Η Μεσσουνη τιμησε τους ηρωες του 1940

Η 28η Οκτωβρίου δεν γιορτάζεται μόνο με παρελάσεις και με τη δέουσα τιμή σε πόλεις και μεγάλους οικισμούς της πατρίδος μας. Γιορτάζεται σε κάθε γωνιά της Ελλάδος, εκεί που μπορεί σήμερα να μην λειτουργούν σχολειά η μνήμη όμως παραμένει νωπή αποτίοντας φόρο τιμής σε όλους εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για τη λευτεριά της πατρίδας.

Στο πλαίσιο αυτό ο οικισμός της Μεσσούνης τίμησε όπως κάθε χρόνο εξάλλου την επέτειο του ΟΧΙ και τα παλικαριά του οικισμού που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδας τους. Με μνημόσυνο, με ομιλία από την Πρόεδρο του Συλλόγου κ. Ιωάννα Δραγανίδου, αλλά και κατάθεση στεφάνου στο ηρώο του χωριού οι κάτοικοι της Μεσσούνης τίμησαν στο πρόσωπο των παλικαριών συντοπιτών τους που χάθηκαν όλους τους ήρωες εκείνου του πολέμου.

Ιωάννα Δραγανίδου, πρόεδρος Συλλόγου «Η επέτειος μήνυμα αισιοδοξίας και πίστης»

Στο ιστορικό της ημέρας αναφέρθηκε η πρόεδρος του Συλλόγου κ. Ιωάννα Δραγανίδου, κάνοντας λόγο όχι μόνο για ένα όχι αλλά για πολλά «που δε θα έφτανε ολόκληρο έτος για τον εορτασμό τους και την απόδοση φόρου τιμής σε όσους το αξίζουν». Η κ. Δραγανίδου έκανε ειδική αναφορά στις μάχες στα οχυρά που είναι όπως είπε «από τις πιο λαμπρές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας και δίνουν μήνυμα αισιοδοξίας και πίστης στον άνθρωπο που όταν χρειαστεί βάζει πάνω και από την επιβίωσή του τις αξίες του και την αξιοπρέπειά του». Αναφέρθηκε σε ιστορικά στοιχεία από τη μάχη στο Ρούπελ, στο οχυρό του Εχίνου και στο οχυρό της Νυμφαίας, αλλά και στην προσφορά της Θράκης και της Ανατολικής Μακεδονίας στον αγώνα.

«Ειδικά εμείς συγχωριανοί/συμπολίτες το ΈΠΟΣ του ‘40, πάντοτε θα πρέπει να το θυμόμαστε και να τιμούμε τους Έλληνες Ήρωες που πολέμησαν για την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδος μας και να είμαστε υπερήφανοι γιατί τότε όλοι οι άνδρες του χωριού μας που ήταν σε ηλικία πολέμου πήγαν χωρίς να δειλιάσουν στον πόλεμο και αγωνίστηκαν για την ελευθερία όλων μας, χωρίς να λογαριάσουν για τη δική τους ζωή. Πολλοί γύρισαν με κρυοπαγήματα και για χρόνια υπέφεραν από διάφορες παθήσεις.

Ένας όμως από αυτούς έμεινε για πάντα εκεί. Στα χώματα της Αλβανίας ο Καρατζίδης Παναγιώτης, αυτός, ένας απλός άνθρωπος, ένας απλός στρατιώτης, ένας ήσυχος οικογενειάρχης πρόσφερε ό,τι πολυτιμότερο είχε: τη ζωή του, για την Ελλάδα, για την ελευθερία, για όλους εμάς που απολαμβάνουμε σήμερα τόσα αγαθά.

Από πρόσφατες πληροφορίες μου αυτός ήταν που χτύπησε την καμπάνα του χωριού για να ειδοποιηθουν οι χωριανοί για την κήρυξη του πολέμου.

Αφού ελευθέρωσαν την Κορυτσά και το Πογραδετς, έπεσε ηρωικά μαχόμενος. Αποτελεί ένα παράδειγμα για να τον μιμηθούμε όλοι, άφησε γυναίκα και δύο μικρά κοριτσάκια και έδωσε τα πάντα για την Πατρίδα, τη Θρησκεία και την Ελευθερία.

