«Ο νομος περι ευθυνης υπουργων θεσμος εσφαλμενης προστασιας»

Θύελλα προκάλεσε στον πολιτικό κόσμο η επιβολή σκληρών περιοριστικών όρων στον πρώην διευθυντή του πολιτικού γραφείου του πρώην πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή, Γιάννη Αγγέλου, μετά τη μαραθώνια απολογία του στην ειδική ανακρίτρια που διερευνά το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου.
Η Νέα Δημοκρατία έσπευσε να στηρίξει τον Γ. Αγγέλου, κάνοντας λόγο για «σκευωρία» και για «κατασκευή ενόχων». Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, ο οποίος μέχρι τώρα δεν έχει τοποθετηθεί παρ΄ ότι έχει προκληθεί κατ΄ επανάληψη για την κατάσταση στην οποία έφερε τη χώρα, έλυσε τη σιωπή του και με δήλωση «συνεργατών του» τάχθηκε στο πλευρό του κατηγορούμενου. Η κυβέρνηση από την πλευρά της με δήλωση του εκπροσώπου της Γ. Πεταλωτή, ζήτησε από τη Νέα Δημοκρατία να σεβαστεί την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και να κάνει πράξη τις κατά καιρούς δεσμεύσεις ότι δεν παρεμβαίνει στο έργο της.

Σημειώνεται ότι η… θύελλα προκλήθηκε από το γεγονός ότι με την επιβολή στον Γ. Αγγέλου της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα και της χρηματικής εγγύησης των 400.000 ευρώ, καθώς η ανακρίτρια Ειρ. Καλού τον θεώρησε, ως κατηγορούμενο, ύποπτο διαφυγής από την Ελλάδα, ουσιαστικά και για πρώτη φορά η τακτική Δικαιοσύνη «αγγίζει» τον πρώην πρωθυπουργό Κ. Καραμανλή για το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου.

Στον Δάμωνα Δαμιανό και στην εκπομπή «Αιχμή του Δόρατος» του ραδιοφώνου του «Παρατηρητή» μίλησε ο καθηγητής Ποινικής Δικονομίας Νομικής του ΔΠΘ, Θεοχάρης Δαλακούρας. Ο κ. Δαλακούρας μιλά για την αρχή της αναλογικότητας αναφορικά με την επιβολή της εγγυοδοσίας, τόσο σε πολίτες όσο και σε πολιτικούς και κάνει λόγο για ένα μεταίχμιο κρίσεως των θεσμών, τόσο του θεσμού της δικαιοσύνης όσο και της πολιτικής, στο οποίο ανάγει τη συγκεκριμένη απόφαση της δικαιοσύνης. Επί τάπητος και το κατά πόσο η δικαιοσύνη είναι ταξική και μεροληπτική, αλλά και το αίσθημα οργής και αδικίας από πλευράς της ελληνικής κοινωνίας…
Απολύτως ενδιαφέρουσα και διαφωτιστική η συνέντευξη που ακολουθεί …

