Εκδηλωση με θεμα τη νεανικη παραβατικοτητα

Τιμώντας την ημέρα της γυναίκας το Παράρτημα Κομοτηνής της Ένωσης Γυναικών Ελλάδας διοργανώνει την Κυριακή 4 Μαρτίου στις 7 το απόγευμα στο ξενοδοχείο «Αρκάδια» ομιλία με θέμα «Νεανική παραβατικότητα, αίτια και τρόποι αντιμετώπισης» με ομιλήτρια την ψυχολόγο από το «Χαμόγελο του παιδιού» κ. Χρυσούλα Μαυράκη.

Με αφορμή αυτή την εκδήλωση ο ΠτΘ συζητά σήμερα με τα μέλη του Παραρτήματος της ΕΓΕ κ. Κούλα Παπαδριέλλη και Νικολέτα Πετκίδου. Με σημείο αναφοφάς την ημέρα της γυναίκας στις 8 του Μάρτη αλλά και τα όσα τελευταίως διαδραματίζονται στη χώρα μας και έχουν σαν επίκεντρο τη γυναίκα η συζήτηση περιστρέφεται στο θέμα των σχέσεων μέσα στην οικογένεια και στο ρόλο που καλούνται σήμερα να παίξουν και οι δύο σύζυγοι τόσο στη μεταξύ τους σχέση όσο και στη σχέση τους με τα παιδιά.

ΠτΘ: Η ημέρα της γυναίκας είθισται να γιορτάζεται με γιορτές και γλέντια. Συνειδητά εσείς προσπαθείτε να της δώσετε το πραγματικό της νόημα. Πώς μπορούμε αυτό να το περάσουμε στις γυναίκες;

Ν.Π.: Στον πολίτη και δη στη γυναίκα ό,τι δώσεις αυτό θα πάρεις. Εμείς επειδή έχουμε σαν στόχο να ανεβάσουμε το πολιτιστικό επίπεδο γενικά της κοινωνίας, επιλέξαμε να μην αφεθούμε στον εύκολο δρόμο, ο οποίος είναι διασκεδαστικός και δίνει τη δυνατότητα στη γυναίκα να βγει από το σπίτι και να διασκεδάσει. Πρόσφατα άκουσα από πολιτιστικό φορέα να λέει ότι «επιλέξαμε τη διασκέδαση ενάντια στη μιζέρια του Έλληνα, να τον βάζουμε να τραγουδάει και να χορεύει». Είναι σωστό αυτό και είναι ένα κομμάτι του λαϊκού μας πολιτισμού, αλλά από την άλλη πλευρά υπάρχει η νόηση και η διανόηση την οποία, δεν πρέπει να την παραβλέπουμε σε καμία περίπτωση. Αν θέλουμε να κάνουμε μία σωστή κοινωνία θα πρέπει να βάλουμε τον πολίτη και τη γυναίκα να σκέφτεται, να κριτικάρει και να επιλέγει σωστά. Αν δεν το κάνουμε αυτό είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

Κ.Π.: Την ημέρα αυτή πρέπει να γυρνούμε σ’ αυτά που έγιναν. Στο πώς ξεκίνησε η ημέρα της γυναίκας, τους αγώνες που έγιναν, στο αίμα που χύθηκε, γιατί χύθηκε αίμα, και να κάνουμε μία αναδρομή. Είναι μια μέρα μνήμης και αυτό πρέπει να το καταλάβουν οι γυναίκες, γιατί η κοινωνία μας έχει ανάγκη από μία διαφορετική στήριξη και από μία διαφορετική προοπτική για την αντιμετώπιση των καταστάσεων.

