«Ολοι οι σχεδιασμοι γινονται στο γονατο…»

Ο Ανέστης Καλλιγάς, μιλάει στον ΠτΘ για το ρόλο του συνδικαλισμού και την αμυντική του τακτική, για τις καλές και κακές επιχειρήσεις, για τις «τρύπες» του Αναπτυξιακού Νόμου και τις θέσεις εργασίας, για τους αλληθωρισμούς των Επιθεωρήσεων Εργασίας και του ΙΚΑ στα εργασιακά και ασφαλιστικά ζητήματα των εργαζομένων, αλλά και για την προχειρότητα με την οποία προγραμματίζεται το μέλλον της απασχόλησης και της ανάπτυξης στη Θράκη. Μιλάει ακόμα για τους κακούς συνδικαλιστές και το λάθος Πρωτόπαπα, για τους αγώνες του Νέστου και τη στοχοποίηση των κινδύνων που απειλούν το εργατικό κίνημα…

…Αλλά πριν απ’ όλα, μιλάει για το μήνυμα της Πρωτομαγιάς που έλαβαν… και φέτος οι εκπρόσωποι των εργαζομένων από την επιλογή των τελευταίων να δώσουν το «παρών» στην αργία και όχι στην απεργία της ημέρας:

Απ: «Είναι ένα διαχρονικό μήνυμα. Δεν είναι ένα μήνυμα που το λάβαμε σ’ αυτήν την εκδήλωση. Είχαμε και χειρότερες εκδηλώσεις με όλες τις παρατάξεις, υποτίθεται παρούσες. Πρέπει όμως να είμαστε αισιόδοξοι. Οφείλω να πω πως οι εργαζόμενοι της περιοχής όταν έχουν ν’ αντιμετωπίσουν σοβαρά προβλήματα κατά τη γνώμη τους – όχι ότι δεν είναι σοβαρός ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς – δείχνουν δυναμικότητα. Παραδείγματος χάριν, είχαμε καλή συμμετοχή στο συλλαλητήριο που κάναμε με την ευκαιρία της αγροτικής συνδιάσκεψης του ΠΑΣΟΚ. Όπως και στις κινητοποιήσεις που είχαμε για το ασφαλιστικό πριν ένα χρόνο περίπου. Όταν, λοιπόν, οι εργαζόμενοι βλέπουν να υπάρχει έντονη πίεση από την πλευρά της εκάστοτε κυβέρνησης, όταν θίγονται βασικά και ζωτικά συμφέροντά τους, ξέρουν να βγαίνουν στο δρόμο».

ΠτΘ: Ποιος είναι ο ρόλος, σήμερα, του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος; Και πριν απ’ αυτό, μπορούμε να μιλάμε για «κίνημα»;

Απ: «Ασφαλώς και μπορούμε να μιλάμε για κίνημα. Απλά λειτουργεί με βάση τα νέα δεδομένα, με βάση τις κρατούσες συνθήκες στο σύνολο της κοινωνίας. Πρέπει να καταλάβουν όλοι οι εργαζόμενοι ότι το μόνο οχυρό που τους μένει σ’ αυτή τη λαίλαπα επιθέσεων που δέχονται, καταστρατήγησης των εργασιακών, ασφαλιστικών και όλων των δικαιωμάτων τους, είναι τα συνδικάτα και ότι πρέπει να συσπειρωθούν γύρω απ’ αυτά. Αυτός είναι ο αγώνας όλων μας. Άλλοτε το πετυχαίνουμε καλύτερα και άλλοτε όχι ικανοποιητικά. Πάντως είναι ευχάριστο ότι οι καταστάσεις δημιουργούν την ανάγκη ίδρυσης και νέων σωματείων ή και επανασύστασης όπως στην περίπτωση του καζίνου. Αυτά είναι ενθαρρυντικά μηνύματα. Είδαμε δηλαδή εκεί, όταν ωρίμασαν τα πράγματα είχαμε επαναδραστηριοποίηση του σωματείου».

ΠτΘ: Αντεργατική λαίλαπα προφανώς, η οποία όμως από πού εξαπολύεται, πώς στοχοποιείται;

Απ: «Σαφώς αντεργατική. Και εξαπολύεται εκ των πραγμάτων μέσα από τη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση. Είναι αποτέλεσμα διαφόρων καταστάσεων και παραγόντων. Υπάρχει ανεργία, μείωση των θέσεων εργασίας στην περιοχή, μετανάστευση των επιχειρήσεων. Υπάρχουν οι πιέσεις που δέχεται η κυβέρνηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο για παραπέρα ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας. Αν και θεωρώ ότι με την πρόσφατη νομοθεσία αντιμετωπίζονται τα θέματα του ορίου απολύσεων, των υπερωριών, της ασφάλισης. Παρόλα αυτά υπάρχουν φωνές όπως του κυρίου Γκαργκάνα τελευταία που ξαναθέτουν το ασφαλιστικό ζήτημα. Έχουμε μια αμυντική στάση τα τελευταία χρόνια με την έννοια πως «στοχοποιούμε» τον άμεσο κίνδυνο στην τήρηση της νομιμότητας».

ΠτΘ: Θεωρείτε ότι η υπάρχουσα νομοθεσία είναι επαρκής; Δεν υπάρχει έλλειμμα στην προστασία των δικαιωμάτων των εργαζομένων;

Απ: «Δεν νομίζω ότι υπάρχει έλλειμμα νόμων. Υπάρχει έλλειμμα εφαρμογής των νόμων και ελεγκτικών μηχανισμών. Κάτι από το οποίο πάσχει σοβαρότατα η περιοχή μας. Ειδικά ο Νομός Ξάνθης πάσχει τραγικά από ελεγκτικούς μηχανισμούς οι οποίοι θα έπρεπε να λειτουργούν προς όφελος των εργαζομένων. Το είχα θέσει και στον Πρόεδρο της Βουλής στην τελευταία του επίσκεψη στην Ξάνθη, να ψηφίσει η Βουλή ένα νόμο για την υλοποίηση των νόμων που η ίδια νομοθετεί αλλά απαξιώνονται από τη μη εφαρμογή τους. Και σε ό,τι μας αφορά – τους εργαζόμενους – αυτοί που θα επιβάλουν την εργατική νομοθεσία είναι οι επιθεωρήσεις εργασίας. Όμως στην περιοχή μας επικρατεί χρόνια τώρα μια απαράδεκτη κατάσταση. Είναι γνωστή η κακή λειτουργία της τοπικής επιθεώρησης εργασίας…».

