Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ…

Στα δύσβατα μονοπάτια της γνώσης «περιδιαβαίνει» σήμερα το «Εμείς η Πόλις». Όχι τυχαία, ο Νομός Ροδόπης έχει το υψηλότερο ποσοστό ατόμων που δεν ολοκλήρωσαν την υποχρεωτική εκπαίδευση σε ολόκληρη τη χώρα (67,4% σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΣΥΕ για το 2005). Ο νομός έχει την 7η χαμηλότερη αναλογία μαθητών Β΄ βάθμιας εκπαίδευσης ανά 1.000 κατοίκους στη χώρα (52 έναντι μέσου όρου 73). Τα υψηλά ποσοστά αναλφαβητισμού στον Νομό σχετίζονται άμεσα με την ύπαρξη της μουσουλμανικής μειονότητας. Συγκεκριμένα, το αυξημένο ποσοστό αναλφαβητισμού των μειονοτικών πληθυσμών συνδέεται με τις γενικότερες δυσκολίες ενσωμάτωσής τους στην κοινωνία και οικονομία της ευρύτερης περιοχής, ενώ συμβάλει καθοριστικά και στην αναπαραγωγή της απομόνωσής τους. Για τους λόγους αυτούς, η βελτίωση του μορφωτικού επιπέδου του πληθυσμού και η αναβάθμιση των δεξιοτήτων κρίνεται απαραίτητη, ωστόσο, οι αλλαγές από γενιά σε γενιά σημειώνονται με αργά βήματα. Η Σερήφ Αϊσέ, μητέρα ενός επτάχρονου παιδιού ζώντας σε «μαχαλά» της Κομοτηνής το γνωρίζει καλά. Όπως και οι μαθητές – εργαζόμενοι του Εσπερινού Γυμνασίου που διεκδικούν ό,τι στερήθηκαν στα παιδικά τους χρόνια. Τέλος, σ΄ αυτή τη δύσκολη «περιδιάβαση» η βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ κ. Θάλεια Δραγώνα καταθέτει τις δικές της σκέψεις για τα κακώς κείμενα και τις δυσλειτουργίες του συστήματος…

Ρεπορτάζ: Μαρία Νικολάου

Η Σερήφ Αϊσέ είναι 28 χρονών, μητέρα δύο παιδιών. Ο πρώτος της γιος, ο Σεφκί, είναι ήδη 7 χρονών και μαθητής της Α΄ Τάξης του Μειονοτικού Δημοτικού Σχολείου της γειτονιάς της. Μοιραζόμαστε μαζί ένα φλιτζάνι ζεστό καφέ, ένα κρύο πρωινό του πρώτου μήνα του χρόνου. Το πρώτο που σπεύδει να ευχηθεί για τη νέα χρονιά είναι: «Μια καλύτερη τύχη στα γράμματα» για τα παιδιά της γειτονιάς της. Όχι άδικα, και εκείνη, όπως οι γονείς της, δεν κατάφερε να μάθει ούτε καν να μιλά και να γράφει την ελληνική γλώσσα. «Σε καταλαβαίνω», μου λέει, «αλλά όχι όλες τις λέξεις, μπορείς κάποιες από αυτές να μου τις εξηγήσεις»; Στο ίδιο δύσβατο μονοπάτι της γνώσης, βλέπει τώρα τον γιο της τον Σεφκί…

Σερήφ Αϊσέ, 28 χρονών, μητέρα δύο παιδιών:

«Ό,τι αντιμετώπιζα εγώ, ακριβώς τα ίδια αντιμετωπίζει και ο γιος μου»