Ωστόσο, δεν προλάβαμε να χαρούμε το τέλος του πολέμου και άρχισε ο αδελφοκτόνος εμφύλιος πόλεμος, 1945-1948, ο οποίος άφησε περισσότερα θύματα από τον πόλεμο του ’40. Κατά τον εμφύλιο σπαραγμό έχασαν την ζωή τους πέντε συντοπίτες μας: οι τρεις από αυτούς υπηρετούσαν τη θητεία τους και σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια μαχών με τα αδέλφια τους

1. O Τατσίδης Κων/νος στις 20 Ιουνίου 1948
2. O Παρασκευούδης Νικόλαος στις 23 Αυγούστου 1948
3. O Χαρούδης Ιωάννης στις 14 Σεπτεμβρίου 1948
Και τα τρία παιδιά ήταν οικογενειάρχες και επειδή ήταν και γειτονόπουλα σ’ όλη εκείνη η γειτονιά ακουγόταν μοιρολόγια για μέρες.
4. Ο Γιαννουσόπουλος Βασίλειος ήταν αγροφύλακας ένας ήσυχος οικογενειάρχης που έκανε τη δουλειά του και του στήσανε καρτέρι σε ένα διπλανό χωριό και με μίσος που κάποιοι τους φύτεψαν στην καρδιά χωρίς αιτία τον σκοτώσανε .Πάλι τα αδέλφια του έλληνες .
5. Και ένα παιδί, ο Δημάκης Χρήστος τριών ετών γιος του Δημάκη Μανώλη χωροφύλακα που κατοίκησαν για λίγο στην Κομοτηνή Εκεί σε μια νύχτα ρίξανε σε εκείνη τη γειτονιά 60 οβίδες. Από αυτές οι 8 έπεσαν στο σπίτι τους. Κάποια θραύσματα χτύπησαν το Χρηστάκη στην κοιλιά και τη μητέρα του στα πόδια. Ο μικρός Χρηστάκης όμως μέχρι το πρωί ξεψύχησε στην αγκαλιά της μανούλας του.

Οι αθώοι εκείνοι άνθρωποι έχασαν την ζωή τους γιατί έφυγε η αγάπη από τις καρδιές μας και φώλιασε η διχόνοια και το μίσος. Και ήταν τόσο δυνατό το αδελφικό μίσος που εξολόθρευσε χιλιάδες αθώους ανθρώπους και στιγμάτισε με τα πιο μελανά χρώματα τη νεότερη ιστορία μας.

Αυτός οπισθοδρόμησε το Εθνος μας περισσότερο από μισό αιώνα. Γι’ αυτό πρέπει να έχουμε αγάπη μεταξύ μας ομόνοια υπομονή πραότητα, για να προοδεύουμε και να θυμόμαστε την ιστορία μας για να μην κάνουμε τα ίδια λάθη», τόνισε η κ. Δραγανίδου, ευχόμενη να αποτελέσει «ο σημερινός λόγος ένα έναυσμα να ασχοληθούμε όλοι περισσότερο με την ιστορία μας, ένα μνημόσυνο για όσους έπεσαν ηρωικά στον πόλεμο και μία ελάχιστη τιμή ευγνωμοσύνης στην μητέρα μας την Παναγία…

Τελειώνοντας θέλω να τονίσω ότι ήρθαμε σήμερα εδώ για να τιμήσουμε τη μνήμη των πεσόντων του χωριού μας αλλά και τον αγώνα των Ελλήνων ενάντια στο φασισμό και να δηλώσουμε σε όλους ότι ο Έλληνας αν χρειαστεί κι εφόσον χρειαστεί πάλι θα δώσει τις μάχες του για να παραμείνει ελεύθερος. Το μήνυμα που θέλουμε να απευθύνουμε σε όλους τους Έλληνες ειδικά αυτές τις δύσκολες στιγμές είναι ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει και ο Έλληνας θα παραμείνει όρθιος και ζωντανός. Αυτό που συνέβη την ηρωική εκείνη εποχή ήταν ένας άθλος ο οποίος έδωσε παραδείγματα γενναιότητας, ευγένειας, θάρρους και αυταπαρνήσεως, ανθρωπιάς, φιλοπατρίας,φιλελευθερίας, πειθαρχίας, αυτοθυσίας, ήθους και λεβεντιάς, σε όλη την Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο».

Ποιήματα που έγραψαν οι γυναίκες του συλλόγου για τους πεσόντες

Μήνας Οκτώβρης ήτανε
κι η μέρα βροχερή
κι ήχησαν οι καμπάνες
ο κόσμος να επιστρατευτεί

Ας μας γίνει μάθημα
αδέλφια με αδέλφια
ποτέ να μη σκοτώνονται
να ναι αγαπημένα
όπως μας δίδαξε ο Χριστός
με αγάπη και ομόνοια.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.