Γιαννης Στανκογλου, ηθοποιος «Αυτο που προσελαβα απο τον Ρεμπω ηταν το φως, το χρυσαφι της ποιησης του»

Την Δευτέρα 24 Φεβρουαρίου οι φίλοι των καλών θεατρικών παραστάσεων της Κομοτηνής θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τον Γιάννη Στάνκογλου στην παράσταση «Είμαι ένας άλλος» του Μίκαελ Αζάρ. Ένα κείμενο εμπνευσμένο από τον Αρτούρο Ρεμπώ σε μια παράσταση που έχει αποσπάσει τις καλύτερες των κριτικών. Με αφορμή αυτήν την εμφάνιση του Γιάννη Στάνκογλου στην Κομοτηνή, η Νατάσσα Βαφειάδου και η Τζένη Κατσαρή- Βαφειάδη συνομίλησαν μαζί του για την παράσταση, για το πώς λειτουργεί ως ηθοποιός αλλά και για το πηγάδι γνώσης και ενέργειας που είναι γι’ αυτόν ο τόπος καταγωγής του, ο Έβρος.

Γιάννης Στάνκογλου όμως…

ΠτΘ: κ. Στανκογλου συνομιλούμε σήμερα με αφορμή την παράσταση σας «Είμαι ένας άλλος» που θα παρουσιαστεί και στην Κομοτηνή. Πείτε μας λίγα λόγια για το έργο.
Γ.Στ.: Είναι ένας μονόλογος που είναι εμπνευσμένος από τη ζωή και τη φιλοσοφία του Αρτούρου Ρεμπώ που έζησε το 1870 και έγραψε ένας σουηδός συγγραφέας, ο Μίκαελ Αζάρ. Ήταν πολύ μεγάλο δικό μου όνειρο να κάνω αυτή τη παράσταση, την πραγματοποίησα στην Αθήνα και τώρα καταφέρνω να την παρουσιάσω και στην περιφέρεια. Είμαι όμως ευτυχής που καταφέρνω να την παρουσιάσω και στα πάτρια εδάφη, καθώς κατάγομαι από τον Έβρο. Επιστρέφω πολύ συχνά στον Έβρο αφού και η γιαγιά μου και ο πατέρας μου ζουν εκεί, αλλά ήθελα πολύ να έρθω μια φορά παρουσιάζοντας ένα έργο.

ΠτΘ: Οι συντελεστές της παράστασης ποιοι είναι;
Γ. Στ.: Τη σκηνοθεσία την έχει κάνει η και σύζυγός μου, Αλίκη Δανέζη- Κνούτσεν, ο Γιάννης Δρακουλαράκος ήταν υπεύθυνος φωτισμού, ο Σωτήρης Γεωργίου έκανε τα κοστούμια και ο Νίκος Αναγνωστόπουλος τα σκηνικά. Η ομάδα που πλαισιώνει αυτή την παράσταση είναι πολύ δεμένη και νιώθω ευτυχής που έχω τέτοιους συνεργάτες.

ΠτΘ: Το κείμενο της παράστασης το έγραψε ο Μίκαελ Αζάρ. Είστε μια διεθνική παρέα δηλαδή…
Γ.Στ.: Ο συγγραφέας του έργου είναι τρίτης γενιάς Σουηδός που εμπνεύστηκε από τον γάλλο ποιητή, Ρεμπώ και ερμηνεύεται από έναν Έλληνα. Το έργο αυτό έπεσε στα χέρια μου πριν 2,5 χρόνια όταν μου το έστειλε μια φίλη μου ηθοποιός που έχει μεταναστεύσει στην Σουηδία και είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται στην Ελλάδα. Έχει παρουσιαστεί στην Σουηδία στο Εθνικό Θέατρο του Γκέτεμποργκ και τώρα άρχισε να «ταξιδεύει». Από όσο γνωρίζω θα παρουσιαστεί ακόμη στη Συρία, στη Γαλλία και στη Γερμανία.

«Ο Ρεμπώ μια διάνοια που τον τρόμαζαν οι σκέψεις του»