«Παντρεύτηκα στα 20 μου χρόνια, εγκατέλειψα το σχολείο στην Ε Τάξη του Δημοτικού Σχολείου. Δυσκόλεψε πάρα πολύ γι’ αυτό και το άφησα. Ήξερα λίγο να μιλάω, λίγο να απαντάω, πολύ λίγο να καταλαβαίνω. Στο σπίτι μου μιλούσαμε τουρκικά, στην γειτονιά τουρκικά, τα ελληνικά τα άκουγα μόνο όταν πήγαινα στην τάξη από την δασκάλα μου. Ήταν βάσανο, ήθελα, όμως, να συνεχίσω, αλλά η στεναχώρια ήταν μεγάλη επειδή δεν τα κατάφερνα και το άφησα. Έπαιζα στη γειτονιά, έκανα δουλειές, έτσι πέρναγε ο καιρός. Ποτέ κανείς δεν μ΄ αναζήτησε από το σχολείο. Όταν απέκτησα τον γιο μου, δεν ήθελα να τον στείλω σχολείο εδώ στη γειτονιά, αλλά στην πόλη, για να μάθει καλύτερα ελληνικά. Δεν είχα όμως κάποιον να τον πηγαίνει και να τον φέρνει, οπότε αναγκαστικά γράφτηκε και ο γιος μου στο ίδιο σχολείο. Ο άντρας μου δουλεύει στις μεταφορές, δεν μπορούσε να αναλάβει να πηγαίνει και να φέρνει το παιδί στο σχολείο. Τον γιο μου φρόντισα και τον έστειλα στο νηπιαγωγείο που λειτουργεί εδώ τα τελευταία χρόνια. Μιλά λίγο καλύτερα τα ελληνικά ο Σεφκί από ό,τι τα μιλούσα εγώ στην ηλικία του. Όμως δεν έχουμε δασκάλους που να νοιάζονται αληθινά. Κάνουν το μάθημά τους και ως εκεί, όποιος μάθει έμαθε, όλους θα τους περάσουν. Θα πάνε τα παιδιά μέχρι την Έκτη Τάξη και θα υπάρχουν κάποιοι ανάμεσά τους που δεν θα ξέρουν καθόλου ελληνικά! Απορώ πώς τα περνάνε τα παιδιά από τάξη σε τάξη χωρίς να ξέρουν τίποτα; Δεν θα έπρεπε κανονικά να γίνεται ένα φροντιστήριο; Να τους δίνεται λίγο μεγαλύτερη προσοχή; Εγώ προσπάθησα να τον βοηθήσω τον γιο μου, πριν ξεκινήσει το δημοτικό. Προσπαθήσαμε να μάθουμε κάποια γράμματα μαζί. Έμαθε να πιάνει τουλάχιστον το μολύβι. Θα ήθελα να τελειώσει το Δημοτικό και να πάει στο Γυμνάσιο. Να ξέρει γράμματα στη ζωή του και να μην γίνει χαμάλης σαν τον μπαμπά του.

Δεν γίνεται καλό μάθημα. Δεν αλλάζει τίποτα, ό,τι αντιμετώπιζα εγώ, ακριβώς τα ίδια αντιμετωπίζει και ο γιος μου. Απορώ. Πώς γίνεται και δεν αλλάζει τίποτα όλα αυτά τα χρόνια; Γιατί να πηγαίνουν έξι χρόνια τσάμπα και να μην μαθαίνουν τίποτα τα παιδιά; Δεν θα έπρεπε να ξέρουν, τελειώνοντας, καλά ελληνικά; Δεν λέω να πάνε στο Γυμνάσιο και να είναι μαθητές του είκοσι, αλλά να ξέρουν τουλάχιστον να μιλάνε ελληνικά. Η ελληνική γλώσσα είναι πολύ δύσκολη, τουλάχιστον αυτή να μάθουν. Στο σπίτι δείχνω ενδιαφέρον, ρωτάω «τι κάνατε σήμερα»; Αν έχει ασκήσεις του λέω να τις δούμε μαζί. Ό,τι μπορώ και καταλαβαίνω, το εξηγώ. Βοηθάω όσο μπορώ, αλλά δεν γίνεται μόνο με τα πολύ λίγα που ξέρω εγώ. Ο γιος μου είναι στην Α΄ Τάξη, είμαστε στον Ιανουάριο και δεν ξέρει την ελληνική αλφαβήτα. Δεν είμαστε χαζοί, δεν φταίμε εμείς και τα παιδιά μας, κάτι πρέπει να γίνει, να προσπαθήσουν λίγο περισσότερο οι υπεύθυνοι, να αλλάξει κάτι και για τα παιδιά μας».

Μαίρη Κοσμίδου, Διευθύντρια στο Εσπερινό Γυμνάσιο Κομοτηνής:

«Οι μαθητές θα ήθελαν να δώσουν περισσότερα, αλλά η κούραση της δουλειάς δεν τους αφήνει».

