«Ειμαι μια ζωη ποδηλατης»

Δηλώνει λάτρης του ποδηλάτου και το εννοεί. Ο Απόστολος Γεωργίου, παρά τα 82 του χρόνια επιμένει να κινείται με ποδήλατο όπως έκανε όταν ήταν δέκα χρονών παιδάκι. Ήταν από τους πρώτους ενοικιαστές και επιδιορθωτές ποδηλάτων της Κομοτηνής, τότε που στην πόλη δεν υπήρχαν παρά ελάχιστα αυτοκίνητα να κινούνται. «Το 1950 υπήρχαν πολλοί ποδηλατάδες, περισσότερα από 50 ποδήλατα κυκλοφορούσαν στην πόλη. Αυτοκίνητα δεν υπήρχαν, 3 με 4 το πολύ» δηλώνει ο κ. Γεωργίου και εξηγεί ότι οι κανόνες και οι περιορισμοί για τους ποδηλάτες ήταν αυστηροί: «Υπήρχαν απαγορεύσεις, από πού επιτρέπεται να περάσεις, από πού απαγορεύεται; Το ποδήλατο οπωσδήποτε έπρεπε να έχει φως, κουδούνι και φρένα» θυμάται και δηλώνει χωρίς δεύτερη σκέψη ότι το ποδήλατο είναι ο καλύτερος τρόπος να κινηθεί κανείς εντός της πόλης.

Από πότε κινείστε με ποδήλατο;

Από 10 χρονών είμαι ποδηλάτης. Ήμουν και εκπαιδευτής, νοίκιαζα και ποδήλατα. Είμαι μια ζωή ποδηλάτης

Εκπαιδευτής – ενοικιαστής ποδηλάτων;

Ναι, υπήρχαν και δυο τρεις άλλοι παλιοί. Εγώ ξεκίνησα το 1946 ως επιδιορθωτής και ενοικιαστής ποδηλάτων.

Πόσα ποδήλατα κυκλοφορούσαν τότε στην Κομοτηνή;

Το 1950 υπήρχαν πολλοί ποδηλατάδες, περισσότερα από 50 ποδήλατα κυκλοφορούσαν στην πόλη.

Και αυτοκίνητα;

Αυτοκίνητα δεν υπήρχαν πολλά, 3 με 4 το πολύ.

Πώς τα νοικιάζατε τα ποδήλατα;

Με την ώρα. Είχαμε βιβλίο θεωρημένο από την Τροχαία. Τι ώρα το παίρνει το ποδήλατο ο πελάτης, τι ώρα το φέρνει, ποιο το ονοματεπώνυμο και η διεύθυνσή του.

Γιατί τόσα πολλά στοιχεία για έναν που νοίκιαζε απλά ένα ποδήλατο;

Γιατί ίσχυε ό,τι ισχύει σήμερα για τα αυτοκίνητα.

Υπήρχαν και απαγορεύσεις εντός της πόλης;

Ναι, υπήρχαν απαγορεύσεις, από πού επιτρέπεται να περάσεις, από πού απαγορεύεται. Το ποδήλατο οπωσδήποτε έπρεπε να έχει φως, κουδούνι, φρένα.

Και πόσο τα νοικιάζατε τα ποδήλατα;

Για ένα τέταρτο, μισή ώρα. Πολλοί τα νοίκιαζαν για τρεις ώρες. Είχα έναν πελάτη που έπαιρνε το ποδήλατο από το βράδυ και το έφερνε το πρωί. Πήγαινε στα χωριά, έκανε τη δουλειά του και γυρνούσε. Δυο δραχμές την ώρα κρατούσα.

Ακριβά…

Όχι, είχαν και τα έξοδά τους. Όχι, δεν ήταν υψηλή η τιμή της ενοικίασης. Τότε, με μια δραχμή, έκανα ένα φούϊτ και σήμερα πληρώνεις 3 ευρώ.

Πόσο είχε ένα καινούργιο ποδήλατο;

Το 1951 ένα ποδήλατο είχε 1200 δρχ. Είχα αγοράσει τρία ποδήλατα από τον Παπαδόπουλο και το θυμάμαι πολύ καλά. Ο Παπαδόπουλος πουλούσε ποδήλατα, είχε το μαγαζί του στην Βενιζέλου.

Από ποδήλατο γνώριζαν οι ενοικιαστές…

Πολλοί γνώριζαν, πολλοί όμως μας τα επέστρεφαν τρακαρισμένα, σπασμένα, είχαμε «απώλειες». Δεν έλειπαν και τα δυστυχήματα. Επειδή τα αυτοκίνητα ήταν μετρημένα η Αστυνομία «κυνηγούσε» τα ποδήλατα και τους ποδηλατάδες….

Δηλαδή επέβαλε και πρόστιμα;

Ναι, επέβαλαν και πρόστιμα. Μια φορά με γράψανε, επειδή πήγα από δρόμο που δεν έπρεπε. Έφτασα μέχρι τα δικαστήρια. Πέρασα από μέρος που απαγορευόταν.

Και γιατί επιμένετε ακόμη να κινείστε με ποδήλατο;

Είμαι 82 ετών και κυκλοφορώ ακόμη με ποδήλατο γιατί μπορώ να πηγαίνω παντού, δεν με ενοχλούν τα πολλά αυτοκίνητα. Είμαι παλιός ποδηλάτης και ξέρω να αποφεύγω τις «κακοτοπιές». Το ποδήλατο με εξυπηρετεί. Κατεβαίνω κάνω τις αγορές, ό,τι αγοράζω τα βάζω πάνω στο ποδήλατο και μετά επιστρέφω άνετα στο σπίτι μου, χωρίς ταλαιπωρία.

Μαρία Νικολάου

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.