ΠτΘ: κ. Δαλακούρα προχθές το βράδυ μετά από ομοφωνία ανακριτή και εισαγγελέα αφέθηκε ελεύθερος με τον περιοριστικό όρο καταβολής εγγυοδοσίας τετρακοσίων χιλιάδων ευρώ, της απαγόρευσης εξόδου από την χώρα ο πρώην σύμβουλος του πρώην πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή ο κ. Γιάννης Αγγέλου, ο οποίος ενέχεται στο λεγόμενο σκάνδαλο Βατοπεδίου. Υπάρχουν πάρα πολλά ερωτήματα επί του θέματος. Κατ’ αρχήν το ποσό ξενίζει ως προς το ύψος του και το ερώτημα είναι τι μπορεί να σημαίνει πρακτικά ένα τόσο μεγάλο ποσό εγγύησης, όταν ζητείται με ομόφωνη απόφαση ανακριτού και εισαγγελέα από έναν κατηγορούμενο, ο οποίος καταθέτει ενόψει μιας κατηγορίας που του απευθύνεται εν προκειμένω για το σκάνδαλο Βατοπεδίου;
Θ.Δ.: Δεν θα ήθελα να υπεισέλθω στην ιστορική ροή της υποθέσεως, ακριβώς γιατί είναι εκκρεμής υπόθεση, σε γενικό επίπεδο όμως να διευκρινίσω κάποια βασικά δεδομένα που διέπουν τον θεσμό των περιοριστικών όρων και την πάγια τακτική που ακολουθείται σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Οι περιοριστικοί όροι λειτουργούν εναλλακτικά σε σχέση με το θεσμό της προσωρινής κράτησης. Στην προκειμένη περίπτωση κρίθηκε ότι δεν είναι ούτε ύποπτος φυγής ούτε προφανώς ιδιαιτέρως επικίνδυνος- αυτές είναι οι δύο προϋποθέσεις που θέτει το 282 του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας,- και υπ’ αυτή την έννοια λειτούργησε ο θεσμός των περιοριστικών όρων, όπως προβλέπεται στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας εναλλακτικά. Εκεί, λοιπόν, προβλέπεται ότι μεταξύ των περιοριστικών όρων υπάρχει και ο όρος της εγγυοδοσίας, ο οποίος επιβάλλεται λαμβανομένων υπ’ όψιν, με την αρχή της αναλογικότητας δηλαδή, το στοιχείο του εγκλήματος, της οικονομικής κατάστασης του κατηγορουμένου, της φερόμενης εμπλοκής και όλων των σχετικών αντίστοιχων κριτηρίων. Εάν, λοιπόν, λάβει κανείς υπ’ όψιν το χρηματικό μέγεθος του φερόμενου ως ζημιωθέντος αντικειμένου σε συνδυασμό με την θέση και το ρόλο του συγκεκριμένου προσώπου μπορεί να ξενίζει εκ πρώτης όψεως, εν τοις πράγμασι όμως φαίνεται ότι είναι ανάλογη προς το μέγεθος της ζημίας. Εάν λοιπόν έχουμε ένα ποσό σε αντικείμενο υποθέσεως ενός εκατομμυρίου η εγγυοδοσία των είκοσι ή των τριάντα ή των σαράντα χιλιάδων δεν προκαλεί. Εάν έχουμε μια οικονομική κατάσταση μέσου ανθρώπου των εκατό χιλιάδων ευρώ ή των ογδόντα χιλιάδων ευρώ ετησίως, μια εγγυοδοσία των δέκα χιλιάδων ευρώ πάλι δεν προκαλεί. Δεν ξέρω τα επιμέρους οικονομικά μεγέθη, αυτό όμως που ξέρω ως στοιχείο είναι ότι όταν έχουμε τέτοιο μέγεθος ζημίας, όπως φαίνεται στο σκάνδαλο του Βατοπεδίου, δεν έχει αποδειχθεί φαίνεται ότι προκλήθηκε στο ελληνικό δημόσιο, εδώ έχουμε μια ιδιαιτερότητα στην συγκεκριμένη ροή των πραγμάτων, το ότι έχουμε παύση της ποινικής ευθύνης για τα πολιτικά πρόσωπα που χειρίσθηκαν το όλο ζήτημα και έχουμε απαρχή διαδικασίας για τα μη πολιτικά πρόσωπα. Αυτή η ιδιαιτερότητα δημιουργεί ανισότητες, ακαταστασία νομική και ποικίλα προβλήματα και θέτει ευθέως και το ζήτημα του νόμου περί ευθύνης υπουργών.

Συγκυρίες και δημοσιότητα οι δύο συνιστώσες για το ύψος της εγγυοδοσίας

ΠτΘ: Υπάρχει ένας προβληματισμός όσον αφορά στο ύψος της εγγυοδοσίας που καλεί το δικαστήριο να καταβάλει ο φερόμενος ως κατηγορούμενος, ο κ. Αγγέλου, γιατί κάποιοι λένε και μάλιστα συνάδελφοί σας, το άκουσα να τεκμηριώνεται και από την νομική παράσταση του κατηγορούμενου, ότι αυτό το ποσό δημιουργεί εύλογα στη συνείδηση της κοινωνίας το τεκμήριο ενοχής, πριν ο άνθρωπος αυτός δικαστεί…
Θ.Δ.: Αυτή είναι μια ανάγνωση που σχετίζεται με το ύψος του ποσού και ότι πράγματι, αν κάποιος είχε λίγες ενδείξεις, δεν θα του έβαζε μεγαλύτερο ποσό. Στην πράξη δεν λειτουργεί έτσι. Πιστεύω ότι η εξήγηση είναι εντελώς διαφορετικού επιπέδου και βασίζεται σε δύο επιμέρους ιδιαιτερότητες.