ΠτΘ: Οι ευθύνες για το φαινόμενο, πού αναζητούνται από εσάς; Η άκρη του νήματος πού σας οδηγεί;

Απ: «Πρέπει ο καθένας μας από το πόστο που υπηρετεί να κάνει καλά τη δουλειά του. Με αίσθημα ευθύνης και αίσθημα προσφοράς. Και οι συνδικαλιστές και οι δημόσιοι υπάλληλοι και όλοι όσοι κατοικούν σ’ αυτή τη χώρα. Στα πλαίσια αυτά, πρέπει, αν δεν κάνει κάποιος καλά τη δουλειά του, να υπάρχουν οι ενεργοί πολίτες που θα στείλουν στο σπίτι του έναν κακό πρόεδρο του εργατικού κέντρου, θα καταγγείλουν σωρηδόν έναν κακό επιθεωρητή εργασίας, ώστε να συνετιστεί και να υποστεί τις συνέπειες της κακής ή της ιδιοτελούς λειτουργίας του ως δημόσιου λειτουργού. Έτσι πρέπει να κινηθούμε! Δεν υπάρχει άλλη λύση! Βέβαια και η κυβέρνηση – η κάθε κυβέρνηση – και οι μηχανισμοί της, έχουν τις ευθύνες τους. Δεν αφήνουμε στο απυρόβλητο κανέναν, ούτε την κυβέρνηση. Και όσο με αφορά, σε κάθε περίπτωση αποφύγαμε να κάνουμε κυβερνητικό συνδικαλισμό… Δεν είμαστε το Εργατικό Κέντρο της κυβέρνησης. Αντιταχθήκαμε σε κυβερνητικές επιλογές, όπως π.χ. η διευθέτηση του χρόνου εργασίας, πετύχαμε κάποιες βελτιώσεις, δεν είμαστε ικανοποιημένοι, αλλά όπου χρειαστεί συγκρουόμαστε. Και προσπαθούμε βέβαια να βάλουμε τους μηχανισμούς σε μια σωστή λειτουργία, στο μέτρο βέβαια, των δυνατοτήτων μας, διότι πλέον υπεισερχόμαστε στο τεράστιο ζήτημα της λειτουργίας του δημοσίου τομέα και αν θέλετε την ειλικρινή μου άποψη, φταίει ότι είμαστε ένα κράτος δημοσίων υπαλλήλων και μηχανισμών που πολλές φορές δεν θέλουν να λειτουργούν. Και όποιος τους ταράξει την ησυχία τους, τους βρίσκει αντιμέτωπους. Όταν φθάνουμε να κάνουμε τα Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών, αυτομάτως αποδέχεται η Πολιτεία ότι το Δημόσιο όπως είναι δεν λειτουργεί άρα πρέπει να κάνουμε κάτι καινούριο για να εξυπηρετηθεί ο πολίτης. Δεν καταλαβαίνω γιατί να μην εξυπηρετηθεί ο πολίτης από την Πολεοδομία για μια άδεια οικοδομής και πρέπει να προστρέξει στο ΚΕΠ!».

ΠτΘ: Ενώ θα ’πρεπε να γίνει τι; Υπάρχουν, λέτε, επιλογές;

Απ: «Θα ’πρεπε με αυστηρότητα και με συγκεκριμένο πλαίσιο όλοι οι μηχανισμοί του Δημοσίου να λειτουργούν. Το λέει αυτό ένας συνδικαλιστής! Οι προσπάθειες που γίνονται είναι σε λάθος κατεύθυνση. Πιστεύω ότι η κυβέρνηση θα έπρεπε να συγκρουστεί με τα κατεστημένα που υπάρχουν στους δημόσιους μηχανισμούς».

ΠτΘ: Μια σύγκρουση που θα έφθανε στην άρση της μονιμότητας, θα την δεχόταν το συνδικαλιστικό κίνημα;

Απ: «Είναι ένα τεράστιο ζήτημα αυτό. Δεν νομίζω ότι θα έλυνε τα προβλήματα. Μπορεί όμως να υπάρξει ένα άλλο πλαίσιο, ένας άλλος δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας με αυστηρές ποινές και με διαδικασίες σοβαρού ελέγχου των επίορκων δημοσίων υπαλλήλων. Δεν είναι απαραίτητο να καταργήσουμε τη μονιμότητα. Δεν πρέπει όμως να περνάει απαρατήρητο ότι δεν έχουμε δει προϊστάμενους και υπεύθυνους υπηρεσιών του δημοσίου τομέα, να είναι αυστηροί – στα νόμιμα πάντα πλαίσια – απέναντι στους υφισταμένους τους…Αν δούμε τη βαθμολογία που υπάρχει και τις κρίσεις που υπάρχουν, όλοι είναι «άριστοι» αλλά ο πολίτης δεν εξυπηρετείται…Ή δεν θέλουν να γίνουν κακοί… Δεν υπάρχουν κίνητρα για να παίξουν το ρόλο τους οι διευθυντές και τα στελέχη της δημόσιας διοίκησης».

ΠτΘ: Η εργασία από μόνη της δεν είναι ή δεν πρέπει να είναι, κίνητρο;

Απ: «Ασφαλώς και είναι. Άλλωστε αν οι δημόσιες υπηρεσίες λειτουργούν – γιατί θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα τα πράγματα, να μην λειτουργούν καθόλου! – είναι γιατί επαφίεται η λειτουργία τους στο φιλότιμο κάποιων δημοσίων υπαλλήλων! Δημόσιοι υπάλληλοι που τιμούν το ψωμί που βγάζουν! Και είναι γνωστοί αυτοί… Όπως και αυτοί που «δεν βγάζουν» το μεροκάματό τους. Το εισπράττουν όμως…».

ΠτΘ: Μιλήσατε νωρίτερα για αδράνεια της κοινωνίας, των εργαζομένων… Και για ενεργοποίηση και συσπείρωσή τους όταν εμφανίζεται μπροστά τους ένας στοχοποιημένος κίνδυνος. Καταρχήν, ένα ερώτημα είναι το κατά πόσο εξακολουθούν οι παραδοσιακοί τρόποι πάλης, όπως το να κατεβαίνουν οι εργαζόμενοι στους δρόμους, να είναι δόκιμοι και αποτελεσματικοί σήμερα…

Απ: «Τα συνδικάτα κατά τη γνώμη μου δεν μπορούν να λειτουργούν με τους ρυθμούς και τα τσιτάτα των παλαιών εποχών. Προσαρμόζονται. Βλέπετε ότι και σε κεντρικό επίπεδο, έχουμε το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ. Δεν μπορούμε να διεκδικούμε με κραυγές! Τεκμηριώνουμε τα αιτήματά μας πια – και έχουμε μηχανισμούς που δουλεύουν γι’ αυτό – ώστε να μπορούμε να πείσουμε βάσει στοιχείων και εμπεριστατωμένων μελετών, για τις διεκδικήσεις μας. Δεν μπορούμε να λέμε πια εκείνο το παλιό τσιτάτο «νόμος είναι το δίκηο του εργάτη»… Ασφαλώς, νόμος είναι το δίκηο, αλλά αυτό το δίκηο πρέπει να τεκμηριώνεται…» .