«Το Εσπερινό Γυμνάσιο είναι ένα σχολείο για μαθητές από 14 ετών και πάνω οι οποίοι εργάζονται. Βρίσκουν ως δεύτερη ευκαιρία τη γνώση που δεν μπόρεσαν να έχουν στο ημερήσιο. Είναι μαθητές οι οποίοι εργάζονται και

απασχολούνται τα πρωινά σε διάφορες εργασίες. Από 16 και πάνω, αγόρια και κορίτσια από διάφορες ομάδες, θρησκείες, κουλτούρες, είναι ένα πολιτισμικό σχολείο.

Οι μαθητές τα πρωινά εργάζονται ως ηλεκτρολόγοι, μαραγκοί, πλακατζήδες, αρτοποιοί, τεχνίτες σε συνεργείο αυτοκινήτων, ζαχαροπλάστες, βιομηχανικοί εργάτες. Το απολυτήριο του Γυμνασίου για κάποιους είναι να βελτιώσουν τη θέση τους, για άλλους να ανέβουν ένα σκαλί παραπάνω, κάπου αλλού, κάπου καλύτερα. Σηκώνονται στις πέντε και στις έξι για να πάνε στη δουλειά, γυρίζουν στις τέσσερις και στις πέντε στο σπίτι, προλαβαίνουν μόνο να ντυθούν, ούτε καν να φάνε. Είναι αυτονόητο ότι, όταν έρχονται εδώ στις έξι να είναι ήδη πολύ κουρασμένοι και η κούραση αυτή βγαίνει, κάθονται στο θρανίο και οι δυνάμεις τα εγκαταλείπουν. Μπορούν να θέλουν να παρακολουθήσουν, αλλά φαίνεται η κούρασή τους.

Φέτος στην 1η και στην 2η Γυμνασίου έχουμε νέα παιδιά, ενώ στην αρχή το 2002 είχαμε την εγγραφή μαθητών σε μεγάλη ηλικία. Τώρα έχει πέσει το όριο ηλικίας, είμαστε στα 16, στα 17, στα 18 και από εκεί και πέρα από 22, 24 μέχρι και 37. Είχαμε και τον Ιερέα Παναγιώτη στα 48, ο οποίος πήρε μετεγγραφή στο Εκκλησιαστικό Γυμνάσιο. Συνολικά έχουμε 70 μαθητές. Οι μαθητές νοιάζονται πάρα πολύ, έχουμε και τους αριστούχους μας. Θα ήθελαν να δώσουν περισσότερα, αλλά η κούραση της δουλειάς δεν τους αφήνει. Είναι επίσης παιδιά που για να έρθουν εδώ κάνουν μεγάλη διαδρομή, από τον Κάλχα, τα Δουκάτα. Παιδιά τα οποία δεν πήγαν καλά στο ημερήσιο σχολείο τους ανορθώνουμε το ηθικό και αλλάζουμε το σύστημα με το οποίο θα διδάξουμε. Στο Εσπερινό Γυμνάσιο διδάσκουμε τα ίδια βιβλία και τα ίδια μαθήματα με τα Ημερήσια Γυμνάσια. Αυτό το οποίο αλλάζουν οι διδάσκοντες είναι ο τρόπος προσέγγισης των μαθημάτων, έτσι ώστε να γίνουν ελκυστικά.

Είναι παιδιά τα οποία προέρχονται από χαμηλές κοινωνικές τάξεις, χαμηλά εισοδήματα. Οι μαθητές έχουν τις δικές τους μικρές, πικρές ιστορίες, προσωπικές και οικογενειακές. Προσπαθούν να αφήσουν πίσω τους πολλά και να βρουν πολλά περισσότερα μπροστά τους. Με συγκινεί το ενδιαφέρον της μάνας που είναι 35 ετών να τελειώσει και να προχωρήσει μαζί με το παιδί της στο Λύκειο. Με συγκινεί η ιστορία του παιδιού που από τα δύο του δεν γνώρισε μάνα και έχει μείνει στη φροντίδα των θείων, που θέλει να φτιάξει δική του οικογένεια, γιατί έτσι θα δώσει πολλά περισσότερα, που το ίδιο το παιδί δεν είχε. Υπάρχουν πάρα πολλές άλλες ιστορίες που προκαλούν συγκίνηση. Πάντα ήμουν της άποψης ότι, αν δεν έχεις να δώσεις στα παιδιά μην μπαίνεις στο επάγγελμα και αν δεν μπορείς να πάρεις επίσης μην μπαίνεις. Ο εκπαιδευτικός πρέπει να δίνει και να παίρνει και όταν παίρνει να γίνεται ακόμη πιο σοφός και να μπορεί να δίνει ακόμη περισσότερα».