Η πρώτη είναι η συγκυριακή. Βρισκόμαστε σε τέτοια συγκυριακή κατάσταση, έχουμε τα προηγούμενα του Χριστοφοράκου, έχουμε προηγούμενα προσώπων τα οποία έχουν τη δυνατότητα να αποδράσουν, να θεμελιώσουν δηλαδή τον λεγόμενο κίνδυνο φυγής, και έχουμε και τη λογική της δημοσιότητας ως δεύτερης συνιστώσας. Αυτά τα δύο πιστεύω ότι επενέργησαν έτσι ώστε να ανέβει το ύψος της εγγυοδοσίας, οι δικαστές ναι μεν δεν διατάσσουν προσωρινή κράτηση, προωθούν όμως μια διαδικασία εξασφάλισης, έτσι ώστε να οχυρωθεί η δικαιοσύνη. Είμαστε στο μεταίχμιο κρίσεως των θεσμών, τόσο του θεσμού της δικαιοσύνης όσο και της πολιτικής και των δύο, και ο καθένας φυλά τα νώτα του.

ΠτΘ: Εμμέσως πλην σαφώς λέτε ότι η δικαιοσύνη επηρεάζεται από την περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα, αλλά και από τη συνείδηση της κοινωνίας, η οποία ζητά επιτακτικά την περίοδο την τιμωρία πολιτικών προσώπων…
Θ.Δ.: Αυτό λέω όχι εμμέσως, το λέω αμέσως. Άλλωστε έχω ασχοληθεί και σε επίπεδο μονογραφιών με το ζήτημα, είναι οι λεγόμενοι απόκρυφοι λόγοι προσωρινής κράτησης και απόκρυφοι λόγοι που επηρεάζουν την επιβολή περιοριστικών όρων. Λέγονται «απόκρυφοι», γιατί ακριβώς γιατί δεν ομολογούνται ποτέ, είτε από την εκάστοτε δικαστική εξουσία είτε τα επί μέρους πρόσωπα που χειρίζονται. Κανείς δεν θέλει να λέει ότι επηρεάζεται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, παρά ταύτα όμως υπάρχουν λόγοι, λειτουργούν και αυτή η περίπτωση αποτελεί μια επιμέρους επιβεβαίωση αυτής της περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Εάν δεν είχαμε δηλαδή το φαινόμενο να βάλλονται οι συγκεκριμένοι θεσμοί και οι επιμέρους θεσμοί της δικαιοσύνης, αλλά και των πολιτικών προσώπων, δεν θα είχαμε τέτοια φαινόμενα.

ΠτΘ: Αν και τις τελευταίες ώρες τα ρεπορτάζ καταγράφουν ότι ο κ. Αγγέλου αρνείται να καταβάλει το ποσό λέγοντας ότι δεν έχει αυτά τα χρήματα και ότι θα καταφύγει στο δικαστικό συμβούλιο προκειμένου να ζητήσει διαφορετικό βούλευμα…
Θ.Δ.: Υπάρχουν δύο δυνατότητες. Η μία είναι να καταφύγει ζητώντας τη μείωση θεωρώντας δυσανάλογο το ποσό επικαλούμενος την αρχή της αναλογικότητος, δηλαδή επικαλούμενος την οικονομική του κατάσταση, σε συνδυασμό με κάποια άλλα επιμέρους κριτήρια, ώστε να μειωθεί το ποσό. Η άλλη δυνατότητα είναι, αν δεν το πληρώσει και αποδειχθεί ένα αντίστοιχο έγκλημα, να οδηγηθεί σε προσωρινή κράτηση διότι κατά ρητή διάταξη του Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, εάν ο όρος της εγγυοδοσίας δεν καλύπτεται, μετατρέπεται σε προσωρινή κράτηση.

