«Ονειρα Γυναικων»

«Θα πω όσα ξέρω, όσα θυμάμαι γι΄ αυτούς τους ανθρώπους. Ίσως έτσι καταλάβω και τον εαυτό μου…

Ημασταν τρεις γυναίκες που κουβαλούσαμε η μια την άλλη. Η γιαγιά μου ήθελε πάντα να γίνεται το δικό της κι όταν δεν της κάναμε το χατίρι, άρχιζε τις μαγείες και τις κατάρες. Η μάνα μου κουβαλούσε βαθιά κρυμμένο στην ψυχή της ένα χαμένο έρωτα και πέθανε με τον καημό του. Όταν έμαθα ότι είμαι παιδί αυτού του πάθους, είχα φτιάξει τη δική μου οικογένεια και ήξερα να συγχωρώ. Ο άντρας που γνώρισα για πατέρα μου ήταν βίαιος και τζογαδόρος, αλλά όταν έχασε τη μάνα μου έκλαψε και του συγχώρεσα τα πάντα. Ο αδελφός μου έμαθε από νωρίς να σκύβει το κεφάλι. Όχι εγώ. Εγώ μάθαινα να αλλάζω.

Ημασταν όλοι τρελοί, άγριοι, τρομαγμένοι. Μας έλειπε η πατρίδα μας, η τρυφερότητα του λαού μας, η άνετη ζωή που κάναμε στην Κούβα. Αλλά πάνω απ΄ όλα μας έλειπε η αγάπη. Όταν κατάλαβα γιατί ζήσαμε τόσο πάθος και τόσο μίσος, αποφάσισα να φύγω, ν΄ αλλάξω ζωή. Κράτησα μόνο τις καλές στιγμές της οικογένειάς μου και βρήκα το κουράγιο να φτιάξω ένα καλύτερο μέλλον. Γιατί ήξερα πια στο πετσί μου, ότι χωρίς αληθινή αγάπη δεν υπάρχει ούτε ελπίδα.

Κι εγώ πιστεύω στο όνειρο!».

Μέσα από πολλές αφηγήσεις, εξομολογήσεις και αναμνήσεις η Άννα Μαρία φέρνει στην επιφάνεια όλο το παρελθόν της οικογένειάς της, στην πραγματικότητα το παρελθόν της ίδιας της σύγχρονης Κούβας.

Η ζωή στη Αβάνα πριν τον Κάστρο μοιάζει γοητευτική και εύκολη αλλά αυτό είναι μόνο το λούστρο που κρύβει πόνο, φτώχεια και αμορφωσιά για την πλειοψηφία του λαού. Όταν η οικογένεια μετακομίζει στο Μαϊάμι ελπίζοντας σε μια καλύτερη ζωή διαπιστώνει το κακό μάτι του ρατσισμού των Αμερικάνων απέναντι στους πρόσφυγες.

Νοσταλγία, απογοήτευση, προδοσία και εμπαιγμός παίρνουν σάρκα και οστά σε μια πρωτοπρόσωπη αφήγηση που τελικά είναι για όλους τους πρόσφυγες όπου γης.

Ζεστό, σουρεαλιστικό στα σημεία, το πρώτο αυτό μυθιστόρημα της Olga Lorenzo αξίζει να διαβαστεί…

Ο φιλαναγνώστης

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.