«Δεν υπαρχει αγαπη στην εποχη μας, μας κυβερναει το χρημα»

Ονομάζεται Αμέτ Μπιλάλ. Είναι μουσουλμάνος επιδιορθωτής παπουτσιών, κάτοικος στην Κομοτηνή και καθηλωμένος από το 1991 και μετά σε ένα αναπηρικό καροτσάκι. Μιλά στον «Κόσμο» για το τροχαίο που του άλλαξε τη ζωή. Για την συμπεριφορά των συμπολιτών του, για τα όνειρα, τα εμπόδια και τα πρέπει της δικής του ζωής…

Πότε συνέβη το τροχαίο;

Το τροχαίο συνέβη το 1991, όταν απολύθηκα από το Στρατό. Κατέληξα παραπληγικός. Από τότε ζω με την αναπηρική πολυθρόνα.

Υπάρχουν στιγμές που λέτε, «γιατί να συμβεί σε μένα;»

Το έχω συνηθίσει, αλλά δεν σας κρύβω ότι λέω συχνά: «Γιατί να συμβεί σε μένα; Γιατί να βρίσκομαι εγώ σ΄ αυτή τη θέση;»

Τι κάνατε, πώς αντιδράσατε όταν μάθατε ότι θα μείνετε καθηλωμένος σε ένα αναπηρικό καροτσάκι;

Πήγα στην Αθήνα. Κατάλαβα ότι έπρεπε να φροντίσω μόνος μου για την προσαρμογή. Το 1993 σκέφτηκα να μάθω μια τέχνη. Έγινα επιδιορθωτής παπουτσιών και αυτό το επάγγελμα εξασκώ τώρα.

Πριν το ατύχημα που δουλεύατε;

Δούλευα σε συνεργείο για μοτοσικλέτες. Ήξερα τα πάντα για τις μοτοσικλέτες.

Θυμάστε κάτι από την στιγμή της σύγκρουσης;

Δεν θυμάμαι τίποτα για το πώς συνέβη το κακό. Σαν να μην υπάρχει αυτό το κομμάτι μέσα μου.

Πώς αντιδράτε, τι αισθάνεστε όταν βλέπετε ένα μηχανάκι ή ακούτε τον ήχο μιας μηχανής;

Μεγάλη πίκρα και στεναχώρια. Πριν το ατύχημα ένιωθα παντοδύναμος πάνω στην μηχανή. Μου έλεγαν πρόσεχε κι εγώ έλεγα: « Σε μένα θα τύχει το κακό; Δεν θα συμβεί απολύτως τίποτα. Τίποτα κακό».

Τους νέους που οδηγούν μηχανή τι τους συμβουλεύετε;

Να είναι πολύ προσεκτικοί και να μην κάνουν βλακείες. Οι νέοι κάνουν όντως πολλές επιπολαιότητες. Δεν πρέπει, το κακό δεν αργεί να συμβεί και μετά το πληρώνεις για μια ζωή.

Οι άνθρωποι γύρω σας πώς αντιδρούν; Πώς αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρίες;

Δεν έχουν πολλές γνώσεις. Με βλέπουν στο δρόμο και λένε: «Αχ το καημένο το παιδάκι»… Δεν το χρειάζομαι αυτό. Ούτε ελεημοσύνη χρειάζομαι. Δεν την δέχομαι. Το κράτος μου δίνει μια μικρή σύνταξη και εγώ μπορώ να συντηρήσω τον εαυτό μου.

Ποια είναι τα όνειρα που κάνετε τώρα;

Αυτό που θα ήθελα είναι να αποκτήσω ένα δικό μου σπίτι. Και να βρω ένα κορίτσι και για μένα. Θέλω να έχω μια συντροφιά δίπλα μου.

Είναι εύκολο να συμβεί αυτό;

Όχι, καταλαβαίνω το ερώτημα. Εδώ στην Κομοτηνή μας βλέπουν με διαφορετικό μάτι, αυτή είναι η αλήθεια. Είναι δύσκολο σε σχέση με άλλες περιοχές.

Τα άτομα με αναπηρία θεωρούνται από πολλούς ανίκανα;

Μάλλον ναι. Αυτό καταλαβαίνω. Μας θεωρούν ανίκανους. Εγώ όμως θέλω να βρω ένα κορίτσι που να μ΄ αγαπήσει όπως είμαι.

Τι συμπεραίνετε, ειδικά μετά την περιπέτειά σας, οι άνθρωποι γνωρίζουν να αγαπούν σήμερα;

Όχι, δεν γνωρίζουν να αγαπούν. Δεν υπάρχει αγάπη στην εποχή μας, μας κυβερνάει το χρήμα.

Εσείς, πώς νιώθετε; Νιώθετε ικανός, δυνατός;

Θα έλεγα ότι υπάρχουν πράγματα που δεν μπορώ να κάνω. Μπορώ να κάνω όμως πάρα πολλά, αρκετά απ’ τα οποία δεν μπορεί να τα κάνει ούτε ένας αρτιμελής. Έχω τη δύναμη μέσα μου για να τα κάνω.

Λείπουν οι ευκαιρίες;

Ευκαιρίες χρειάζονται όλοι οι άνθρωποι, όχι μόνο εγώ ή τα άτομα που είναι σαν εμένα, ανάπηροι. Όλοι οι άνθρωποι χρειάζονται ευκαιρίες

Ακολουθήστε το paratiritis-news.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.