Το σύστημα είναι αποφασισμένο να εξυγιανθεί

ΠτΘ: Ας πούμε ότι ο συγκεκριμένος με τις πολιτικές ιδιότητες που φέρει και ασφαλώς το υψηλό ενδιαφέρον που έχει η περίπτωσή του από το σύνολο του πολιτικού κόσμου -μη ξεχνάμε ότι ήταν άμεσος συνεργάτης ενός πρωθυπουργού για πεντέμισι χρόνια στο Μέγαρο Μαξίμου- βρήκε τα λεφτά και τα καταβάλλει. Εάν στη θέση του ήταν ένας άλλος πολίτης που εμπλέκετο σε μια εξίσου σοβαρή περίπτωση και ο οποίος θα είχε να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο ποσό, που δεν θα μπορούσε εκ των πραγμάτων να καταβάλει λόγω της οικονομικής του θέσης σημαίνει πρακτικά ότι θα πήγαινε σε διαδικασία προφυλάκισης. Λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο και ταξικά η δικαιοσύνη; Απλά θα σας έλεγα ότι ο κόσμος λέει ότι τελικά αυτοί που έχουν κερδίζουν την ελευθερία τους, εκείνοι που σε μια τέτοια ανάλογη περίπτωση δεν θα είχαν να καταβάλουν ένα τέτοιο τίμημα, θα οδηγούνταν σε προφυλάκιση και θα αντιμετώπιζαν μια εκτεταμένη φυλάκιση μέχρι ότου γίνει η δίκη. Συμβαίνει αυτό;
Θ.Δ.: Δεν μπορώ να αποκλείσω καμία αντίστοιχη ερμηνεία. Είπα ότι κινούμαστε στο μεταίχμιο, γιατί είναι μια εκκρεμής υπόθεση, δεν έχω το φάκελο, δεν ξέρω τα δεδομένα, δεν ξέρω τι εμπλοκές θα μπορούσε να έχει ο φερόμενος ως εμπλακείς στο θέμα.

ΠτΘ: Θα ήθελα να αναφερθείτε γενικότερα…
Θ.Δ.: Θεωρώ ότι στο κομμάτι που είμαστε ισχύει εν μέρει, αν και εδώ συνεχίζω να λέω ότι δεν είναι αποτύπωση της ιδιαιτερότητας σε σχέση με την οικονομική κατάσταση του προσώπου, αλλά είναι αποτύπωση σε σχέση με τη συγκυρία που περνάμε, με την κρίση των θεσμών, με προηγούμενα δεδομένα, όπως η φυγή Χριστοφοράκου, και με την περιρρέουσα ατμόσφαιρα του φερόμενου ως μεγίστου σκανδάλου. Η ουσία του πράγματος είναι ότι λειτουργούμε στη λογική του φαίνεσθαι ή στη λογική της διαισθητικής αντίδρασης και αυτό είναι που με ενοχλεί προσωπικά ως δικηγόρο.

ΠτΘ: Όταν η υπόθεση πάει στο δικαστήριο η σύνθεση του δικαστηρίου που θα έχει απέναντί του ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος μπορεί δυνητικά να επηρεασθεί από το γεγονός ότι έχει στο μυαλό της αυτή η σύνθεση πως ανακριτής και εισαγγελέας, για να αφήσουν αυτόν ελεύθερο, του επέβαλαν πολύ αυστηρούς όρους;
Θ.Δ.: Εάν λειτουργήσει στενά δικονομικά με βάση τους κανόνες και τον αξιακό κώδικα εκδίκασης της υπόθεσης, δεν θα επηρεασθεί, διότι είναι άλλο στάδιο κεκορεσμένο και αφορά στην αντιμετώπιση ενός συγκεκριμένου κινδύνου, του κινδύνου φυγής. Ως περιρρέουσα ατμόσφαιρα κανείς δεν αποκλείει ότι υπάρχουν τέτοιοι δίοδοι επηρεασμού σε πραγματικό επίπεδο. Δικονομικά, όμως, δεν συνδέεται το ένα απαραιτήτως με το άλλο, δηλαδή δεν θέλουμε να δημιουργήσουμε κανόνα ότι, αν σε κάποιον επιβλήθηκε πέντε χιλιάδες ευρώ εγγυοδοσία, είναι λιγότερο ένοχος σε σχέση με αυτόν στον οποίο επιβλήθηκε ποσό είκοσι ή τριάντα χιλιάδων ευρώ. Δεν λειτουργεί έτσι, αλλά με βάση την οικονομική κατάσταση, το μέγεθος του κινδύνου φυγής, σε συνδυασμό με άλλα κριτήρια. Επαναλαμβάνω ότι εδώ το κριτήριο που λειτούργησε ήταν η εξασφάλιση πρώτα της ίδιας της δικαιοσύνης και μετά η προς τα έξω εικόνα. Φαντάζομαι ότι είναι αποφασισμένο το σύστημα να εξυγιανθεί.