ΠτΘ: Για να εστιάσουμε στα τοπικά, μπορείτε να μας δώσετε μια σαφή εικόνα της κατάστασης του συνδικαλιστικού κινήματος στο Νομό της Ξάνθης. Από πού αντλεί τις δυνάμεις του το Εργατικό Κέντρο; Εκτός από το δημόσιο τομέα και τα συνεταιριστικά που συνιστούν σταθερή δύναμη.

Απ: Κοιτάξτε… Υπάρχουν σωματεία που αδρανοποιούνται, άλλα που ιδρύονται, άλλα που επαναδραστηριοποιούνται… Πρέπει να πω πως το να ιδρυθεί ένα συνδικάτο, είναι αποτέλεσμα συγκυριών. Πρέπει να βρεθούν τολμηροί και ικανοί συνδικαλιστές για να φτιάξουν ένα σωματείο και αυτό να λειτουργήσει. Από την άλλη πλευρά είναι και θέμα περιβάλλοντος εργασίας και της αποδοχής που πρέπει να έχει ένα σωματείο. Παραδείγματος χάριν, τόσα χρόνια στη Χαρτοποιία Θράκης, δεν μπόρεσε να στηθεί σωματείο. Ο ιδιοκτήτης της εταιρείας – ο οποίος οφείλω να πω ότι μειώνει σταθερά το προσωπικό της επιχείρησής του και συμπεραίνω ότι με το ρυθμό που κάνει απολύσεις, υποθέτω στα πλαίσια του επιτρεπτού, κάποια στιγμή θα την κλείσει – δεν επέτρεψε ποτέ οποιαδήποτε προσπάθεια ίδρυσης σωματείου. Δεν βρέθηκαν οι κατάλληλοι άνθρωποι προφανώς, για να στηθεί ένα συνδικάτο στη Χαρτοποιία Θράκης ή δεν βρήκαν το κουράγιο… Και όσοι κάποια στιγμή βρέθηκαν, τσακίστηκαν ή εξαγοράστηκαν… Από την άλλη πλευρά ο κύριος Ζερίτης, διατηρεί για τον εαυτό του το δικαίωμα να είναι καλός συνδικαλιστής όσον αφορά τα συμφέροντά του – και καλώς πράττει! Θυμίζω ότι ως πρόεδρος του «Ακρίτα» διεκδικούσε και διεκδικεί ενισχύσεις για τους επιχειρηματίες της Θράκης και των νησιών του Αιγαίου. Δεν αναγνωρίζει όμως το συνταγματικό δικαίωμα και των εργαζομένων σε αυτόν, του συνδικαλίζεσθαι!».

ΠτΘ: Το παράδειγμα που φέρατε, είναι τι; Εξαίρεση στον κανόνα ή ενδεικτικό του;

Απ: «Εν πολλοίς θα έλεγα, ναι. Είναι ενδεικτικό. Φοβάμαι ότι το επίπεδο των εργοδοτών στην περιοχή μας – αλλά και γενικότερα σ’ όλη την Ελλάδα – δεν είναι τέτοιο που να τους αρέσει η ύπαρξη συνδικάτου στην επιχείρησή τους. Και ισχυρίζονται πως μερίδιο ευθύνης γι’ αυτό έχει και ο τρόπος που τα συνδικάτα στη χώρα μας διεκδικούν τα αιτήματα, φέρνοντας μάλιστα ως παράδειγμα γι’ αντιδιαστολή, τον γιαπωνέζικο…Δεν απεργούν οι εργάτες αλλά φορούν ένα κίτρινο περιβραχιόνιο για να δείξουν στην εργοδοσία ότι κάτι ζητούν και κάτι δεν πάει καλά. Τόσο απλά! Αλλά ο Ιάπωνας εργοδότης, μόλις δει το κίτρινο περιβραχιόνιο, προφανώς, καλεί αμέσως το συνδικάτο που υπάρχει στην επιχείρησή του και συνδιαλέγεται για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Εδώ κάνουμε απεργίες, χύνεται αίμα, και πολλές φορές οι εργοδότες δεν μας δέχονται καν για συζήτηση, παρόλο που είναι υποχρεωμένοι εκ του νόμου να αναγνωρίζουν την ύπαρξη του συνδικάτου. Δεν θα ’λεγα να την ευνοούν, απλά να είναι ανεκτικοί διότι πρόκειται και για δικαίωμα συνταγματικά κατοχυρωμένο! Αυτό είναι το απλό! Κι επαναλαμβάνω ότι το συνδικάτο δεν είναι εχθρός του εργοδότη! Πρέπει να συνδιαλέγεται μαζί του, να το κάνει κοινωνό των προβλημάτων της επιχείρησης για να μπορεί μ’ αυτή την επικοινωνία να έχει και τη στήριξη των εργατών αν και όταν κάποτε η επιχείρησή του διέλθει δύσκολες στιγμές. Και πρέπει να επικρατήσει επιτέλους ο όρος «συνεργάτης» και όχι «εργάτης» ή «δουλοπάροικος» τον οποίο στην ουσία έχουν στο μυαλό τους κάποιοι εργοδότες…».

ΠτΘ: Παρόλα αυτά ο φόβος των εργοδοτών για την «απειλή» των συνδικαλιστών εις βάρος της επιχείρησής τους, είναι υπαρκτός και μάλλον «φυλάει τα έρημα»…