ΠτΘ: Τον τελευταίο καιρό με όσα διαδραματίζονται πανελληνίως και γίνονται γνωστά μέσα από τα κεντρικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης η γυναίκα σαν άτομο διασύρεται. Έγινε ένα έγκλημα, άλλοι προστατεύουν το θύτη, άλλοι το θύμα και όλοι επιτίθενται στη γυναίκα. Βέβαια από παλιότερα η εικόνα που υπήρχε στην ελληνική κοινωνία ήταν ότι για όλα φταίει η γυναίκα. Αυτή η εικόνα όμως και σήμερα υφίσταται…

Κ.Π.: Δυστυχώς συνεχίζει να υπάρχει και αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης της ΕΓΕ. Έχουν γίνει βήματα, γιατί παλιότερα στις συναντήσεις μας η καθεμιά σιγά – σιγά έβγαζε από κάτι και συζητούσε το πρόβλημα, γιατί μάθαινε ότι το αντιμετώπιζαν και άλλες. Τα προβλήματα τα οποία μέχρι εκείνη τη στιγμή υπήρχαν και ήταν μη αναγνωρίσιμα βγήκαν στην επιφάνεια. Το θέμα που προέκυψε είχε σαν αποτέλεσμα να γίνουν νομοθετικές ρυθμίσεις. Όλα ξεκίνησαν από την ΕΓΕ, η οποία ήταν ο κατεξοχήν φορέας που ασχολιόταν με το φεμινισμό.

ΠτΘ: Μα και ο φεμινισμός στη χώρα μας είναι παρεξηγημένος…

Κ.Π.: Το να λες ότι είσαι φεμινίστρια κάποιοι το θεωρούν ύβρι. Κατά την ΕΓΕ ο φεμινισμός είναι τρόπος ζωής που χαρακτηρίζεται από αλληλοκατανόηση, φιλία, αγάπη, αλληλεγγύη ανάμεσα στις γυναίκες και τους άντρες. Αυτό θέλουμε, δεν θέλουμε την αντιπαλότητα. Στηρίζει η Ένωση και προωθεί αυτές οι ιδέες να υπάρχουν ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες για να μπορούν να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες στη σχέση τους, στην οικογένεια και στην κοινωνία. Αυτό το διάστημα ακούγονται διάφορα. Προσωπικά πιστεύω ότι γενικότερα υπάρχει πρόβλημα σχέσεων. Υπάρχει μία έλλειψη παιδείας για τις σχέσεις των ανθρώπων. Γι’ αυτό και η ΕΓΕ προτείνει στα σχολεία να διδάσκονται οι σχέσεις και να υπάρξει ένα διαφορετικό επίπεδο επαφής των ανθρώπων.

Ν.Π.: Θα ήθελα να εστιάσω το θέμα στην ίδια τη συμπεριφορά τη δική μας. Ακούω πολλές μανάδες που έχουν γιους να αποκαλούν τα αγόρια τους «πασά μου». Όταν η γυναίκα η σημερινή αποκαλεί το γιο της «πασά μου» με όλα τα ιστορικά δεδομένα που διατρέχουν τη λέξη δεν μπορούμε να πάμε παραπέρα. Μιλώ για σημερινές νέες γυναίκες. Και ασυνείδητα να το λέει περνά στο μυαλό του παιδιού, ότι αυτός είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Και αυτό θα περάσει και στη δική του οικογένεια. Άρα και ο καθένας που θα ασχοληθεί με την μελλοντική είδηση, που είπαμε πριν, θα ρίξει το βάρος στη γυναίκα, γιατί αυτός είναι «πασάς». Αυτός θα κάνει ό,τι θέλει, είναι ο ηγέτης, δεν δίνει λογαριασμό σε κανένα και άρα φταίει για όλα η γυναίκα.