Είμαι αντίθετος εξ υπαρχής με τον νόμο περί ευθύνης υπουργών

ΠτΘ: Αναφέρατε προηγουμένως για το νόμο περί ευθύνης υπουργών καθώς εδώ ισχύει μια αντίφαση τεράστια. Υπουργοί που εμπλέκονται σε αυτό το σκάνδαλο μετά την πάροδο της βουλευτικής περιόδου να έχουν παραγραφεί τα αδικήματά τους, ενώ άλλοι είναι πολιτικά πρόσωπα, όπως ο κ. Αγγέλου, αλλά δεν έχουν εκλεγεί βουλευτές, δεν έχουν αυτή την κάλυψη. Άρα μιλάμε για δύο μέτρα και δύο σταθμά εν προκειμένω. Κάποιοι έχουν τελειώσει οριστικά και αμετάκλητα και κάποιοι μπαίνουν σε μια διαδικασία προσωπικής οδύνης από την εμπλοκή τους στο σκάνδαλο. Αυτό το θέμα έχει προκαλέσει την οργή της ελληνικής κοινωνίας, καθώς θεωρεί ότι ο πολιτικός κόσμος για τον εαυτό του έχει αποφασίσει ότι θα τον περιβάλλει ένα δίκτυ προστασίας, προκειμένου να μην τυγχάνει δίκης, όπως ο κάθε απλός πολίτης. Είναι έτσι;
Θ.Δ.: Είναι έτσι ακριβώς. Συμφωνώ μαζί σας, η αίσθηση του κόσμου είναι εντελώς ακριβής, γιατί ενδεχομένως βρισκόμαστε σε ένα φαινόμενο εσφαλμένης οχύρωσης, κατά την άποψή μου, του πολιτικού κόσμου και μάλιστα με την ανώτερη δυνατή οχύρωση, δηλαδή τη συνταγματική οχύρωση, και σε ένα φαινόμενο το οποίο και η ελληνική ιδιαιτερότητα εμφανίζει και ταυτοχρόνως στην κρίσιμη φάση που βρίσκεται η χώρα προκαλεί τα μέγιστα. Ελληνική ιδιαιτερότητα, διότι στις λοιπές έννομες τάξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν έχουμε τέτοιου είδους εντονότατη προκλητική προστασία. Έχουμε κάποιες περιπτώσεις σε ορισμένα συντάγματα ή κατά κανόνα στους νόμους για την αντιμετώπιση των εγκλημάτων που διαπράττουν οι υπουργοί ή πρωθυπουργοί ή πρόεδροι δημοκρατίας, ανάλογα με το σύστημα, εν γένει που διαπράττουν πολιτικά πρόσωπα, που δεν τυγχάνουν όμως σε αυτή την προκλητική αντιμετώπιση. Η προσωπική μου άποψη είναι μια πραγματική, τι μπορεί να γίνει τώρα, και μια θεωρητική.