Σαλί Μπαρίς, μαθητής: «Έχω λίγο χρόνο για διάβασμα, αλλά ευτυχώς η πιο πολύ δουλειά γίνεται στην τάξη»

«Είμαι 21 ετών και εργάζομαι σε ζαχαροπλαστείο. Τα απογεύματα έρχομαι στο Εσπερινό Γυμνάσιο της Κομοτηνής για να αυξήσω τις γνώσεις μου και να πάρω το απολυτήριο. Ίσως έτσι να ανοίξουν και καλύτερες προοπτικές στο μέλλον. Πηγαίνω στην 3η Γυμνασίου. Είχε πεθάνει η γιαγιά μου, μετακομίσαμε στην Κομοτηνή και παράτησα τα μαθήματα για να δουλέψω το πρωί. Αργότερα σκέφτηκα ότι μπορώ να συνεχίσω στο Εσπερινό και έτσι ήρθα. Έχω εργαστεί ως σερβιτόρος σε καφενεία και ως ηλεκτρολόγος. Είναι ευχάριστη η τωρινή δουλειά μου, γιατί έχεις επαφή με τον κόσμο. Αρχίζω στις εννέα και τελειώνω στις τέσσερις και μισή το απόγευμα, στο σχολείο έρχομαι στις έξι παρά τέταρτο. Έξι ώρα αρχίζει το μάθημα. Έχω λίγο χρόνο για διάβασμα, αλλά ευτυχώς η πιο πολλή δουλειά γίνεται στην τάξη. Πιο πολύ μ΄ αρέσει η Φυσική και τα Μαθηματικά. Όταν τελειώσω σκέφτομαι να συνεχίσω στο Εσπερινό Λύκειο. Ένας τίτλος σπουδών χρειάζεται. Δεν ντρέπομαι, είναι ωραίο αυτό που κάνουμε όλα τα παιδιά, το πρωί εργαζόμαστε και το απόγευμα ερχόμαστε στο σχολείο, αυξάνουμε τις γνώσεις μας, μαθαίνουμε καινούργια πράγματα και οι γονείς μας καμαρώνουν. Έχουμε αναπτύξει καλές σχέσεις μεταξύ μας. Δεν έχει σημασία η ηλικία. Όλοι ερχόμαστε για να μάθουμε κάτι παραπάνω, για να μας μείνει κάτι στο μέλλον».

Θέκλα Μαυρίδου: «Δεν σου κάνει κέφι να κάνεις κοπάνα από το σχολείο. Περνάμε εντός της αίθουσας καλύτερα»

«Είμαι 20 ετών και πηγαίνω στη Γ΄ Γυμνασίου. Δουλεύω σε πιτσαρία το πρωί. Ήρθα στο Εσπερινό Γυμνάσιο για μια δεύτερη ευκαιρία, για να πάρω ένα απολυτήριο και να προχωρήσω. Πέθανε η μητέρα μου και δεν μπόρεσα να τελειώσω κανονικά, ανέλαβα το σπίτι, καθυστέρησα έξι χρόνια, αλλά τώρα επέστρεψα στη ζωή μου, ό,τι ήταν να το κάνω το έκανα. Χαίρομαι που υπάρχει αυτό το Σχολείο και μας δίνει μια δεύτερη ευκαιρία. Αυτό το σχολείο είναι μια πόρτα στο μέλλον για κάθε άνθρωπο που δουλεύει το πρωί. Εδώ υπάρχουν πολλά εργαζόμενα παιδιά, αλλά και νοικοκυρές. Συνεννοούμαστε μεταξύ μας πιο καλά και οι καθηγητές μάς στηρίζουν. Χαιρόμαστε που η Διευθύντριά μας προσπαθεί να αλλάξει προς το καλύτερο τη λειτουργία του Σχολείου, κάνει προσπάθειες και αυτές αποδίδουν. Συνήθως συζητάμε για δουλειά, λέμε πώς τα πήγαμε. Πιο πολύ μας απασχολεί η δουλειά και τα μαθήματα. Είχαμε τον κύριο Παναγιώτη σε ηλικία 54 ετών συμμαθητή μας. Έχουμε και σαραντάρηδες συμμαθητές. Ο τίτλος πρέπει να γράφει και έναν καλό βαθμό γι’ αυτό και νοιάζονται όλοι. Δεν σου κάνει κέφι να κάνεις κοπάνα από αυτό το σχολείο, γιατί περνάμε και εντός της αίθουσας καλύτερα από κοπάνα. Εδώ συζητάμε, κάνουμε μάθημα και περνάμε καλά».