Απ: «Ναι. Επισείεται η ρετσινιά του κακού συνδικαλιστή, που είναι αντίπαλος των επιχειρηματιών, με το παλιό παράδειγμα της επιχείρησης «Δέρας», που έκλεισε και χρεώθηκε αυτό στους συνδικαλιστές. Μπορεί, σε κάποιες περιπτώσεις οι συνδικαλιστές να φτάνουν σε κάποιες υπερβολές… Αντίστοιχα, σε τέτοιες υπερβολές, και μεγαλύτερες φτάνουν και οι εργοδότες… Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η πληροφόρησή μου από κάποια σημαντικά στελέχη της επιχείρησης την εποχή εκείνη, αναφέρει πως ο ιδιοκτήτης της την έκλεισε για ένα …γινάτι! Και όχι βάση κάποιας επιχειρηματικής λογικής ή την αντίθεση που είχε με το συνδικάτο. Είναι παράλογο και απαράδεκτο να κατηγορούνται οι συνδικαλιστές ότι φταίνε αυτοί για το κλείσιμο των εργοστασίων! Κανένας δεν θέλει να κλείνει εργοστάσια! Παράδειγμα φέρνω τα «Πλαστικά Θράκης» όπου υπάρχει και λειτουργεί ένα υγιές σωματείο το οποίο δεν πολεμήθηκε από τον επιχειρηματία και ω! του θαύματος η επιχείρησή του εξακολουθεί να είναι ακμάζουσα! Εμείς, ως υπεύθυνοι συνδικαλιστές, πάντα στηρίξαμε τις υγιείς επιχειρήσεις, παλέψαμε μαζί με τους επιχειρηματίες για την καταβολή του 12% επί του κόστους εργασίας που ήταν κάποτε 20%…

ΠτΘ: …Το οποίο όμως δεν καταβάλλεται…

Απ: …Το Εργατικό Κέντρο Ξάνθης μόλις έλαβε γνώση της σοβαρής καθυστέρησης, απέστειλε αυστηρό έγγραφο προς τους αρμόδιους για την άμεση καταβολή και τη συνέχιση αυτού του πλεονεκτήματος για την περιοχή μας – γιατί αυτό είναι που κρατάει τις επιχειρήσεις εδώ, άσχετα αν δεν το προβάλαμε προς τα έξω… Συνεχίζοντας όμως σ’ αυτά που έλεγα προηγουμένως, πρέπει να πω πως το συνδικαλιστικό κίνημα της περιοχής μας, το 1992 – σε μια εποχή άπνοιας σε όλη την Ελλάδα και ανυπαρξίας συνδικαλιστικών αγώνων όταν αποβιομηχανίστηκαν ιστορικές περιοχές όπως το Λαύριο και η Αχαϊα χωρίς να κινηθεί φύλλο – με τους αγώνες που είχε δώσει, κυρίως στη γέφυρα του Νέστου, πρόβαλε το πρόβλημα της Θράκης, ασχολήθηκε μαζί μας η Διακομματική Επιτροπή της Βουλής, όλα τα κόμματα έβαλαν στα προγράμματά τους το πρόβλημα της Θράκης και την επίλυσή του…Και αυτό όλο το κλίμα το αναπτύξαμε μόνοι μας οι εργαζόμενοι… Οι επιχειρηματίες της εποχής το μόνο που έκαναν ήταν να μας παρακρατούν τα μεροκάματά μας που χάναμε στη γέφυρα του Νέστου… Το κλίμα αυτό το εκμεταλλεύτηκαν οι επιχειρηματίες, πήραν τα κίνητρα – και καλώς έπραξαν διότι ήμασταν πάντα μαζί τους! Αυτό που ζητάμε λοιπόν είναι πολύ απλό: νομιμότητα. Τήρηση της εργατικής και ασφαλιστικής νομοθεσίας! Αυτοί οι «κακοί συνδικαλιστές» που καταγγέλλει ο Πρόεδρος του ΕΒΕ Ροδόπης, συνέβαλαν τα μέγιστα στη διαμόρφωση των κινήτρων Θράκης! Εγώ δεν είδα αγώνες από την πλευρά των βιομηχάνων…» .

ΠτΘ: Θα παρατηρήσω εδώ, ότι ενδεχομένως τα δικά τους συνδικαλιστικά όργανα έχουν διαφορετικούς τρόπους ή μεθόδους να παρεμβαίνουν στη διαμόρφωση της κυβερνητικής πολιτικής, ίσως όχι τόσο εμφανείς όσο του εργατικού κινήματος…

Απ: «Πιθανόν… Είδαμε, όμως, μόνον έγγραφα! Όχι αγώνες για τους οποίους μίλησε το πανελλήνιο, σαν το συλλαλητήριο, θυμάμαι, στην Αθήνα, όπου οι αστυνομικοί μας υποδέχονταν με αγάπη όταν είδαν ότι η Θράκη έχει πρόβλημα και κατέβηκαν οι εργαζόμενοί της, της Ξάνθης κυρίως, για να διαδηλώσουν για τη σωτηρία των συνεταιριστικών οργανώσεων και να αναδείξουν το πρόβλημα της περιοχής! Εμείς το αναδείξαμε με αυτούς τους αγώνες και όχι οι κινήσεις των επιχειρηματιών που πιθανόν να κάνουν σε επίπεδο φορέων».

ΠτΘ: Κύριε Καλλιγά, μιλώντας για «οχυρά» των εργαζομένων, θέλω να σχολιάσετε το φαινόμενο που ενδημεί στα οχυρά αυτά: ειδικά τα τελευταία χρόνια, βλέπουμε συνδικαλιστές να περνούν πολύ εύκολα από τους «δρόμους» στα έδρανα των τριακοσίων και από εκεί σε υπουργικές πολυθρόνες. Το θεωρείτε θετικό ή αρνητικό για το συνδικαλιστικό κίνημα; Και τι έχει κερδίσει απ’ αυτό το φαινόμενο; Θα ’πρεπε να είναι τόσο εύκολα τα πράγματα; Η μετάβαση αυτή από τον χώρο των διεκδικήσεων στο χώρο της εξουσίας;

Απ: «Είναι θετικό! Απερίφραστα δηλώνω ότι, καταρχήν είναι θετικό. Και θα έπρεπε η κοινωνική διαστρωμάτωση της Βουλής των τριακοσίων και η επαγγελματική προέλευση, να είναι ανάλογη μ’ αυτήν της ελληνικής κοινωνίας. Δηλαδή, αν το ποσοστό των αγροτών, για παράδειγμα, είναι περίπου 15%, θα ’πρεπε να υπάρχουν 45 αγρότες βουλευτές, κατά την γνώμη μου. Εμείς που στέλνουμε με την ψήφο μας τους εκπροσώπους μας στη Βουλή, θα ’πρεπε να έχουμε και τέτοια κριτήρια. Από κει και πέρα όμως, ο καθένας κρίνεται με βάση τη δράση του. Επίσης κρίνεται αυτός που χρησιμοποιεί αισχρά και ασύστολα την ιδιότητα του συνδικαλιστική για να πετύχει προσωπικούς του στόχους. Πρόκειται για κάτι καταγγελτέο, κατακριτέο κι απαράδεκτο. Δεν είναι όμως κακό, και είναι καταρχήν πολύ καλό η εργατική τάξη και τα συνδικάτα να δημιουργούν πολιτικούς οι οποίοι αφού καταξιωθούν μέσα από τη συνδικαλιστική τους δράση, να μπορούν να καταλάβουν και το έδρανο του βουλευτή και το θώκο του υπουργού. Αυτό είναι κέρδος για τους εργαζόμενους. Από κει και πέρα υπάρχουν και οι «γενίτσαροι» και οι κακοί συνδικαλιστές. Μπορεί κάποιοι να ξεχάσουν παλιές τους ιδιότητες, να ξεχάσουν αυτά για τα οποία πάλευαν και να αλλάξουν ρότα και στρατόπεδο».

