Η γοητεια ενος politically… incorrect τευχους

Αλλο ένα γιορταστικό περιοδικό θα μπορούσε να είναι το ΖΩ που μόλις κυκλοφόρησε. Σαν όλα τ’ άλλα που περιορίζουν την ύλη τους σε λαμπερά καταναλωτικά αναγνώσματα για να «μαραθούν» την επομένη των γιορτών.

Το διαφοροποιεί η πολιτικά… ανορθόδοξη ύλη του. Που περιέχει την αναζήτηση των σε βάθος κρυμμένων ανθρώπινων ποιοτήτων και μιας ζωής που αξίζει όχι επειδή είναι πασπαλισμένη με χρυσόσκονη του κιλού αλλά επειδή λάμπει ο βυθός της από τη επιφάνεια.

Στο τελευταίο ΖΩ του χρόνου που πέρασε, αντί για στημένα χαμόγελα επιλέξαμε «βαθιά», γεμάτα ειλικρίνεια βλέμματα που φωτίζονται προσφέροντας στο συνάνθρωπο ή υπηρετώντας τα κοινά. αντί για σώματα που αντιστέκονται με ψιμύθια στο χρόνο, πρόσωπα με τη λαμπερή αύρα των γυναικών που φωνάζουμε μαμά ή έχουμε ως σύντροφο, που δεν αναλώνονται σε δήθεν εκμυστηρεύσεις, αλλά μιλούν για βιώματα μια ζωής που δεν βυθίζεται στην πέτρα… Ακόμα και οι ενδυματολογικές προτάσεις αυτού του τεύχους προέρχονται από τα ατελιέ εμπνευσμένων σχεδιαστών ως όξυνση της αισθητικής μας και όχι ως ρεπορτάζ προς κατανάλωση.

Τα πρόσωπά μας είναι politically… incorrect:

Βιβή Στυλιανίδου Γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας του Δομοκού που αντί να γίνει ένα απλό μέλος του περιβάλλοντος των εύπορων αστών της Ξάνθης της δεκαετίας του ’50, που είχαν ως «σημείο αναφοράς τη χαρτοπαιξία, τη βεγγέρα, το χορό, το τσάι και καθόλου αναπτυγμένη κοινωνική δράση» αναλαμβάνει να μεταμορφώσει ένα – επί χάρτου – Γηροκομείο, σε Ίδρυμα που τιμήθηκε πρόσφατα από την Πρόεδρο της Βουλής για την κοινωνική του δράση… Απλά, όταν ο κύκλος της αναρωτιόνταν «πώς αφήνεις το σπίτι σου και ασχολείσαι εκεί μέσα;», η κυρία Βιβή ήξερε ότι οι πολιτικά ορθές πράξεις έχουν συχνά την «συντομία του ονείρου»… Αυτή όμως ονειρεύεται ακόμη.

Γιώργος Πεταλωτής Δικηγόρος, πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ροδόπης και του Νομαρχιακού Συμβουλίου, θα ήταν μάλλον ένα πρόσωπο politically correct αν οι λέξεις του δεν… τσίρωναν: «Δεν έχω φιλοδοξίες τέτοιες ώστε να θυσιάσω στο βωμό της πολιτικής ούτε την προσωπικότητά μου, ούτε τους ΦΙΛΟΥΣ και την ΨΥΧΗ μου».

Η Ελένη Αντωνιάδου Εκδότρια της ιστορικής «Πρωΐας», μας περιγράφει Χριστούγεννα που σε σύγκριση με τα σημερινά είναι μη ορθά πολιτικά, εποχών που το γιορτινό τραπέζι δεν «γέμιζε» μόνο με γεμιστή γαλοπούλα και ντολμαδάκια με λάχανο τουρσί αλλά και με τέσσερα – πέντε ορφανά παιδάκια που η οικογένεια φιλοξενούσε τις μέρες εκείνες, αφού «όποιος βοηθά φτωχό παίρνει χέρι από το Θεό».

Πέντε γυναίκες, μάνες πάνω απ’ όλα και σύζυγοι ταυτόχρονα γνωστών πολιτικών της Θράκης: Μαρούλα Καρδίμη – Αθανασιάδου, Πεπίτα Καρκατσέλη – Τσαραμπουλίδη, Αναστασία Κατσώλη – Σγουρίδου, Αθηνά Λιάπη – Παυλίδου, Καλλιόπη Ντόλιου. Όχι στη σκιά αλλά στην αθέατη πλευρά τους. εκεί που τρέφεται με τη φροντίδα, την αγάπη και τη σιωπηρή παρουσία η εικόνα των δημόσιων προσώπων. «Την αγάπη τη μετράμε με τη σιωπή» εξάλλου. Και έχει πολλά είδη.

Και γιατί εμείς τώρα όλα αυτά; Η απάντηση, στην τελευταία σελίδα με χρώμα Μαγιακόφσκι και άρωμα Τ.Β: Γράφουμε… Όταν η διάψευση γίνεται διαμαρτυρία και αχνοφέγγει στο μέλλον ένα άλλο αύριο όπου ο άνθρωπος είναι ακόμη εκεί…. Καλή Χρονιά!

Β.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.