Σιακήρ Νουρδάν: «Το σχολείο αυτό είναι μια ευκαιρία για όλους μας»

«Είμαι 28 ετών, έχω κρεοπωλείο και παράλληλα εργάζομαι ως μαραγκός. Θέλω να πάρω ένα χαρτί στο χέρι και μετά να πάω στη Σχολή Κρεάτων για να έχω και το πτυχίο του κρεοπώλη. Ξεκινώ στις επτά και μέχρι τις πέντε είμαι στο κρεοπωλείο. Μετά έρχομαι στο σχολείο και ύστερα πάνω στο εργαστήρι που έχω και εργάζομαι ως μαραγκός, δουλεύω έως τη μία το πρωί. Δεν έχω χρόνο για τίποτα άλλο, ακόμη και το ξύρισμα είναι δύσκολο για μένα. Δεν έχω χρόνο για να βγω έξω. Πιο πολύ κοιτάω τη δουλειά μου γιατί είμαι παντρεμένος, έχω δύο παιδιά, μια κόρη έξι ετών και έναν γιο ενός έτους και είναι πολύ δύσκολη υπόθεση η ανατροφή τους. Είναι δύσκολα τα πράγματα και στην αγορά, αυτό όποιος κρατάει δικό του μαγαζί το ξέρει καλά. Ακόμη και στο σχολείο όταν έρχομαι, το μυαλό είναι αλλού, στη δουλειά. Τρέχουν τα χρέη, τα έξοδα, όπου και να πας, όσο ωραία και αν είναι, δεν γλεντάς. Τα βάσανα πάντα είναι εκεί και σε περιμένουν, δεν μπορείς να ξεφύγεις. Το σχολείο αυτό είναι μια ευκαιρία για όλους μας. Όταν είχα έρθει για πρώτη φορά μου φάνηκαν όλα περίεργα, παράξενα, από έντεκα χρονών δουλεύω. Αναγκάστηκα και μόλις τελείωσα το δημοτικό έπιασα δουλειά. Είχα ξεχάσει πώς είναι το σχολείο. Ήθελα να συνεχίσω, βλέπω τους τότε συμμαθητές μου να έχουν πάει ακόμη και στο Πανεπιστήμιο και εγώ να είμαι στη δουλειά, αλλά τι να κάνεις; Η ζωή είναι έτσι, πρέπει να είσαι και λίγο τυχερός. Δεν το έβαλα κάτω, προσπάθησα και χαίρομαι γι’ αυτό. Αν δεν δούλευα, θα ήταν για μένα χειρότερα τα πράγματα. Τώρα λέω ότι τουλάχιστον παλεύω. Είναι και κάποιοι άλλοι που δεν έχουν τίποτα. Είμαι μόνον 28 ετών και έχω δύο παιδιά, η γυναίκα μου δεν δουλεύει, οπότε είναι δύσκολα τα πράγματα. Σκέφτομαι ότι τα βιβλία θα με βοηθήσουν να καλυτερεύσω τα πράγματα, ίσως, έτσι καταφέρω να μην ζήσουν τα παιδιά μου τις δυσκολίες που έζησα κι εγώ. Γι’ αυτό παλεύω».