ΠτΘ: Λέτε, δηλαδή ότι οι κατά καιρούς Υπουργοί Εργασίας που προήλθαν από τους κόλπους του συνδικαλισμού, ωφέλησαν με τις επιλογές τους την εργατική τάξη; Γιατί είδαμε και περιπτώσεις που προκάλεσαν συγκρούσεις.

Απ: «Αν εννοείτε τον κύριο Πρωτόπαπα, το λάθος του ήταν ότι επέλεξε λάθος Υπουργείο. Γιατί εκ των πραγμάτων και βλέποντας τα πράγματα από άλλη σκοπιά, ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι θα ερχόταν, σε κάποιες περιπτώσεις, σε σύγκρουση με τους εργαζόμενους. Να το βάλουμε όμως κι αλλιώς το ζήτημα: τα πράγματα, με έναν άλλο Υπουργό που δεν θα είχε συνδικαλιστικό παρελθόν, προφανέστατα θα ήταν πολύ χειρότερα για μας τους εργαζόμενους. Υποθέτω ότι οι ευαισθησίες του συναδέλφου Πρωτόπαπα δεν μειώθηκαν. Επιμένω πως είναι καταρχήν θετικό να αναδεικνύονται στην πολιτική, συνδικαλιστές. Από κει και πέρα όλα υπόκεινται στην κρίση του λαού. Πάντως, γνώμη μου είναι ότι δεν πρέπει να παραμείνει η Βουλή των Ελλήνων, Βουλή νομικών, μηχανικών και ιατρών. Πρέπει να βρουν τη θέση τους στη Βουλή και οι εργάτες και οι αγρότες».

ΠτΘ: Την τελευταία δεκαετία, έχουν συντελεστεί μεγάλες μεταβολές, στο οικονομικό και κοινωνικό τοπίο της περιοχής… Καταρχήν, «έτρεξαν» δύο Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης, εφαρμόσθηκαν διάφορες «παραλλαγές» κινήτρων με τις τροποποιήσεις του Αναπτυξιακού και τις Διευρυμένες Νομαρχιακές Αυτοδιοικήσεις, είχαμε μεγάλη εισροή ανθρώπινου δυναμικού με τους ομογενείς, υποστήκαμε τη φοβερή κρίση της κλωστοϋφαντουργίας, κ.ο.κ. Τα δεδομένα, οι επιδράσεις, όλων αυτών στο κοινωνικοοικονομικό τοπίο, είναι μετρήσιμα; Μπορείτε να μας δώσετε μια σαφή εικόνα της σημερινής κατάστασης;

Απ: «Αυτό είναι το πρόβλημά μας! Όλοι αυτοί οι δείκτες, οι κοινωνικοί, οι οικονομικοί, δεν υπάρχουν ως στοιχεία στο Εργατικό Κέντρο και νομίζω ότι δεν υπάρχουν και σε καμία άλλη υπηρεσία του Νομού. Είναι ένα πάγιο αίτημά μας αυτό… Παραδείγματος χάριν, ένας πολύ σοβαρός δείκτης είναι ο δείκτης της απασχόλησης και της ανεργίας….

ΠτΘ: …Έχουμε δει να δημοσιεύονται από την Περιφέρεια στοιχεία που είναι ενθαρρυντικά για την κατάσταση στην περιοχή μας… Στοιχεία που αφορούν στην απασχόληση, το κατά κεφαλήν εισόδημα. Και σεις εκπροσωπείτε στο Περιφερειακό Συμβούλιο τα εργατικά κέντρα των πέντε νομών…

Απ: …Δεν είναι όμως έτσι! Εμείς αμφισβητούμε αυτά τα στοιχεία. Την προσεχή Τρίτη, το Περιφερειακό Συμβούλιο συνεδριάζει, και πρώτο μας θέμα είναι η έγκριση προγραμμάτων κατάρτισης του ΠΕΠ ΑΜΘ – ΓΚΠΣ. Ένα τεράστιο ζήτημα! Τι καταρτίσεις θα κάνουμε; Και με βάση ποια δεδομένα; Τι ζητάει η τοπική αγορά εργασίας; Δεν το ξέρει κανείς. Όλοι αυτοί οι σχεδιασμοί γίνονται στο γόνατο. Δεν ξέρουμε ούτε ποιο είναι το ποσοστό ανεργίας σε κάθε Νομό, δεν ξέρουμε ποιες ομάδες πληθυσμού χτυπάει η ανεργία και πόσο, δεν ξέρουμε οι ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες όπως είναι οι ομογενείς, οι μουσουλμάνοι της ορεινής περιοχής, οι τσιγγάνοι, και όλες οι άλλες, τι ποσοστά ανεργίας έχουν. Δεν έχει γίνει ποτέ μια σοβαρή έρευνα για να μετρηθούν όλα αυτά που με ρωτήσατε ώστε με βάση πραγματικά δεδομένα και τεκμηριωμένα στοιχεία να γίνεται στο εξής ο σχεδιασμός!».

ΠτΘ: Και πώς θα ψηφίσετε για να εγκρίνετε τις καταρτίσεις του ΠΕΠ; Με ποια στοιχεία προγραμματίζονται αυτές;

Απ: «Δεν ξέρω! Θα το ρωτήσω για να δω αν μπορέσουν να μου δώσουν κάποια απάντηση».

