και φεύγουν, θέλουν να τα πάρουν τζάμπα, θέλουν να τους παρακαλέσουμε».

Πώς είναι η ζωή στο χωριό σας;

Είναι πολύ ήσυχα. Το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να δουλεύεις. Έχω τριάντα δύο χρόνια στα Πετρωτά. Ήρθα από τους Ασκητές εδώ, στο χωριό του άνδρα μου. Καλά είμαστε, ζούμε.

Παραείναι ήσυχα, το μόνο που ακούει κανείς είναι τα πουλιά. Δεν σας λείπει ο κόσμος;

Δεν έχει πολύ κόσμο, αυτό είναι αλήθεια. Εμείς που μένουμε εδώ και κανένας περαστικός για τη θάλασσα. Αλλά εντάξει, έχουμε συνηθίσει.

Πόσα παιδιά έχετε;

Δυο παιδιά, ένα κορίτσι κι ένα αγόρι. Δεν θέλω να τα δω να κάνουν τη δική μας ζωή. Ας φύγουν να κάνουν κάτι καλύτερο, να ζήσουν σαν άνθρωποι.

Είχατε όλες τις ανέσεις για να τα μεγαλώσατε;

Το’75 που παντρεύτηκα ήταν δέκα οικογένειες στο χωριό. Μετά λιγόστεψαν. Οπότε πάλι καλά που έχουμε ρεύμα, νερό και το φούρνο. Άλλο τίποτα δεν θέλουμε. Από ανέσεις δεν είμαστε μαθημένοι. Αν ερχόταν και λεωφορείο στο χωριό μας, θα ήταν καλύτερα, θα είχαμε ένα μέσο να κατέβουμε στην πόλη.

Και η δουλειά με τα πρόβατα, απαιτητική μου φαίνεται;

Όπου και να πας η δουλειά είναι δύσκολη, μήπως στο εργοστάσιο είναι καλύτερα; Εδώ τουλάχιστον είσαι εσύ το αφεντικό, λίγα θα βγάλεις, λίγα θα φας και θα περάσει η ζωή σου. Ύστερα δεν έχεις και πολλές επιλογές, όταν είσαι στο χωριό. Αν δεν κοιτάξεις τα πρόβατα, θα μαζέψεις βαμβάκι, μήπως κι αυτή η δουλειά είναι εύκολη; Αφήστε που δεν αφήνει κέρδος.

Το χέρι σας γιατί το έχετε δεμένο;

Αρμέγω, έχω δέσει το χέρι μου και πονάει, τραβάνε και οι προβατίνες. Κάθε μέρα, στις 6:30 το πρωί είμαστε στο μαντρί. Ερχόμαστε στο σπίτι στις 10:30 και μετά δουλειές στο νοικοκυριό. Το απόγευμα ξανά πάλι στο μαντρί. Καθαριότητα, φαγητό, πλύσιμο και ξανά από την αρχή.

Περισσότερα τα δικά σας καθήκοντα από ό,τι του άντρα σας…

Αυτό είναι αλήθεια. Οι γυναίκες δουλεύουν 1.000 φορές περισσότερο από τους άνδρες. Στο μαντρί, στο χωράφι, στο σπίτι. Και αγρότες και κτηνοτρόφοι και νοικοκυρές και μητέρες και σύζυγοι και ό,τι άλλο χρειαστεί. Ο άντρας, όταν επιστρέφει από το μαντρί κάθεται, ξεκουράζεται και εμείς συνεχίζουμε.

Πόσο ζητούν οι έμποροι να πάρουν την παραγωγή σας;

Παίρνουν φθηνά, πολύ φθηνά την παραγωγή μας, σχεδόν τζάμπα, όπως λέμε κι εμείς. Τα αρνιά πάνε προς 5 ευρώ το κιλό. Το γάλα προς 80 λεπτά. Πέρσι μας πλήρωναν 85 λεπτά, φέτος, αντί για αύξηση, έχουμε μείωση.

Και τι σας λένε; Πώς αιτιολογούν τις χαμηλές τιμές που δίνουν σε μια περίοδο που η ζήτηση για τα αρνιά και τα κατσίκια είναι αυξημένη;

Λένε ότι υπάρχουν πολλά φέτος, ότι έχει γεμίσει ο τόπος με αρνιά από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία κι ότι, αν δεν τα δώσουμε, θα μας μείνουν στα χέρια και θα τα τρώμε μόνοι μας.

Με πέντε ευρώ το κιλό, που αγοράζουν, καλύπτονται τα έξοδά σας και σας μένει κέρδος;

Τίποτε δεν μένει. Μια πικρή γεύση μόνο από την απογοήτευση. Σκέφτεσαι: Τόσος κόπος και στο τέλος τι κατάφερα; Τίποτα! Να έδιναν τουλάχιστον όσο πέρσι. Φέτος τα αρνιά τα παίρνουν δύο ευρώ φθηνότερα από πέρσι και σου λένε: «Αν θέλεις, αν δεν θέλεις υπάρχουν κι άλλα». Τι να κάνεις κι εσύ, αναγκάζεσαι και υποκύπτεις στον έμπορα. Πάντα έτσι γίνεται με τον κτηνοτρόφο, λίγες είναι οι χαρές.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.