ΠτΘ: Θα μας πείτε πώς προσλάβατε τον Ρεμπώ και αν καταλάβατε τελικά γιατί τα «μούτζωσε» όλα και έφυγε για την Αφρική;
Γ.Στ.: Ο Ρεμπώ έχει αλλάξει τη γαλλική λογοτεχνία και έχει εμπνεύσει πολλούς καλλιτέχνες παγκόσμια, όπως ο Κέρουακ, ο Μπάροουζ αλλά και τραγουδοποιούς όπως ο Ντύλαν και ο Κομπέιν. Αυτό που εγώ προσέλαβα από τον Ρεμπώ όταν τον διάβασα στα 22 μου χρόνια ήταν το φως, το χρυσάφι που είχε η ποίησή του και ένοιωσα ότι αυτόν τον άνθρωπο τον τρόμαζαν οι σκέψεις του, σαν να μην μπορούσε να μείνει σταθερός κάπου, σαν να είχε τάσεις φυγής, παίρνοντας όμως πάντα μαζί του όσα περισσότερα μπορούσε.
Νομίζω ότι συνειδητοποίησε ότι είναι μια διάνοια, να φανταστείτε ότι έγραψε ό, τι έγραψε από τα 14 μέχρι τα 19 του χρόνια και μετά έφυγε και πήγε στα βάθη της Αφρικής. Το έγραφε και στα ποιήματά του άλλωστε ότι προτιμούσε να ζήσει με ανθρώπους πρωτόγονους, να κάνει άλλα πράγματα από το να συνεχίσει να γράφει ποίηση.

ΠτΘ: Το μποέμ στοιχείο της εποχής του Ρεμπώ, το είχαμε κι εμείς κάποτε με τον τύπο του μάγκα, αλλά και στη λέξη αλήτης που σημαίνει περιφερόμενος… Σήμερα ο τύπος του μποέμ θεωρείτε ότι επιβιώνει;
Γ.Στ.: Η λέξη αλήτης είναι πολύ θετική λέξη και έτσι τη χρησιμοποιούμε στο κείμενο. Και σήμερα υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι αλλά νομίζω ότι ζουν στο περιθώριο. Η κοινωνία τους έχει βάλει να ζουν στο περιθώριο. Τέτοιοι άνθρωποι πιστεύω ότι δικαιώνονται αφού φύγουν απ’ τη ζωή.

«Οι θεατές «κρέμονται» για να ακούσουν την κάθε λέξη»

ΠτΘ: Όπως είπατε πριν το έργο είναι ένας μονόλογος. Ο μονόλογος ως είδος θεάτρου νομίζουμε πως είναι δύσκολος και για τον ηθοποιό και για το κοινό. Δυσκολευτήκατε καθόλου;
Γ.Στ.: Και βέβαια δυσκολεύτηκα. Το να είσαι μόνος σου στην σκηνή για μια ώρα δεν είναι εύκολο πράγμα. Την ίδια στιγμή όμως ένοιωσα ότι υπάρχει κάτι που εμένα με βοηθάει να πάω παρακάτω, να συνεχίσω να σκέφτομαι δηλαδή τα πράγματα αλλιώς και γενικά να αλλάζω έστω και λίγο τον εαυτό μου. Αυτό που βλέπω από τους θεατές είναι ότι για μια ώρα «κρέμονται» για να ακούσουν την κάθε λέξη, την κάθε έννοια, γιατί το έργο διαποτίζεται από σοβαρές έννοιες για την οικογένεια, το θάνατο, την κοινωνία.

«Στην τέχνη δεν μπορεί να αρέσει σε όλους αυτό που κάνεις»

ΠτΘ: Παρακολουθείτε τις κριτικές;
Γ.Στ.: Βεβαίως και διαβάζω τις κριτικές και κάποιες τις παίρνω και σοβαρά. Κάποιες βέβαια μπορεί να έχουν δίκαιο και κάποιες άδικο αλλά εγώ προσπαθώ να κάνω αυτό που μπορώ καλύτερα, να μπαίνω μέσα στον κάθε ρόλο που χρειάζεται να υποδυθώ .Από εκεί και πέρα στην τέχνη δεν μπορεί να αρέσει σε όλους αυτό που κάνεις.

«Το τριεθνές του Έβρου «πηγάδι» γνώσης και ενέργειας»

ΠτΘ: Πώς συμβαίνει και ο Έβρος γεννά τέτοιου είδους καλλιτεχνικά διαμάντια, όπως εσείς, η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, ο Χρήστος Στέργιογλου και…;
Γ.Στ.: Νομίζω ότι το τριεθνές του Έβρου είναι ένα «πηγάδι» γνώσης και ενέργειας, μας κάνει να βλέπουμε και να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα κάπως αλλιώς. Προσωπικά δουλεύω πάρα πολύ. Προσπαθώ να έχω μια πορεία προσωπική. Να κάνω πράγματα που έχω ανάγκη και όχι μόνο για τα χρήματα ή κάποιους άλλους λόγους. Έχω την ανάγκη να εκφραστώ αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που ο κόσμος ζει αυτές τις δυσκολίες, που θέλει να δει κάτι άλλο που δεν είναι μόνο για να ξεφύγει και να γελάσει αλλά να μπει σε μια διαδικασία, να σκεφτεί και να αλλάξει τον εαυτό του.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.