ΠτΘ: Μα κύριε Καλλιγά, αυτά που καλείστε να ψηφίσετε την Τρίτη, δεν είναι τα πρώτα προγράμματα κατάρτισης που γίνονται… Περάσαμε, θέλαμε να πιστεύουμε, την «παιδική ασθένεια» με τα προηγούμενα Κοινοτικά Πλαίσια…

Απ: «Τα στοιχεία που υπάρχουν είναι τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας η οποία είναι γνωστό ότι κάνει απογραφή κάθε δέκα χρόνια, τα οποία όμως είναι γενικά και δεν μας δίνουν ακριβή μεγέθη. Γιατί, καταλαβαίνετε, ότι για μια μέτρηση της αγοράς εργασίας, της ανεργίας και άλλων δεικτών, σε σχέση και με τις κοινωνικές ομάδες όπως είπα πριν, χρειάζεται συγκεκριμένη έρευνα. Κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει ποτέ. Θα σας πω και το εξής τραγικό: πριν από δυο μήνες περίπου, με την ευκαιρία της παρουσίασης νέων προγραμμάτων του ΟΑΕΔ, είχα θέσει δημόσια το ζήτημα σε στελέχη του Οργανισμού. Δεν πήρα απάντηση, δημόσια, αλλά κατ’ ιδίαν μού είπαν ότι πράγματι δεν υπάρχουν στοιχεία και ότι όλες οι καταρτίσεις που έχουν γίνει μέχρι σήμερα, βασίζονται σε επιλογές κατ’ εκτίμησιν! Για παράδειγμα, χρειαζόμαστε, λένε, προγράμματα κατάρτισης πάνω σε υπολογιστές και τα κάνουν: όχι όμως επειδή υπάρχει σχετική κατεύθυνση που τους τη δίνουν συγκεκριμένα στοιχεία έρευνας της τοπικής αγορά εργασίας, αλλά κατ’ εκτίμηση… Δεν έχουν ψάξει ποτέ να δουν τι είναι αυτό που ζητούν οι επιχειρηματίες της περιοχής! Πού κατευθύνεται η αγορά εργασίας; Έχει κορεσθεί και από ποιες ειδικότητες; Ποιες είναι οι ελλείψεις; Δεν μπορώ να φανταστώ με ποια κριτήρια γίνονται οι επιλογές των προγραμμάτων κατάρτισης… Πριν από λίγο καιρό, στη βάση αυτής της ανησυχίας ζητήσαμε από τον τοπικό ΟΑΕΔ και να μας ενημερώσει σε τι ειδικότητες θα κάνει καταρτίσεις και με βάση ποια δεδομένα. Μας απάντησε μόνο στο πρώτο σκέλος. Και ακούγεται γενικώς ότι πολλές φορές οι καταρτίσεις δεν γίνονται χάριν των καταρτιζομένων και των αναγκών που υπάρχουν αλλά χάριν των εκπαιδευτών. Δεν ψάξαμε την αγορά να δούμε μήπως χρειάζονται π.χ. καταρτισμένοι μάγειρες στην περιοχή μας! Δεν το κατέχω το ζήτημα αλλά εν πάσει περιπτώσει πρέπει να αποτελέσει αντιμείμενο έρευνας! Αν θέλουμε να είμαστε σοβαροί. Τα κονδύλια για την κατάρτιση δεν πρέπει να κατασπαταλώνται γιατί θα την πληρώσουμε μια μέρα αυτή την τακτική μας».

ΠτΘ: Το Εργατικό Κέντρο Ξάνθης έχει την τύχη να λειτουργεί στην έδρα του το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ για την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Ένα εργαλείο σημαντικό, μού είπατε προηγουμένως, για την τεκμηρίωση των αιτημάτων της εργατικής τάξης. Αυτός ο φορέας έχει εκπονήσει κάποια τέτοια έρευνα για την περιοχή μας; Κάνει και το ίδιο άλλωστε προγράμματα κατάρτισης. Βάσει ποιών δεδομένων τα κάνει; Εσείς, βρίσκεστε σε συνεργασία προς αυτή την κατεύθυνση με τους φορείς της αυτοδιοίκησης,το Πανεπιστήμιο, ή την Αναπτυξιακή Εταιρεία και τόσοι άλλοι που διαχειρίζονται τέτοια προγράμματα ή τους αφορούν; Ο προβληματισμός και το αίτημα αφορούν νομίζω και άλλους εμπλεκόμενους στην αναπτυξιακή διαδικασία, πλην της Περιφέρειας και του ΟΑΕΔ. Τι συμβαίνει λοιπόν; Λειτουργείτε ξεκομμένα ο ένας από τον άλλο;

Απ: «…Ακριβώς. Αυτό συμβαίνει. Ένα τεράστιο πρόβλημα που φέρνει την αναποτελεσματικότητα, είναι και αυτό. Ότι δεν υπάρχει απ’ όλους τους εμπλεκόμενους φορείς κοινή στόχευση και κοινή αντίληψη. Επαφίεται λοιπόν στον αυτοσχεδιασμό του κάθε φορέα, του κάθε υπεύθυνου να κάνει τις δικές του επιλογές. Και αυτό είναι ένα φοβερό πρόβλημα. Πάντως, για να απαντήσω στην ερώτηση, το Εργατικό Κέντρο, με βάση την αντίληψη που επικρατεί εδώ, έχει θέσει το ζήτημα κατ’ επανάληψη σ’ όλους τους φορείς που έχουν τη δυνατότητα να μπουν σε μια τέτοια λογική και έχουν και την οικονομική δυνατότητα να υλοποιήσουν αυτή την έρευνα, γιατί είναι δαπανηρή, διότι αυτή θα αποτελέσει τη βάση για όλες τις παραπέρα επιλογές που αφορούν όχι μόνο την κατάρτιση αλλά και το αναπτυξιακό μέλλον της περιοχής. Προσπαθούμε λοιπόν να πείσουμε ότι είναι αναγκαία. Πριν από δύο περίπου χρόνια, ο Νομάρχης Ξάνθης είχε εξαγγείλει τη δημιουργία επιτροπής η οποία θα έβλεπε το ζήτημα της ανεργίας. Αυτή η επιτροπή δεν λειτούργησε ποτέ. Δεν ξέρω τις οικονομικές δυνατότητες της Νομαρχίας, αλλά θα μπορούσε ο Νομάρχης, αν δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει μια τέτοια έρευνα, να συνταχθεί μαζί μας και να την απαιτήσουμε μαζί. Το ζήτημα το έχω βάλει στο Περιφερειακό Συμβούλιο, θα το θέσω και πάλι την Τρίτη, διότι απάντηση δεν πήρα ακόμα. Κάποτε ο Περιφερειάρχης υπέγραψε μια ανακοίνωση που έλεγε ότι η ανεργία στην περιοχή μας έχει μειωθεί. Έψαξα, λοιπόν, στην Περιφέρεια να διασταυρώσω από πού προέκυπτε και βάσει ποιών στοιχείων, η μείωση της ανεργίας. Δεν μπόρεσα να βρω απολύτως τίποτα».