Η θεωρητική λέει ότι τάσσομαι εξ αρχής κατά της ειδικής αυτής μορφής προστασίας. Ούτε τα πολιτικά πρόσωπα την χρειάζονται ούτε η εποχή μας την ανέχεται, ούτε η λογική ανάταξης, μια νέα αρχή που ζητάμε, μπορεί να προέλθει με τους ίδιους θεσμούς, με τα ίδια οικονομικά πρόσωπα, με τα ίδια δεδομένα χωρίς να αλλάξει απολύτως τίποτα. Δηλαδή βαυκαλιζόμαστε, γιατί πιστεύουμε ότι η πολιτική μπορεί να αλλάξει με τους ίδιους θεσμούς που παραπέμπουν στο παρελθόν. Και ένας τέτοιος θεσμός είναι ο θεσμός αυτής της εσφαλμένης προστασίας, διότι περί εσφαλμένης προστασίας πρόκειται.

Συνταγματικά, ωστόσο, επειδή κατοχυρώνεται ο νόμος περί ευθύνης υπουργών, ξεκινά από το σύνταγμα. και δεν μπορεί να γίνει οποιαδήποτε τροποποίηση, αν δεν τροποποιηθεί το Σύνταγμα. Πρέπει να περιμένουμε την Συνταγματική Αναθεώρηση ώστε να τεθεί εξ υπαρχής το ζήτημα. Ενδιαμέσως υπάρχουν κάποιες προτάσεις, κάποιες κινήσεις…

Υπάρχουν εξαιρέσεις όπου χρήζουν προστασίας τα πολιτικά πρόσωπα

ΠτΘ: Τελευταίως, ο κ. Καστανίδης έκανε μια πρόταση και θα φέρει άμεσα στη Βουλή, έτσι ώστε το έγκλημα, η παραβατική συμπεριφορά του υπουργού ή του βουλευτή κατά την άσκηση των καθηκόντων του όσο διάστημα είναι υπουργός ή βουλευτής, οι συνέπειες από αυτή την παραβατική συμπεριφορά, να ξεκινούν από την στιγμή που εκδηλώνεται…
Θ.Δ.: Είναι μια σκέψη, είναι μια προσέγγιση, η οποία βρίσκει έρεισμα και σε άλλους θεωρητικούς του δικαίου, χωρίς όμως να συναντά ομοφωνία και χωρίς να επιλύει στο σύνολο τα επιμέρους ζητήματα. Υπάρχουν σοβαρότατα προβλήματα για μια απρόσκοπτη εφαρμογή αυτής της σκέψης, θα γίνει πολλή συζήτηση εάν προωθηθεί ως διαδικασία και είναι πραγματικά ένα εντελώς δυσχερές νομικό ποινικό ζήτημα. Η καθαρή λύση σε αυτές τις περιπτώσεις είναι προς τα έξω να περασθεί με νομικό καθεστώς ότι δεν συντρέχει λόγος ιδιαίτερης αντιμετώπισης σε αυτές τις καταστάσεις. Υπάρχουν κάποιες επιμέρους εξαιρέσεις που χρήζουν πραγματικά ειδικής προστασίας, όπως για τα ζητήματα συκοφαντικής δυσφήμισης, εξύβρισης σε πολιτικό επίπεδο, όπως και όλα όσα συνδέονται με την ελευθερία γνώμης των βουλευτών. Αυτό το κομμάτι μπορεί να συζητηθεί και πρέπει να προστατευθεί, και γιατί προωθεί την ελευθερία -δεν μπορεί να είναι δέσμιος ένας βουλευτής- και πολύ περισσότερο ένα πιο σημαίνον πρόσωπο, ένας υπουργός ή πρωθυπουργός, επίσης δεν μπορεί να είναι εντελώς ανοχύρωτο σε τέτοιου είδους καταστάσεις. Πλην, όμως, έως εδώ, όχι στην ειδική αντιμετώπιση και όχι στις προκλητικές λογικές ειδικής παραγραφής με την δεύτερη σύνοδο της Βουλής, που ως νομικά ζητήματα ούτε νομιμοποίηση βρίσκουν στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, δημιουργούν εντελώς διαφορετικές ταχύτητες, ταυτοχρόνως όμως ούτε και λαϊκή απήχηση μπορούν να βρουν.