ΠτΘ: Τελικά μήπως φταίμε και εμείς οι ίδιες;

Κ.Π.: Πρέπει να κατανοούμε τι συμβαίνει, τι πρέπει να διεκδικήσουμε και πώς πρέπει να στηρίξουμε τον εαυτό μας. Αυτό είναι το βασικότερο. Βλέπετε ότι υπάρχει κακοποίηση και βία εναντίον της γυναίκας, την οποία βία δέχεται η ίδια. Αυτό είναι ένα θέμα. Δεν μπορούμε να πούμε ότι φταίει ο άνδρας που κακοποιεί. Μέχρι ένα σημείο φταίει. Για παράδειγμα η γυναίκα που ο άνδρας της τη σκότωσε και την είχε δύο μήνες άταφη, θα έπρεπε κάποια στιγμή να φύγει από αυτή τη σχέση. Πολλές γυναίκες δικαιολογούνται για τα παιδιά. Αυτό κατά την άποψή μου είναι αδυναμία. Είμαι η τελευταία που θα συμβούλευα σε κάποια γυναίκα να διαλύσει το σπίτι της και την οικογένειά της. Αλλά πρέπει να υπερασπιζόμαστε την οικογένεια. Και την υπερασπίζεται κανείς όταν σέβεται τον εαυτό του και βάζει τα όρια μέχρι πού μπορεί να φτάσεις κανείς για το πώς πρέπει να είναι αυτή η σχέση.

ΠτΘ: Είναι γεγονός ότι σήμερα οι σχέσεις έχουν αλλάξει, τα προβλήματα έχουν περισσέψει και παρατηρείται ακόμη και σε μία οικογένεια ο καθένας να τραβά το δικό του δρόμο…

Κ.Π.: Είμαστε νοήμονες άνθρωποι και πρέπει σιγά – σιγά να περνά από το μυαλό μας η πραγματικότητα. Όλοι την ξέρουμε και το συζητάμε κατ’ ιδίαν. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς παρασυρόμαστε.

Ν.Π.: Έχει αλλάξει η δομή της κοινωνίας πλέον. Οι ανάγκες είναι τελείως διαφορετικές, ο κόσμος δεν είναι όπως ήταν πριν από τριάντα χρόνια, όπου όλοι ήταν στο ίδιο οικονομικό επίπεδο, εκτός από ελάχιστους. Η μεγάλη μάζα τουλάχιστον ήταν στο ίδιο περίπου οικονομικό επίπεδο. Δεν αποσκοπούσε ο άνθρωπος στο εύκολο κέρδος στο να φτιάξει πράγματα. Υπήρχε λιγότερο άγχος, λιγότερο στρες, η μάνα ήταν μέσα στο σπίτι, χωρίς να θέλω να πω ότι από τη στιγμή που η μάνα βγήκε έξω υστερεί σε κάτι, αλλά ήταν περισσότερο δεμένη η οικογένεια. Δεν δούλευε ένας γονιός και άρα τα παιδιά είχαν ένα στήριγμα μεγαλύτερο χρονικά. Οι γυναίκες σήμερα απλά και μόνο προσπαθούν να μοιράσουν το χρόνο τους για να μπορέσουν να είναι κοντά στα παιδιά. Αυτές οι ώρες που μένουν κενές υπάρχει πιθανότητα αυτά τα παιδιά να αναπτύξουν μία συμπεριφορά που μπορεί να είναι μη ελέγξιμη. Θέλει μεγαλύτερη προσπάθεια πλέον και από τους δύο γονείς. Κάποτε ο πατέρας ήταν ήσυχος. Η μάνα ήταν σπίτι και έκανε κουμάντο για τα παιδιά. Σήμερα είναι συνυπεύθυνος. Δεν μπορεί να επιρρίπτει πλέον ευθύνες στη γυναίκα του.