ΠτΘ: Υπάρχει τουλάχιστον αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας των αναπτυξιακών Νόμων ως προς την απασχόληση, κατά την τελευταία δεκαετία; Βρισκόμαστε και πάλι σε φάση προ νέας τροποποίησής του. Γνωρίζουμε, πώς επέδρασε ο ισχύων Νόμος στον δείκτη π.χ. της ανεργίας; Γιατί, στη φιλοσοφία του ήταν η σύνδεση της επιδότησης με τις θέσεις εργασίας…

Απ: «Φοβάμαι πως ούτε αυτό είμαστε σε θέση να το δώσουμε με στοιχεία. Διότι δεν ελέγχονται όπως θα έπρεπε. Οι θέσεις εργασίας που υποχρεούνται να δημιουργήσουν οι επενδυτές από το Νόμο, δεν είναι μετρήσιμες, δεν υπάρχουν ελεγκτικοί μηχανισμοί γι’ αυτό – αρκεί να σας πως ότι κατά την αποπληρωμή, η δημιουργία αυτών των νέων θέσεων εργασίας πιστοποιείται μόνο με μια κατάσταση μισθοδοσίας του συγκεκριμένου μήνα που υποθέτει ο επενδυτής ότι θα περάσει η Ολοκλήρωση και η Αποπληρωμή της επένδυσής του από τη Γνωμοδοτική Επιτροπή της Περιφέρειας. Αν λοιπόν, θεωρεί ότι το μήνα Ιούνιο ή Ιούλιο θα ολοκληρωθεί διαδικαστικά η επένδυσή του, προσλαμβάνει το αναγκαίο προσωπικό για τους συγκεκριμένους μήνες, παρουσιάζει μια κατάσταση μισθοδοσίας θεωρημένη από την τοπική Επιθεώρηση Εργασίας – τον κ.Πατσή – και είναι όλα …μέλι γάλα! Αν τον Αύγουστο εξακολουθεί να έχει αυτούς τους εργαζόμενους, δεν το ελέγχει κανείς!».

ΠτΘ: Αυτό που λέτε προϋποθέτει ότι έχει την πληροφόρηση για το πότε θα του γίνει ή δεν θα του γίνει έλεγχος στην επιχείρηση… Δεν υπάρχουν ασφαλιστικές δικλείδες;

Απ: «Πρόσβαση στην πληροφορία έχει ο καθένας. Και μπορεί να προγραμματίσει τις κινήσεις του με επιτυχία. Είναι πολύ απλό: έχω ολοκληρώσει την επένδυσή μου, ζητώ την αποπληρωμή των επιδοτήσεων, παρουσιάζω τα στοιχεία που πρέπει να παρουσιάσω, προσλαμβάνω τον κόσμο που πρέπει να προσλάβω για να είμαι εντάξει σε σχέση με τις υποχρεώσεις μου στο συγκεκριμένο διάστημα και αφού πάρω το σύνολο των επιδοτήσεων και γίνει η αποπληρωμή της επένδυσής μου, απολύω, τους μισούς τουλάχιστον. Δεν με ελέγχει κανένας! Δεν υπάρχουν μηχανισμοί για να με ελέγξουν».

ΠτΘ: Κύριε Καλλιγά, ποια είναι τα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν σήμερα οι εργαζόμενοι στο Νομό Ξάνθης;

Απ: «Καταρχήν είναι η με σταθερούς ρυθμούς μείωση του προσωπικού σε επιχειρήσεις εντάσεως εργασίας όπως π.χ. η Χαρτοποιία και η Κομοτέξ. Επίσης το ότι συνεχίζεται το φαινόμενο της μεταφοράς επιχειρήσεων στη γειτονική Βουλγαρία – ακούγεται πως η Βέρτικαλ σύντομα θα το κάνει. Από την άλλη πλευρά, δεν έχουμε μεγάλες και σοβαρές επενδύσεις από τον αναπτυξιακό νόμο εκτός από μερικές εντάσεως κεφαλαίου ή τεχνολογίας. Η έλλειψη, λοιπόν, επενδυτικού κλίματος και η διαρκής μείωση των υφισταμένων θέσεων εργασίας σκιαγραφεί όχι αισιόδοξα το τοπίο στο παρόν και στο μέλλον. Από την άλλη, μια «πληγή», θα την χαρακτήριζα, είναι η έλλειψη ελέγχου της νομιμότητας στα εργασιακά και ασφαλιστικά ζητήματα των εργαζομένων. Φθάσαμε να έχουμε αμυντική στάση ως συνδικαλιστικό κίνημα προσπαθώντας να περιφρουρήσουμε τα κεκτημένα. Ζητάμε εναγωνίως, αλλά δεν το πετυχαίνουμε πολλές φορές, να κυριαρχεί η νομιμότητα και όχι η παρανομία. Η κακή λειτουργία της τοπικής Επιθεώρησης Εργασίας είναι ένα πρόβλημα που ταλανίζει τον τόπο μας επί πολλά χρόνια. Αυτή η Υπηρεσία, δεν έχει παίξει κατά την άποψή μας, το ρόλο που πρέπει, και δεν το λέμε μόνο εμείς αυτό αλλά το διαπιστώνουν και οι Ειδικοί Επιθεωρητές και στελέχη του ΣΕΠΕ που έρχονται από Αθήνα».

ΠτΘ: Λέτε, δια της εις άτοπον απαγωγής, ότι η Επιθεώρηση Εργασίας «παίζει» στο ταμπλώ των εργοδοτών;