Ιμπραχήμ Ανιφέ: «Οι μαθητές έχουμε καλές σχέσεις μεταξύ μας, δεν υπάρχει ξένος ανάμεσά μας»

«Είμαι 17 ετών και πηγαίνω στην Γ΄ Τάξη του Εσπερινού Γυμνασίου. Δεν ήξερα τόσο καλά ελληνικά, εδώ έμαθα. Εδώ περνάω πάρα πολύ καλά. Δεν καταλαβαίνω πώς κυλούν οι ώρες! Οι καθηγητές είναι πολύ καλοί, μας βοηθάνε σαν να είναι φίλοι μας. Αν έχουμε κανένα πρόβλημα, μιλάμε μαζί τους και βρίσκουμε λύσεις. Όταν έβγαλα το Δημοτικό, πήγα κανονικά στο Γυμνάσιο, αλλά έμεινα στην τάξη επειδή δεν ήξερα καθόλου ελληνικά, ήμουν σαν χαζή μέσα στην τάξη. Δεν είχα καλούς βαθμούς. Δεν είχα πάει νηπιαγωγείο, γιατί στον Ήφαιστο δεν υπήρχε τότε, ενώ τώρα έχουμε. Πήγα στο 4ο Μειονοτικό Δημοτι Ο αρραβωνιαστικός μου μ’ αφήνει να έρχομαι εδώ, χαίρεται και θέλει να το τελειώσω το σχολείο και να πάρω το χαρτί. Ακόμη δεν παντρευτήκαμε, μ’ αγαπάει, τον αγαπάω κι εγώ και κάνει υπομονή. Δεν ξέρω αν θα συνεχίσω στο Λύκειο, θέλω να βρω δουλειά. Μια δουλειά αν βρω, θα είμαι ευτυχισμένη. Οι μαθητές έχουμε καλές σχέσεις μεταξύ μας, δεν είναι κανείς ξένος ανάμεσά μας, μιλάμε με όλους σαν να γνωριζόμαστε δέκα χρόνια. Δεν προλαβαίνω να διαβάζω. Τον υπολογιστή που έχω στο σπίτι δεν προλαβαίνω να τον ανοίξω. Βοηθάω στο παντοπωλείο, στο σπίτι κάνω δουλειές, από τις πεντέμισι το απόγευμα, μέχρι τις εννέα και μισή είμαι στο σχολείο, επιστρέφω κατάκοπη και κοιμάμαι, αφού δω λίγο τηλεόραση».

Θάλεια Δραγώνα, Βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, καθηγήτρια Πανεπιστημίου: «Χρειάζεται μετασχηματισμός του μειονοτικού σχολείου»

Γιατί ένα από τα πρώτα θέματα με το οποίο ασχοληθήκατε ως βουλευτής (με ερώτησή σας στη Βουλή) ήταν αυτό της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης (Ε.Π.Α.Θ.);

Πρωτοασχολήθηκα με τα θέματα της εκπαίδευσης της μειονότητας το 1996. Ήδη από τότε χρόνιζε η επίλυση του καθεστώτος της ΕΠΑΘ ως διεκδίκηση από τη μεριά της μειονότητας. Δεν είναι όμως μόνο διεκδίκηση της μειονότητας. Η ανεπαρκής εκπαίδευση δασκάλων είναι θέμα που αφορά όλους όσους ασχολούνται με την εκπαίδευση εκπαιδευτικών. Η ΕΠΑΘ ιδρύθηκε το 1968, είναι δημιούργημα της Χούντας και δεν θεωρώ ότι στήθηκε ποτέ σε σωστή βάση, ούτε ως σύλληψη ούτε ως πρόγραμμα σπουδών.

Πιστεύετε ότι μέχρι τώρα έχουμε την αποφοίτηση μη προσοντούχων εκπαιδευτικών, οι οποίοι όμως διδάσκουν κανονικά, με ό,τι συνεπάγεται αυτό για τους μαθητές;

Ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς αποφοίτους της ΕΠΑΘ σίγουρα θα υπάρχουν εξαίρετοι, καλοί ή μέτριοι, όπως εξάλλου συμβαίνει σε όλες τις επαγγελματικές κατηγορίες. Το πρόβλημα είναι ότι οι εκπαιδευτικοί αυτοί δεν έχουν τετραετείς σπουδές, όπως πλέον όλα τα μέλη αυτού του κλάδου, δεν έχουν διδαχθεί επαρκώς την τουρκική και καλούνται να έχουν λιγότερα προσόντα με τους υπόλοιπους εκπαιδευτικούς. Αυτή είναι μια κατάφορη ανισότητα. Οι Παιδαγωγικές Ακαδημίες μετεξελίχθηκαν σε Πανεπιστήμια εδώ και 20 χρόνια. Επιπλέον, οι απόφοιτοι της ΕΠΑΘ που δεν διορίζονται σε μειονοτικό σχολείο αντιμετωπίζονται ως απλοί απόφοιτοι λυκείου χωρίς οποιοδήποτε εργασιακό αντίκρισμα του τίτλου σπουδών τους και χωρίς δυνατότητα συμμετοχής σε διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ για θέσεις στο δημόσιο τομέα που απαιτούν πανεπιστημιακή εκπαίδευση.

Ποιες είναι οι δικές σας πληροφορίες για την επεξεργασία σχεδίου προεδρικού διατάγματος από την πλευρά του Υπουργείου Παιδείας για την ίδρυση: «Τμήματος Μουσουλμανικών, Παιδαγωγικών και Θεολογικών Σπουδών» στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης;

Δεν έχω επίσημες πληροφορίες. Έχω κατά καιρούς ακούσει διάφορα σενάρια. Η δική μου άποψη είναι ότι η μόνη λύση για την ΕΠΑΘ είναι η πλήρης κατάργησή της και οι φοιτητές που επιθυμούν να διδάξουν σε μειονοτικό σχολείο να εντάσσονται στα κανονικά παιδαγωγικά τμήματα όπου θα παρακολουθούν επιπλέον ειδικό εντατικό πρόγραμμα στην τουρκική γλώσσα. Έτσι και οι φοιτητές δεν θα γκετοποιούνται και θα συναγωνίζονται τους υπόλοιπους και θα παίρνουν πτυχία που θα τους επιτρέπουν να έχουν ψηλά το κεφάλι. Εφόσον γίνει κάτι τέτοιο, η πολιτεία θα έχει υποχρέωση να παράσχει προγράμματα εξομοίωσης για τους ήδη αποφοίτους της ΕΠΑΘ, όπως έγινε σε όλα τα παιδαγωγικά τμήματα της χώρας.

Γιατί θεωρείτε σημαντική τη δημιουργία δημοσίων γυμνασίων στους δήμους Αρριανών, Σώστου και Φιλύρας; Τι χάνουν τώρα οι μαθητές και τι θα κερδίσουν με τη δημιουργία τους;

Στο νομό Ροδόπης υπάρχουν εννέα δήμοι από τους οποίους οι τρεις κατοικούνται από μέλη της μειονότητας, όπως ο Δήμος Φιλύρας, ο Δήμος Αρριανών και ο Δήμος Σώστη με συνολικό πληθυσμό 25.000 περίπου ανθρώπων. Στους άλλους δήμους του Νομού που κατοικεί η πλειονότητα, σε κάθε έδρα του δήμου, και σωστά, υπάρχει ένα δημόσιο γυμνάσιο. Το μόνο δημόσιο γυμνάσιο σε περιοχή αμιγή στο νομό Ροδόπης είναι στην Οργάνη. Με τη δημιουργία αυτών των δημοσίων σχολείων τα παιδιά δεν θα χρειάζεται να μετακινούνται είτε στην Κομοτηνή είτε στον Ίασμο διότι και το οδικό δίκτυο είναι κακό και οι καιρικές συνθήκες δύσκολες τους χειμωνιάτικους μήνες. Επιπλέον, υπάρχει και συμβολική σημασία για ένα δήμο να έχει σχολείο. Δείχνει την παρουσία της πολιτείας και το σεβασμό της απέναντι στο δικαίωμα να παρέχεται δημόσια και υποχρεωτική εκπαίδευση αναλογικά στους κατοίκους. Επίσης ο δήμαρχος Αρριανών έχει επανειλημμένα ζητήσει επισήμως τη δημιουργία δημόσιου γυμνασίου και η πολιτεία οφείλει να ανταποκριθεί στο αίτημα.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.