Κ.Π.: Αν το τοποθετήσουμε έτσι το θέμα αποδεχόμαστε κάποια πράγματα. Και εκεί είναι η μάχη και ο αγώνας που πρέπει να κάνουμε. Πρέπει με τα σημερινά δεδομένα, με τις ανάγκες που υπάρχουν, η οικογένεια να λειτουργήσει σε μία άλλη βάση και σε ένα άλλο επίπεδο. Να είναι συμμέτοχος ο πατέρας και η μάνα να αφιερώνει περισσότερο χρόνο σε θέματα ουσίας. Και θέματα ουσίας είναι η επαφή με το παιδί. Θεωρώ ότι αυτό μπορεί να γίνει. Και θα σας πω και κάτι άλλο που κάποιοι μπορεί να πουν ότι επειδή έχουν περάσει τα χρόνια και τα παιδιά μου μεγάλωσαν μένω στα παλιά. Το τραπέζι, το φαγητό της οικογένειας όλοι μαζί και το φαγάκι που θα ετοιμάσει η μάνα, είναι πάρα πολύ σημαντικό. Λιγότερα φαστφουντάδικα είναι και θέμα υγείας. Το να συγκεντρωνόμαστε γύρω από ένα τραπέζι είναι πάρα πολύ σημαντικό.

ΠτΘ: Την Κυριακή διοργανώνετε μία ομιλία με θέμα τη νεανική παραβατικότητα. Ένα θέμα επίσης επίκαιρο που απασχολεί τελευταίως την ελληνική κοινωνία…

Κ.Π: Θεωρώ ότι το θέμα είναι πάντα επίκαιρο. Πιστεύω ότι πρέπει να έχουμε πάντα το βλέμμα στραμμένο στους νέους για τη διαμόρφωση της προσωπικότητάς τους. Η παραβατικότητα υπήρχε και διαρκώς αυξάνει, οπότε αυτά τα θέματα θα πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε, παρά να τα καταστέλλουμε. Με αυτή τη σκέψη θεωρήσαμε ότι ήταν πολύ καλό να καλέσουμε την κ. Μαυράκη, παιδοψυχολόγο, η οποία εργάζεται χρόνια στο «Χαμόγελο του Παιδιού» και θεωρώ ότι είναι ειδική στο να καλύψει ένα τέτοιο θέμα και να μας βοηθήσει στην αντιμετώπιση τέτοιου είδους καταστάσεων ή και στην πρόληψή τους. Η παραβατικότητα έχει κάποια αίτια. Δεν μπορεί ξαφνικά τα παιδιά να πουν θα γίνουμε παραβατικοί, υπάρχει κάτι που τα οδηγεί εκεί. Δεν ξέρουμε πώς να τα πλησιάσουμε, πώς να τα αντιμετωπίσουμε, πώς να είμαστε κοντά τους. Με αυτή λοιπόν τη σκέψη και σαν γυναίκες και σαν ενεργοί πολίτες αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με το θέμα.

ΠτΘ: Το θέμα απασχολεί και την ΕΓΕ πανελλαδικά;

Κ.Π.: Η ΕΓΕ μέσα στα τριάντα χρόνια παρουσίας της ασχολήθηκε με τα όλα τα κοινωνικοοικονομικά και πολιτικά θέματα. Στο θέμα του παιδιού είχε και έχει ιδιαίτερη ευαισθησία, ασχολήθηκε με τα ναρκωτικά με τη νεανική παραβατικότητα, θέμα που την αγγίζει, όπως αγγίζει και ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

ΠτΘ: Το θέμα της παραβατικότητας είναι μεγάλο. Παρόλα αυτά σαν γονείς δεν είμαστε ενημερωμένοι. Από πλευράς κράτους δεν υπάρχει ενημέρωση και όλα επαφίενται σε κάποιους φορείς…

Ν.Π.: Παλιότερα λειτούργησαν οι σχολές γονέων οι οποίες δεν πλαισιώθηκαν. Δεν πήγαινε ο κόσμος γιατί συνειδησιακά δεν υπήρχε ανησυχία ότι ενδεχομένως δεν είναι καλός γονιός. Μπαίνουμε σ’ ένα γάμο κάνουμε παιδιά και δεν γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε. Ευτυχώς που μπορούμε να μπούμε στη διαδικασία ν’ ανοίξουμε και το Ιντερνετ, να γνωρίσουμε για την κακοποίηση, τι πρέπει να γίνει για να θεωρείται ένα παιδί κακοποιημένο. Όταν είδα για πρώτη φορά το θέμα είπα ότι αυτό είναι καθημερινή πρακτική.