Απ: «Δεν θέλω να το πω αυτό, παρόλο που ακούγονται και τέτοιες φωνές. Πιστεύω όμως ότι έχει πάρα πολλά περιθώρια να λειτουργήσει υπέρ των συμφερόντων των εργαζόμενων, διότι αυτός και μόνον είναι ο ρόλος της Επιθεώρησης Εργασίας. Βέβαια μπορεί ο κ. Πατσής να «αποσύρθηκε» στη θέση του αντινομάρχη, αλλά συνεχίζει με βάση τον δημοσιοϋπαλληλικό κώδικα να έχει την ευθύνη της Επιθεώρησης Εργασίας, η σύζυγός του, με δύο νέους συνεργάτες οι οποίοι ήρθαν κατόπιν δικών μας πολλών πιέσεων. Ελπίζω κάποια στιγμή η κ. Νικάκη να αναλάβει το ρόλο που πρέπει να έχει η τοπική Επιθεώρηση Εργασίας, να βάλει και τον εαυτό της και τους νέους υπαλλήλους στην κανονική ρότα και να λειτουργούν με βάση τις υποχρεώσεις που έχουν. Άλλωστε σε κεντρικό επίπεδο, έχει ελεγχθεί η τοπική υπηρεσία, και βρέθηκε με βαθμό απόδοσης, απαράδεκτο…Κάτι παρόμοιο συνέβη και σε σχέση με τη λειτουργία του Περιφερειακού Προϊσταμένου Επιθεώρησης, του κ. Μαυρίδη, ο οποίος συστηματικά μείωνε τα πρόστιμα που επέβαλαν οι υφιστάμενοί του. Γεγονός που το καταγγείλαμε ως εργατικά κέντρα θεωρώντας ότι αυτή η τακτική – της μείωσης των προστίμων και της ανυπαρξίας των ελέγχων – δεν βοηθάει τους εργαζόμενους. Λογική που επικρατεί και στο ΙΚΑ! Με την έννοια ότι, ακόμη και αν υπάρχουν – που πράγματι υπάρχουν – προβλήματα στελέχωσης στην Υπηρεσία, δεν βγαίνεις δημόσια να παραδεχθείς, όπως το έκανε ο Διευθυντής των διοικητικών υπηρεσιών του εδώ υποκαταστήματος, ότι έχεις αδυναμία ελέγχων, γιατί τότε ευνοείς και επιτρέπεις την ασυδοσία! Αλλά εκτός απ’ αυτό, παρατηρείται και το φαινόμενο της άρνησης να παταχθεί η εισφοροδιαφυγή. Πριν από λίγο καιρό, εργαζόμενος έκανε την εξής καταγγελία στο ΙΚΑ – είναι μία από τις απαράδεκτες περιπτώσεις μεταφοράς εργαζομένων, κυρίως από την ορεινή περιοχή της Ξάνθης, ως αμμοβολιστών στα ναυπηγεία της Ευρώπης, ένα από τα χειρότερα επαγγέλματα πάνω στη γη: εταιρεία με έδρα τον Εχίνο, μετέφερε εργαζόμενους στην Βόρεια Ευρώπη για να εργαστούν στην αμμοβολή αλλά δεν τους κόλλησε τα ένσημα. Το τοπικό, λοιπόν, Υποκατάστημα του ΙΚΑ, απάντησε στον καταγγέλλοντα ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα γιατί η εταιρεία δεν διατηρεί δραστηριότητες στην Ελλάδα! Την ίδια στιγμή, είναι γνωστό ότι η επιχείρηση αυτή που λειτουργεί εν είδει μεσάζοντα στην περιοχή μας, έχει αγοράσει κατά το παρελθόν ένσημα από το τοπικό ΙΚΑ, είναι γνωστό το όνομα του ιδιοκτήτη στους φακέλους του Υποκαταστήματος, είναι γνωστή η έδρα της επιχείρησης! Πρόκειται για μια απαράδεκτη κατάσταση! Έχουμε ενημερώσει για το θέμα, τα κεντρικά του ΙΚΑ και αναμένουμε απάντηση…».

ΠτΘ: Κλείνοντας αυτή τη συνέντευξη, θα ήθελα να μου πείτε, ποια είναι η θέση σας για τον Αναπτυξιακό Νόμο και γενικότερα για τα κίνητρα Θράκης.

Απ: «Να παραμείνουν, τουλάχιστον, αν όχι να αυξηθούν. Ακούγονται φωνές και μάλιστα μέσα στην ίδια την κυβέρνηση που ισχυρίζονται ότι τα κίνητρα Θράκης προκαλούν στρεβλώσεις στην οικονομία! Η θέση μας είναι η εξής: εάν οι λόγοι για τους οποίους καθιερώθηκαν τα κίνητρα Θράκης και οι στόχοι που έπρεπε να εξυπηρετηθούν, έχουν εξυπηρετηθεί και έχουν επιτευχθεί, θα το συζητούσαμε. Όμως δεν έχουν επιτευχθεί οι στόχοι και άρα δεν το συζητάμε.

Ζητούμε επίσης, τη συμμετοχή των εργαζομένων στα αποφασιστικά όργανα. Όχι απλή παρουσία, αλλά θεσμικό ρόλο στη Γνωμοδοτική Επιτροπή του Αναπτυξιακού Νόμου και στους μηχανισμούς ελέγχου κυρίως σ’ ό,τι αφορά τις θέσεις εργασίας. Εφόσον η ανάπτυξη γίνεται και για μας – για δημιουργία θέσεων εργασίας. Οι οποίες θα πρέπει όχι απλά να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται αλλά να δημιουργούνται στο διηνεκές, σταθερές και όχι μερικής απασχόλησης».

ΠτΘ: Τα Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης, κύριε Καλλιγά, είναι ένας νέος θεσμός για την περιοχή μας. Αυτά, θεωρείτε, ότι δεν μπορούν να δώσουν λύσεις μόνιμες και σταθερές;

Απ: «Φοβάμαι ότι οι τοπικοί φορείς δεν έχουν καταλάβει τη λειτουργία των Τοπικών Συμφώνων Απασχόλησης (ΤΣΑ) και τη συνεισφορά που θα πρέπει να έχουν στις τοπικές κοινωνίες. Πιστεύουν ότι θα γίνουν τα γνωστά σεμινάρια με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Φοβάμαι ότι δεν θα γίνει εκμετάλλευση των ΤΣΑ στο βαθμό που πρέπει ώστε να υπάρξουν σταθερές θέσεις εργασίας. Όπου λειτούργησαν τα ΤΣΑ όταν πρωτοξεκίνησαν – σε επτά Νομούς επιλεκτικά, θυμίζω, εφαρμόστηκε ο θεσμός – το αποτέλεσμα ήταν ότι δεν υπήρξαν πουθενά σταθερές θέσεις απασχόλησης. Αποδείχθηκαν «ασπιρίνες» στο πρόβλημα και όχι «γιατρειά». Μακάρι να αποδειχθεί ότι είμαι υπερβολικός στους φόβους που εκφράζω, αλλά νομίζω πως θα έχουμε επανάληψη του φαινομένου».

ΠτΘ: Ποια είναι η άποψή σας για την «τέχνη του εφικτού» όπως αυτή προβλήθηκε και καλλιεργήθηκε κατά την προηγούμενη τροποποίηση του Αναπτυξιακού – και προφανώς το ίδιο συμβαίνει και στην τωρινή – ως μέθοδος διεκδίκησης των αιτημάτων;

Απ: «Καταρχήν πρέπει να είμαστε σοβαροί και τεκμηριωμένοι στις διεκδικήσεις μας. Δεν μπορούμε να ζητάμε πράγματα που ξεφεύγουν από κάποια όρια. Αλλά πάντα σε μια διαπραγμάτευση πρέπει να ζητάς περισσότερα για να μπορείς να διαπραγματευθείς. Θα έλεγα, αντί για «τέχνη του εφικτού», «τέχνη του λογικού» χρειάζεται στις διεκδικήσεις που σαφώς πρέπει να είναι αποφασιστικές».

Μαρία Β. Μπόντη

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.