ΠτΘ: κ. Δαλακούρα σας ευχαριστώ πολύ.
Θ.Δ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ.

Όσο δεν οχυρώνονται οι θεσμοί θα υπάρχουν φαινόμενα εμπλοκής της δικαστικής εξουσίας με την πολιτική

ΠτΘ: Πάρα πολλές φορές το τελευταίο διάστημα η δικαιοσύνη βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα. Από την εμπειρία σας βλέπετε ότι η δικαιοσύνη επηρεάζεται από καταστάσεις που θα μπορούσαν να της ασκήσουν πίεση προς μια κατεύθυνση ώστε να εκδοθεί μια απόφαση που θα έχει ένα συγκεκριμένο σκεπτικό ως προς την τελική της λήψη;
Θ.Δ.: Δεν είναι ζήτημα που αφορά προσωπικές καταστάσεις ή ζητήματα προσωπικής εμπειρίας. Οι δικαστές είναι ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, μια σημαίνουσα εξουσία στο πλαίσιο της έννομης τάξης, της συντεταγμένης πολιτείας που έχουμε στην Ελλάδα και στο βαθμό που μετέχει στα ζητήματα αυτά και συνδέεται κυρίως στο ανώτερο επίπεδο, δηλαδή στην εξέλιξη των δικαστικών στον ορισμό της ηγεσίας της δικαιοσύνης συμπλέκεται εκεί με την πολιτική εξουσία, αφήνει ανοικτά ζητήματα στο επίπεδο του επηρεασμού. Εν τοις πράγμασι, το πόσο προωθούνται ή δεν προωθούνται βεβαίως είναι ένα ζήτημα που μια καλή ματιά σε συνδυασμό με την ιστορική εξέλιξη των πραγμάτων μπορεί να αποδείξει. Στο παρελθόν είχαμε αρκετές περιπτώσεις τέτοιας εμπλοκής, είχαμε φαινόμενα και θα έχουμε όσο δεν οχυρώνονται περαιτέρω οι θεσμοί. Η άποψή μου είναι ότι σε όλα αυτά τα τόσο κρίσιμα ζητήματα, όχι για να μην προκαλούμε τον κόσμο αλλά για να οχυρώνουμε θεσμικά την συντεταγμένη πολιτείας μας, πρέπει να έχουμε εντελώς διακεκριμένους ρόλους και πιο ισχυρούς θεσμούς. Δηλαδή ηγεσία δικαιοσύνης απολύτως ανεξάρτητη, αυτή είναι η προσωπική μου άποψη, και όχι διορισμένη από το υπουργικό συμβούλιο, να δοθεί η δυνατότητα διαχείρισης, είναι συντεταγμένη εξουσία στο πλαίσιο της έννομης τάξης μας η δικαστική εξουσία και μπορεί να διαχειρισθεί τα του οίκου της και ενδυνάμωση των θεσμών σε όλα τα επιμέρους επίπεδα τόσο στα ίδια τα πολιτικά πρόσωπα και στον θεσμό του κοινοβουλίου μας όσο και στις σχέσεις των πολιτικών με τα περαιτέρω. Η κρίση της Ελλάδος αυτό που βιώνουμε καθημερινά μπορεί να μην εξηγείται πολλές φορές με πολιτικά κριτήρια ή μάλλον να επιχειρείται να εξηγηθεί αποκλειστικά με πολιτικά κριτήρια εάν δούμε όμως την λειτουργία των θεσμών και την λειτουργία των προσώπων θα ψάξουμε και θα βρούμε και άλλα κριτήρια τα οποία ίσως είναι τα πιο αποφασιστικά. Ποιος είναι ο ρόλος του βουλευτή ποιος ο ρόλος του πολιτικού προσώπου του υπουργού στο πλαίσιο μιας συντεταγμένης πολιτείας να διαχειρίζεται την εξουσία που του δίνει ο λαός ή να ελέγχεται με εντελώς διαφορετικά δεδομένα στο τι ακριβώς προώθησε περαιτέρω στη ζώσα νομική πραγματικότητα και στη ζώσα κοινωνία; Είναι κάποια ζητήματα που θέτουν άλλες συνιστώσες θεσμικές.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.