ΠτΘ: Οι περισσότεροι θεωρούμε ότι μόνο το ξύλο είναι κακοποίηση…

Ν.Π: Αυτό όμως είναι το προηγούμενο στάδιο της παιδικής παραβαστικότητας. Ένα παιδί που έχει μαθησιακές δυσκολίες, ένα παιδί που έχει μελαγχολία, ένα παιδί που δεν μπορεί να πάει καλά γενικότερα στα πράγματα που προσπαθεί να κάνει, αυτόματα η κριτική το απομονώνει στη γωνία. Εάν εγώ σαν γονιός δεν μπορώ να το αναγνωρίσω, και δεν του δίνω το δικαίωμα να ρθει και να μου πει έχω πρόβλημα θα αποταθεί σ’ ένα φίλο του. Το θέμα όμως είναι θα είναι αυτός ο φίλος σωστός ή θα ανήκει σε μία μικρή συμμορία που έχει αναπτυχθεί μέσα στο σχολείο; Από εκεί θα ξεκινήσουν όλα. Εάν δεν το προλάβουμε αυτό το χάσαμε το παιχνίδι.

ΠτΘ: Δεν υπάρχουν όμως δομές στήριξης ειδικότερα στην επαρχία…

Ν.Π.: Επαρχία ήταν και η Βέροια και είδατε τι έγινε.

Κ.Π.: Γι’ αυτό και πρέπει να πλαισιώνουμε οργανώσεις που έχουν ενδιαφέρον, ασχολούνται. Εμείς δεν έχουμε τα οικονομικά προσόντα για να κάνουμε κάτι περισσότερο, να έχουμε ένα σημείο αναφοράς όπου θα μπορεί κάποιος να απευθυνθεί, αλλά εν πάση περιπτώσει έχουμε τ’ αυτιά μας ανοικτά, έχουμε επιστήμονες που μπορούν να δώσουν συμβουλές. Επιπλέον τον τελευταίο καιρό στην πόλη μας δραστηριοποιούνται οι γιατροί του κόσμου και έχουν δημιουργήσει ένα παράρτημα. Μπορεί όποιος θέλει να αποταθεί και να είναι σε διαρκή επικοινωνία. Γενικά μπορούμε να είμαστε σε επικοινωνία με κάποιους φορείς.

ΠτΘ: Η επιλογή της κ. Μαυράκη πώς έγινε;

Κ.Π.: Κατ’ αρχήν θέλαμε να είναι ένα όνομα που θα τραβήξει το ενδιαφέρον. Μπορεί να λέμε ότι δεν υπάρχει ενημέρωση αλλά και από τον κόσμο διακρίνουμε και μία αδιαφορία. Εμείς έχουμε την πρόσκλησή μας 8 ευρώ, γιατί θα υπάρχει και καφές ή τσάι, και υπάρχουν παράπονα ότι τα λεφτά είναι πολλά. Πιστεύω ότι κανείς δεν θα έπρεπε να σκέφτεται τα ευρώ, όταν θα έχει μία ενημέρωση για ένα θέμα που τον απασχολεί. Πέρα απ’ αυτό η κ. Μαυράκη είναι ειδικός, αυτά που θα πει είναι σημαντικά και επιπλέον είναι μια γυναίκα η οποία έχει μία επαφή με την Κομοτηνή, ο γιος της σπούδαζε εδώ. Με παρά πολύ μεγάλη χαρά δέχτηκε να ρθει και η παρουσία της είναι προσφορά στην οργάνωση.

ΠτΘ: Σας ευχαριστούμε πολύ.

Κ.Π., Ν.Π.: Κι εμείς σας ευχαριστούμε.

Α.Π.

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.